Fotografie
In deze rubriek volgen we telkens andere fotografen, die we meestal hetzelfde model laten bespreken om de verschillende invalshoeken te kunnen vergelijken. Hiervoor reizen we over heel de wereld, van Chicago naar Tenerife en terug naar de Benelux. Ook besprekingen van camera's en andere artikels over fotografie kan je hier terugvinden.
Fotograaf in de kijker: Kris Hermans16/06/2011
In onze artikels over fotografen laten we graag de meest uiteenlopende meesters van het stilstaande beeld aan het woord. Ons vast model, Kim Van Houtte, is al belicht door specialisten in allerlei verschillende gebieden, of het nu om interieur, gastronomie, bouwwerven, mode of portretfotografie gaat. Elke keer opnieuw vindt iedere fotograaf een eigen, (min of meer) originele invalshoek. Toen we neerstreken in het Hasseltse Wimmertingen, hadden we echter geen idee van wat ons te wachten stond: de supersympathieke Kris Hermans is leerkracht wetenschappen, maar trok op voorhand ook al onze aandacht met zijn knappe portfolio...
Geen bandwerk, koude bedoening of afstandelijke professionaliteit bij Kris Hermans: nog voor we 's mans studio te zien krijgen, neemt hij ruim de tijd om met ons te praten, in zijn eigen living. Op website www.studiofoto.be staat te lezen dat Kris erg zachtaardig is en dat is niet gelogen: we komen aan met een heel gezelschap - manager, talentscout, visagiste en model - maar de fotograaf weet iedereen al snel op zijn of haar gemak te stellen. Niet verwonderlijk, want zowat alles om ons heen lijkt een reflectie te zijn van zijn persoonlijkheid: een familiaal decor, met steeds foto's of tekeningen van zijn eigen kinderen in de buurt, het gezinnetje dat geen moeite doet om zich te verstoppen, enzovoort. De man werkt dan ook graag met kinderen en bezweert ons dat hij altijd probeert om dat ene moment te vinden waarin ze volledig zichzelf zijn.
'Soms denk ik: dat is een mooie lach. Tot de ouders me vertellen dat het om een fake glimlach gaat. Het geeft dan ook een goed gevoel als ik in staat ben om foto's te nemen waarvan de papa en de mama me later vertellen dat ze er hun zoon of dochter in herkennen,' weet Kris ons te vertellen. Hij méént het ook: het plezier druipt zichtbaar van hem af als hij het heeft over de manier waarop hij met kinderen werkt, al doet hij veel meer dan dat. Ook voor portret- of bruidsfotografie kan je bij hem langs, net als voor tal van andere shoots. Overigens blijken kinderen niet zijn enige passie te zijn: Kris is een getalenteerde natuurfotograaf, die er vaak op uit trekt om de mooiste buitenbeelden te kunnen maken.
Wanneer we wat meer foto's van Kris te zien krijgen, raden we hem aan om niet te vernoemen dat fotografie een bijberoep is. De kwaliteit is immers even goed als we van de meeste professionele fotografen die dit soort werk doen gewoon zijn en we denken dat sommige potentiële klanten misschien minder moeite zullen doen om hem te contacteren als ze zien dat hij in de eerste plaats leraar is. Kris luistert naar ons, maar onze gastheer lijkt veel te transparant te zijn om ons advies ook echt ter harte te nemen: terwijl we enkele weken na datum dit artikel schrijven, zien we de nodige informatie over zijn verschillende jobs nog altijd op zijn website prijken. Bij deze dus al een vaststelling: Kris weet wel degelijk uitstekende foto's te maken. Meer, nog: we hebben zelden een fotograaf gezien die duidelijk zo goed met kinderen overweg kan.
We besluiten dat ook onze visagiste maar mee in het beeld moet springen en fotograferen beide jongedames alsof ze nog niet in hun tienerjaren zitten. Gemakkelijk, dankzij de tips van Kris en de accessoires die ze mogen gebruiken. Beide dames amuseren zich te pletter, vooral wanneer ze het (kinder)prinsesje mogen spelen of snoepgoed in de mond mogen nemen. Het wordt een heel leuke shoot, maar de veelzijdigheid van de fotograaf laat ons met enkele vragen achter: publiceren we het volledige interview, zoals we dat gewoonlijk doen, of laten we wat meer beelden zien uit de uitgebreide portfolio van onze gastheer zien? We besluiten uiteindelijk vooral voor de tweede optie te gaan. De resultaten vind je hier.
Natuurfoto's
Portfoliofoto's
Fotograaf Kris Hermans
Wimmertingenstraat 37 3501 Wimmertingen-Hasselt
Tel: +32 (0)11 78 28 08 Gsm: +32 (0)486 31 63 25
Websites:
E-mail: fotograafhermans@gmail.com Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: copyright Kris Hermans 2010
Fotograaf in de kijker: Anil Bayrak15/01/2011
Aan de universiteit leer je heel wat interessante dingen. Zo zullen we nooit vergeten dat we tijdens de les sociale psychologie voor het eerst te horen kregen dat de beste indicator van hoe goed iemand wordt in iets het aantal uren is die de persoon in kwestie eraan heeft gespendeerd. Wie acht uur per dag gitaar studeert, wordt doorgaans beter dan iemand die er maar een uurtje aan wijdt. 'Talent,' werd ons op het hart gedrukt, 'wordt schromelijk overschat'. We zijn akkoord, maar soms kom je iemand tegen waarvan je jezelf afvraagt hoe het kan dat hij of zij zoveel beter is dan een ouder iemand die toch meer uren moet gehad hebben om goed te kunnen worden. Eerlijk: na onze fotoshoot met de jonge Anil Bayrak raadden we hem aan om niet aan mensen te vertellen dat hij nog studeert. Uiteindelijk besloten we om het wel te vermelden, om een simpele reden: de man hoort wat betreft modefotografie simpelweg bij een van de beste fotografen waar we al over geschreven hebben. Dat hij nog studeert, illustreert hopelijk enkel hoeveel potentieel hij wel heeft.
Wanneer we Anil voor het eerst mailen, reageert hij enthousiast. Wanneer we hem uiteindelijk aan de telefoon krijgen, blijkt hij ook nog eens erg bescheiden te zijn, met een zachte stem, maar ook met een duidelijke doelgerichtheid. Dit is iemand die weet waar hij naartoe wil, zoveel is duidelijk.
We vragen Anil om op locatie te komen. Plaats van afspraak: het knappe hotel Belle-Vie te Sint-Truiden, een charmante plek die gerund wordt door het sympathieke duo Chris en Jan. Daarover echter meer in onze hotelrubriek. We wachten de fotograaf op met een visagiste en talentscout Abbas Fasaei, die ons sindsdien overigens meestal vergezelt tijdens fotoshoots. De visagiste waar Anil gewoonlijk mee samenwerkt kon niet meekomen, maar onze gast duikt wel samen met zijn neef annex assistent op. Gelukkig maar, want de uitrusting die beiden mee hebben gebracht ziet er professioneel en behoorlijk volledig uit.
Als je vaak op shoots aanwezig bent, begin je al snel te merken wanneer iemand weet waar hij mee bezig is. In het geval van Anil is dat zeker zo: de fotograaf laat zich op geen enkel moment op gemakzucht betrappen en zoekt eerst de kamers op waar meer zonlicht in te vinden is. Een ruimte is op slot, maar die laten we opendoen. Anil denkt even na over wat hij zoal wil en plaatst dan zijn spots voor een van de ruime bedden. Hij denkt mee na over wat model Kim Van Houtte het best zou dragen en geeft haar duidelijke aanwijzingen, zonder haar eigen input te negeren.
Sommige fotografen denken dat je heel directief en streng moet zijn tegenover modellen, anderen laten dan weer de teugels teveel los. Je moet jezelf natuurlijk ook kunnen aanpassen aan de mensen waar je mee werkt, maar Anil lijkt een gulden middenweg te hebben gevonden: hij maakt suggesties, maar toont zich heel erg beried om ook naar de feedback en ideeën van zowel Kim zelf als deze journalist en Abbas te luisteren. Wanneer we Anil een blauwgeverfde roos geven, doet hij er iets mee. Wanneer we hem vragen of hij ook een paar foto's van de rest van het team kan maken, zegt hij onmiddellijk ja. En wanneer we hem zeggen dat we op onze kamer een prachtig rood gordijn voor het raam hebben hangen en dat graag zouden gebruiken als achtergrond voor enkele foto's, toont hij zich meteen enthousiast. Het is een aangename, relaxte en inspirerende manier om te werken, en eentje waarbij iedereen zich meteen goed voelt.
Tussendoor heeft Anil ook tijd om geïnterviewd te worden. We zeggen hem eerlijk dat hij op school waarschijnlijk niet veel meer zal bijleren, maar in ons landje blijft het vaak belangrijk om een diploma te hebben. Onze fotograaf doet veel aan evenementenfotografie, waarbij het vaak moeilijk is om echt mooie foto's te maken. Zo werkt hij geregeld voor een champagnebar in Hasselt. 's Mans toekomst lijkt echter vooral in de modewereld te liggen, waar hij kan werken met echte modellen en tijd heeft om een mooie set klaar te zetten. Het is dan ook die richting die Anil verder uit wil. We wensen hem alvast veel succes en zijn ervan overtuigd dat we elkaar nog vaak tegen het lijf zullen lopen tijdens de verschillende Fashion Weeks. Tot dan kunnen we iedereen aanraden om Anil te boeken - voorlopig liggen de prijzen nog behoorlijk laag, maar iets zegt ons dat die binnenkort wel eens de hoogte zouden kunnen inschieten.
Anil Bayrak Photography
Diestersteenweg 124 3510 Kermt
Telefoon: +32 (0)499 37 32 09
Hotel Belle-Vie
Stationsstraat 12 3800 Sint-Truiden
Telefoon +32 (0)11 68 70 38
Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: copyright Anil Bayrak 2010
Fotograaf in de kijker: Johan Buelens07/01/2011
Wie heeft het niet meegemaakt? Je staat voor een cameralens en de man achter het toestel slaagt er maar niet in om je comfortabel te doen voelen. Als het gewoon gaat om wat vakantiefoto's is zoiets natuurlijk niet erg, maar wanneer je te maken hebt met een professionele fotoshoot is het toch leuk om samen te werken met een fotograaf die je goed in je vel laat voelen. De Brusselse Johan Buelens is zo iemand: een joviale, sympathieke man die op elk moment klaar staat om anekdotes te vertellen. Wij bezochten hem in zijn prachtig hoofdstedelijk herenhuis en stapten al lachend buiten.
Al bij het binnenstappen worden we begroet door de knappe kunst die Johan pleegt te maken. De kaders aan de muren blijken later thuis te horen in de Dies Irae-collectie van onze gastheer. Neen, niet de song van de Duitse metalband Rage, maar wel een ode aan al wie vrede beoogt en geweld afwijst, bestaande uit foto's die Johan heeft getrokken in een verlaten brouwerij.
Net als we ook op zijn site lezen, vertelt Johan ons dat hij gefrustreerd is de huidige fotografie, die voor een groot gedeelte op seks en geweld berust. Zo hebben we het over de Pulitzerprijs, die steevast lijkt gewonnen te worden door heel aangrijpende, emotionele beelden van verdrietige of zelfs gewonde mensen. Onze gesprekspartner kiest liever voor een andere weg: eentje waarin hij de schoonheid en het evenwicht in alledaagse dingen probeert te ontdekken. De foto's zijn inderdaad prachtig, met mooie kleurenpaletten, roestvlekken, aftandse leidingen en afbrokkelende muren. Of: hoe mooi vergankelijkheid kan zijn. Nochtans moeten Johans foto's zeker niet allemaal vergankelijkheid tonen. De manier waarop hij de simpliciteit van planeten, architectuur of zelfs mensen in de verf weet te zetten maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met een goede fotograaf.
Voor we beginnen met de eigenlijke fotoshoot, spenderen we meer dan een uur aan Johans bureau. We krijgen de ene na de andere boeiende of grappige anekdote te horen en moeten later tot onze spijt vaststellen dat er gewoonweg niet voldoende plaats is om 's mans verhalen te publiceren. Daarom laten we de foto's voor zichzelf spreken en hopen we dat onze lezers de fotograaf zelf eens kunnen interpelleren.
Johan vraagt ons welke kleren Kim bij heeft, maar wijst ons er ook op dat er boven een volledige garderobe staat waar we naar hartenlust door mogen rommelen. De man heeft inderdaad al een aardige collectie verzameld, want zijn assortiment aan schoenen, juwelen, accessoires, jurken en andere kledingstukken zou niet misstaan bij een klein toneelgezelschap. We proberen allerlei outfits uit, zelfs een paar die zo uit een cabaretvoorstelling of zelfs een sm-show lijken te zijn gestolen. Het is allemaal leuk om te doen.
Beneden heeft Johan zijn materiaal al klaargezet. De studio oogt erg compleet en ons onderwerp beschikt zelfs over een paar bijna-antieke apparaten die ondergetekende journalist spontaan doen watertanden. Tijdens de shoot merken we dat hij bovendien prefereert om afleidingen zoveel mogelijk te vermijden. Meermaals wordt deze verslaggever aangemaand om even uit de weg te gaan terwijl Johan zijn ding doet, zodat Kim zich optimaal voor de lens kan geven. De fotograaf neemt ook ruim de tijd om ons model toe te laten allerlei verschillende outfits en houdingen te laten proberen, allemaal op een maagdelijk witte achtergrond. Het resultaat kan je hier bekijken!
Dirk Vandereyken
Johan Buelens
Masuiplein 14 B-1000 Brussel België
E-mail: 003158@johanbuelens.net
Tel: +32 (0)475 785 426 Fax: +32 (0)2 203 5737
Tekst: Copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's Kim: Copyright Johan Buelens 2010 Foto's backstage: Copyright Dirk Vandereyken 2010
Fotograaf in de kijker: Anne Gray04/01/2011
Als journalist stuit je vaak op fotografen die kiekjes nemen van huwelijken omdat er veel en goed betaald werk in te vinden is. Zo nu en dan leer je echter iemand kennen die aan huwelijksfotografie doet omdat ze er echt van houdt om 'de mooiste dag uit het leven' van de betrokkenen vast te leggen. De Nederlandse Anne Gray is zo iemand. Neen, deze dame doet niet alléén aan huwelijksfotografie, maar de begeestering die ze daarbij aan de dag weet te leggen is ronduit aanstekelijk. Wij trokken naar haar studio's en vroegen haar om ook voor ons enkele foto's te maken.
Met zoveel huwelijksfotografen die elkaar voor de voeten lopen is het niet zo simpel om een 'Best Wedding Picture Award' in de wacht te slepen, maar Anne deed het in 2009. Zoiets trekt natuurlijk de aandacht en dus is het nogal logisch dat ze ook een plaatsje heeft gevonden in deze rubriek.
Het is even zoeken hoe we Anne via het openbaar vervoer moeten bereiken, maar eenmaal ter plekke blijkt haar studio zeker voldoende uitgerust te zijn om mooie studiofoto's te maken. Onze fotografe houdt zich dus wel degelijk niet alleen bezig met werk op locatie, al vertelt ze ons wel dat ze ervan houdt om met haar lens ter plekke spontane emoties te vangen. Er klinkt geen spatje ironie of oneerlijkheid door in haar stem wanneer ze ons vertelt dat huwelijksfotografie haar echt gelukkig maakt. Toch weet ze bijna even enthousiast te vertellen over de andere soorten fotografie waar ze zich mee bezighoudt.
Het lijkt allemaal vrij veel, maar meestal is het voor fotografen sowieso nodig om niet al teveel te specialiseren en het is voor de klant natuurlijk een groot voordeel als er gekozen kan worden tussen verschillende concepten of manieren van aanpak.
Wij brengen Kim Van Houtte mee, die eerst uitgebreid onder handen wordt genomen door een sympathieke visagiste. Make-up en haar krijgen uitgebreide aandacht voor we beginnen en Anne reveleert zich tijdens de shoot zelf als een zelfzekere fotografe die het model graag toelaat om zo spontaan mogelijk te zijn. Ze schenkt duidelijk veel aandacht aan het zoeken naar 'echte' momenten, eerlijke emoties, en neemt daar ook haar tijd voor. Ondanks het feit dat we geen eeuwigheid hebben om alles in te blikken gaat alles behoorlijk snel vooruit, waarna we met een goed gevoel kunnen terugkeren naar ons hotel in Amsterdam. Ook de foto's zelf krijgen we snel doorgestuurd, altijd leuk als je aan het wachten bent op iets! Fotografie bij Anne Gray: een toffe ervaring! Anne Gray Fotografie
E-mail: info@annegrayfotografie.nl Tel: +31 (0)61 49 21 572
Tekst: Copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: Copyright Anne Gray 2010
Fotografen in de kijker: Peter Baran (Foto Estudio Arte)28/12/2010
Creativiteit. Het is een belangrijk woord voor ons, een concept dat vaak het verschil maakt tussen de grijze middelmaat en de memorabele top, een kwaliteit die bijna elke bezigheid en elk beroep kan verrijken. Wanneer je dan kunt samenwerken met een fotograaf die een duidelijke visie weet te combineren met visueel inzicht, technische superioriteit en een stevige fantasie, is dat natuurlijk een fantastische ervaring. In Las Palmas de Gran Canaria vonden we de Nederlandse fotograaf Peter Baran, een gedreven en erg sympathieke fotograaf die niet alleen indruk maakt met zijn persoonlijkheid en knappe website, maar ook met zijn manier van aanpak.
Twee dagen blijkt Peter uitgetrokken te hebben om er met ons op uit te trekken. Nochtans zouden we het de man niet verwijten als hij wat minder gemotiveerd uit de hoek was gekomen: onze aankomst gaat immers gepaard met - voor de Canarische Eilanden - droevig weer, inclusief regendruppels, wind en grijze wolken. Echt koud is het niet, maar toch proberen we aanvankelijk zo lang mogelijk te wachten voor er op uit te trekken. Samen met Peter bezoeken we eerst een gigantisch grootwarenhuis dat verschillende 'blokken' lijkt te bestrijken. Daar laten we model Kim Van Houtte even achter bij een fantastische make-upartieste waar Peter vaker mee samenwerkt terwijl Peter en ondergetekende journalist nog op een terrasje een drankje gaan nuttigen.
Het interview met Peter is bijzonder interessant: onze artiest werd in 1984, op vierentwintigjarige leeftijd, voor het eerst professionele fotograaf, maar bleef niet op zijn lauweren rusten. Zo schuimde hij allerlei seminaries af en wist hij ook verschillende mooie titels in de wacht te slepen, waaronder die van licentiaat in de portretfotografie aan het Dutch Institute of Professional Photographers. Dat dit in 1999 gebeurde, toont enkel maar dat onze gesprekspartner iemand is die blijvend geboeid wordt door zijn vaak, een nieuwsgierig iemand die graag voortdurend bijleert.
Peter werkte lang in Nederland, maar ontgroeide zijn leermeester daar al snel en begon uiteindelijk voor zichzelf te werken. Twee jaar na bovenvernoemde titel vertrok hij dan naar Gran Canaria, waar hij Foto Estudio Arte oprichtte. Tussendoor liet hij ook zijn analoge camera voor wat ze was. Niet verwonderlijk, want 's mans foto's zijn vaak bewerkt en dan is het natuurlijk gemakkelijker en logischer om een digitaal apparaat te gebruiken.
Wanneer we Kim terugzien, blijkt dat de make-upartieste heel goed heeft geluisterd naar Peters instructies. De fotograaf toont onmiddellijk dat hij duidelijke ideeën heeft over waar hij naartoe wilt door nog wat aanwijzingen te geven en uiteindelijk rijdt hij ons 's avonds naar het strand. Daarvoor moeten we eerst echter allerlei nauwe, hobbelige weggetjes door, soms met gevaarlijke bochten. Kleine paadjes leiden tenslotte naar een met kleine rotsen bezette oever. Aan de overkant zijn er - ondanks het avondlijke uur - andere eilanden te zien en het is dan ook niet zo gek lang zoeken naar een geschikte locatie voor de eerste foto's. Nadeel is wel dat het behoorlijk donker is en dat het licht van de bewoonde wereld ons te weinig weet te bereiken. Peter lost alles echter op met de juiste instellingen en een kleine zaklantaarn die hij tussen de stenen plaatst om Kim zo goed te kunnen belichten. Hij vertelt ons over zijn idee om Kim als een soort zeemeermin te presenteren en ons model trotseert zonder morren de regen en koude om enkele knappe foto's te kunnen verzekeren.
De tweede dag is zo mogelijk nog avontuurlijker: Peter brengt ons naar Las Brujas, een toplocatie in Las Palmas. Las Brujas is een groot gebouw dat nog dateert uit 1500 waar vaak feesten plaatsvinden. Op de dag van onze shoot zijn er niet veel activiteiten gepland, maar de vele ruimtes ogen en voelen heel gezellig, de bar is goed gestockeerd en de ijskasten bevatten allerlei lekkers. Her en der hangen ook foto's van Peter en bevriende fotografen van hem, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het werk van de Nederlander er samen met de afbeeldingen van een andere fotograaf boven de rest uitsteekt.
Onze fotograaf heeft een heel team bijeen getrommeld en terwijl de styliste zich aan het ontfermen is over Kim wordt er ook een hele zak wijnkurken aangerukt. Peter blijkt immers een grote fan te zijn van Spaanse rioja en verzamelt de kurken van gebruikte flessen. Leuk, dus, dat hij die hobby wil aanwenden voor onze fotoshoot: de helft van Kims gezicht wordt beschilderd alsof ze van kurk gemaakt is, of is geïnfecteerd door kurk en er wordt zorgvuldig een wijntje naast haar geplaatst. Zelf moet ons model vrij schaars gekleed op de planken blijven liggen en het verhaal dat Peter in gedachten heeft vorm geven door de juiste houding en gezichtsuitdrukking te vinden - wat ons dan weer tijd geeft om de kurken mooi over de vloer te verdelen. Later retoucheert Peter de foto's in Photoshop, zodat het net lijkt alsof de kurken uit de vloer en uit Kim groeien... of omgekeerd, natuurlijk.
Ons artikelonderwerp blijkt overigens nog verder te durven gaan: de leuke Nederlander heeft een mannelijk model die lichtjes op een stereotiepe Jezus lijkt laten komen. Kims 'tegenspeler' kent haast geen Engels en moet zich behelpen in het Spaans, maar dat is voor de taalvaardige Peter duidelijk geen probleem. Het duurt dan ook niet zo gek lang voor de Spanjaard als Jezus kan opdraven - lendendoek incluis.
Geen twijfel aan mogelijk: wie tijdens een bezoekje aan de Canarische Eilanden nood heeft aan een creatieve fotograaf kan zonder problemen terecht bij het Foto Estudio Arte van Peter Baran. Kleine tip voor onze lezers: Peter bezoekt ook Nederland nog geregeld...
Foto Estudio Arte en Peter Baran
Avd. Ansite, 9, 5ºA 35011 Las Palmas de Gran Canaria Spanje
E-mail: info@fotoestudioarte.es
Tel: (+34) 648 237 768
Las Brujas
E-mail: alexis@lasbrujas.net E-mail: ana@lasbrujas.net
Tel (+34) 639 78 50 50
Artikel: copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: copyright Peter Baran 2010
Fotografen in de kijker: Romain Secco (Iconocom)20/12/2010
Soms is het heel leuk en leerrijk om een fotograaf te bezoeken die zich specialiseert in een ander domein dan portretfotografie en hem zijn ding te laten doen met ons model. Vorig jaar bezochten we zo Romain van Iconocom, een Franse fotograaf die we gelukkig konden strikken tijdens een periode dat hij net naar Parijs kwam.
Wanneer Romain ons ontvangt in zijn studio, merken we onmiddellijk op hoe professioneel hij en zijn fotografiepartner werken. Overal hangen portretten van bouwwerven en allerlei industrieterreinen, al worden ook de werknemers zelf duidelijk niet vergeten. Er zijn verschillende ruimtes in de studio en dus wordt er al snel beslist om op een paar locaties te fotograferen zonder dat we ons buiten de muren van het gebouw verplaatsen. Vooral wanneer Romain buiten fotografeert, valt het ons op hoe goed hij de betonnen en bakstenen omgeving weet te versmelten met ons model. Vandaar dat we later ook besluiten om die foto's te gebruiken voor ons artikel. Het wordt een erg vlotte shoot en natuurlijk vindt Romain ook wat tijd voor een interview.
Interview
Hoe word je industrieel fotograaf?
Omwille van twee redenen. Wat fotografie betreft, ben ik autodidact. Daarvoor was ik chef in de industrie, verkoper, enzovoort. Dat was dus een wereld die ik goed kende, ik heb erin gewerkt van 1990 tot 2002. Ik was toen projectchef binnen de industriewereld, soms binnen de multimedia. Ik ben fotograaf geworden in 2002.
Toen ik nog in de industriesector zat, heb ik via mijn werk in multimedia een productiehuis leren kennen dat geïnteresseerd was in industriële foto's. Om dat goed te kunnen doen, moet je ook de industrie echt begrijpen. Iedereen die op een bouwwerf werkt, kan wel foto's maken van wat er te doen is, maar dat is niet waar ik voor gevraagd word. Ze vagen mij om bijvoorbeeld foto's te maken om te tonen op een beurs, foto's die een beeld vangen. Ook wordt er vaak gevraagd om mensen fotograferen. Die mensen zijn vaak heel fier dat ze gefotografeerd worden. Het gaat immers om hun werk. Wat ik meestal doe, is mensen probeer te vatten op hun werk. Ik wacht eerst tot ze gewoon worden aan mij. Je moet je ook weten te gedragen op een bouwwerf. In de wereld van de BTP - en dat is een heel specifieke wereld - kennen de mensen elkaar zowat allemaal en draait veel rond het vertrouwen. Vaak laten ze me alleen op een bouwwerf en ze weten dan dat ik me kan gedragen. Anders kan het gevaarlijk zijn. Dat is tegenwoordig verbeterd, maar toch. Je moet er ook de juiste invalshoeken voor kennen. Bovendien zijn mensen niet altijd uitgerust zoals het moet, en dan moet je hen uitleggen hoe ze hun helm of handschoenen aan moeten doen. Vaak fotografeer ik overigens mensen die hun handschoenen zijn vergeten en dan moet ik die toevoegen in Photoshop, haha! Dat heb je niet zelden met locomotiefchauffeurs die net vertrekken. Hetzelfde met sigaretten, daar houden ze niet meer van op foto's. Of een pilaar die ze weg willen: die verwijderen we dan uit de foto. Dat is zo'n beetje de problematiek van de industrie.
Ik maak echter wel altijd afbeeldingen die me interesseren. Dat is ook een uitdaging. Ik maak ook puur technische foto's, op niveau van machines, waarin bijvoorbeeld wordt getoond hoeveel die waard zijn, enzovoort. Ik weet ook wat de technieken zijn die je moet gebruiken wanneer je machines en dergelijke dingen fotografeert.
Het is ook waar dat die bedrijven me dan vragen om andere dingen te doen, zoals recepties, de voorstelling van een nieuw logo, feestjes, enzovoort. Dat is heel leuk. Ik vind het ook fantastisch om iemand te fotograferen die aan het praten is, want dan maakt hij of zij voortdurend gelaatsuitdrukkingen en je kunt van 10 foto's dan maar eentje gebruiken. Zo is het belangrijk om een directeur goed te fotograferen, haha!
Ik werk ook vaak in China en in het Midden-Oosten, soms ook in Noord-Afrika en natuurlijk in Frankrijk. In Europa word ik iets minder vaak gevraagd door bedrijven, behalve wanneer er moetr gefilmd worden. Dat is dan het equivalent van de foto's. In plaats van een assistent mee te nemen, fungeer ik in die gevallen als assistent en maak ik ook de foto's. Dat is minder soepel, je moet bijvoorbeeld opletten dat iemand zichzelf niet per ongeluk in het beeld plaatst omdat je met een groep werkt.
Ik maak ook luchtfoto's. Dat gebeurt meestal vanuit een helikopter. In Lyon heb ik zo verschillende industriële sites gefotografeerd. De deur wordt dan gedemonteerd en in de herfst moet je dikke kousen aandoen. Je zit 20 minuten of langer in de kou, wat overigens wel interessant is. Je praat ook veel met de piloot. Het is leuk om zo als team samen te werken.
Ik doe nog andere dingen, maar dat blijft binnen dezelfde geest. Ik heb bijvoorbeeld veel foto's gemaakt van artiesten en van muzikanten. De eerste keer dat ik dat deed was in 2003, voor mensen die ik heb leren kennen via een contact en die me hadden uitgenodigd om hun organisatie te leren kennen. Dat was heel interessant, omdat ik net als bij de industrie getuige wil zijn van iets. Daar is het mogelijk om heel mooie foto's te nemen. Maar ook wanneer je een patrimonium wilt fotograferen en aan komt zetten met een heel groot fototoestel, kijkt iedereen naar je. Dat is vooral grappig wanneer je in een ver land zit waar niemand je kent of Engels spreekt, behalve een woordje als 'ja'.
Wat leuk is aan een digitale camera, is dat je de foto's direct kunt tonen. Als je op een bouwwerf komt, ben je altijd ergens een binnendringer. Ik heb er meestal niet veel problemen mee omdat ik kan 'klikken' met de werkers daar, maar het is toch goed dat ik foto's kan nemen die ik onmiddellijk kan laten zien.
Ik hou er enorm van om portretten te nemen. Ik heb ook veel foto's gemaakt rond Bollywood. Die studio's zijn verspreid over heel de stad. In de oude, mythische studio's van de jaren vijftig heb ik fantastische foto's kunnen nemen. Er is daar een heel speciale ambiance en dat was heel interessant. Mijn eerste foto's op een podium waren dus op een podium van Bollywood.
Mensen stellen me voortdurend dingen voor en dat interesseert me. Uiteindelijk moet het beeld interessant zijn, of het nu om een object of om mensen gaat. Het is altijd iets nieuws. Soms is er wat spanning omdat je wacht tot iemand iets doet, maar je weet ongeveer wat je gaat doet en wanneer het om iets gaat dat je nog nooit hebt gedaan, is dat motiverend. Dat is een positieve stress.
Je bent blijkbaar vaak op reis. Kan je dat allemaal nog gemakkelijk combineren met een familieleven?
Het reizen zelf is niet het probleem, want de mensen rondom mij zijn dat gewend. Wel is het een probleem dat ik vaak op het laatste moment wordt weggeroepen. Veel van mijn klanten hebben de slechte gewoonte om allemaal tegelijk wakker te worden. De problematiek ligt vooral in het kunnen organiseren van al het werk, met alle verplaatsingen die daarbij horen. je weet dat er iets is en dat er nog iets anders moet gedaan worden, en op een bepaald moment moet je dan aan een klant zeggen dat je weg moet voor de volgende opdracht. In het dagelijks leven vertrekken we vaak op zondag als we maandag moeten werken. In de zomer is het gemakkelijker omdat er in augustus niets te doen is en dan kunnen we op vakantie gaan. Ik werk nu aan 3 restauraties in Parijs: Hôtel de Sully, waar ik alle werken gevolgd heb, het Picassomuseum, en het koninklijk paleis, alsook het bureau van de minister. Daarvoor heb ik twee dagen opzij gezet: ik ben aangekomen in Nice tijdens de ochtend en ben 's avonds teruggekomen. Dat organiseren vergt heel wat van je, vooral als je moet reizen tijdens een vakantieperiode. Het is goed als ik een maand op voorhand iets weet. Anders wordt het moeilijk, ook wat prijzen betreft.
Hoe reageren jouw kinderen daarop?
Mijn kinderen zijn niet bij mij. Ze wonen in Parijs en zijn al adolescenten, 14 en 16. De oudste maakt ook foto's. De vrienden zien haar altijd met haar fototoestel. Ze trekt zich daarmee goed uit de slag, maar ze doet andere dingen dan ik: ze fotografeert vooral mensen, zo heeft ze een koppeltje gefotografeerd in de metro. Meestal moet je daar toestemming voor vragen. Als ik zoiets doe en mijn spots plaats, komen ze me binnen de 10 minuten tegenhouden.
Hoe oud was jij toen je met fotograferen begon?
Ik ben begonnen toen ik acht jaar oud was. De foto's die ik toen heb gemaakt, moet ik thuis nog hebben. Die kleurenfoto's beginnen nu te verouderen, maar ik heb nog zwart-wit foto's uit die tijd. Mijn vader fotografeerde veel. Hij was ingenieur, maar nam veel zwart-wit foto's. Ik heb de basistechnieken van hem geleerd, zoals ik ook de basistechnieken aan mijn dochter heb aangeleerd. Papa zei telkens ook wat goed was en wat niet. Zo toonde hij me hoe ik moet kadreren. Dat heb ik snel geleerd, ik had gauw door wat daar belangrijk bij is. Ik heb toen veel foto's en dia's, ook in het zwart-wit. Met een digitale camera kan je nu alles doen.
Hoe is die hobby dan verder geëvolueerd?
Het echte begin kwam er toen ik chef multimedia werd. Ik heb daar Photoshop geleerd, Flash, HTML, enzovoort. Dat was een vrij volledige opleiding en als je al fotografeerde, leerde je alles rond belichting en zo. Ik zag direct wat voor potentieel dat had en toen ik ben begonnen te werken met Eric ben ik overgestapt naar digitale fotografie. Vooral toen die toestellen zo volledig werden. Ik werk bijvoorbeeld met een Canon 5D, en ik ga overstappen naar een camera waar ik ook mee kan filmen. Je kunt zo naar 800 ISO gaan zonder dat het teveel problemen bezorgt. Ik begrijp dat er nadelen zijn, maar ik vind dat er veel mogelijkheden zijn binnen de digitale fotografie. De mensen die schrik hebben dat iedereen nu kan fotograferen hebben trouwens ongelijk. Al die foto's die de werknemers van een bouwbedrijf namen bleken niet goed te zijn. Ofwel was de graficus niet blij, ofwel was de drukker niet content. Die foto's moet je kunnen opblazen en da moet je toch professioneel materiaal hebben. Dat vertaalt zich in de prijs, maar mensen hebben er hun waarde voor terug.
Meer info:
Iconocom 147, rue du Chemin Vert 75011 Parijs Frankrijk
E-mail: contact@iconocom.eu
Tel: +33 (0)140 21 39 98 Fax: +33 (0)148 06 14 13
Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: copyright Iconocom 2009
Fotografen in de kijker: Kevin J. Michael Schmitz12/12/2010
Tijdens het voorjaar van 2010 trok Wellness Insight en BeauSense Magazine naar Los Angeles om daar Kevin J. Michael Schmitz te ontmoeten, een topfotograaf die zijn sporen op de celebrity, advertising en fashion Photography al duidelijk heeft achtergelaten. Tijdens de laatste paar jaar werden 's mans foto's wereldwijd in meer dan 20 magazines gepubliceerd, terwijl hij dankzij zijn kennis van de Jungiaanse psychoanalyse in Engeland erkenning vond via de knappe fotoreeks Alchemy of a Dream: Archetypes of the Collective Unconscious. Wij volgden een workshop met de sympathieke fotograaf en besloten al snel om meerdere artikels aan hem te wijden...
Dat Kevin J. Michael Schmitz technisch enorm onderlegd is, hoeft geen betoog: via zijn bachelors in fotografie ging het naar een Masters of Fine Arts in Photography aan de Academy of Art University te San Francisco, een benoeming tot Distinguished Young Alumni of the Year (2009) aan de Grand Valley State University en uiteindelijk een vast plaatsje als professor in modefotografie aan Cal State Los Angeles. Als niemand minder dan Crystal Wright, ooit een van de bekendste en belangrijkste Amerikaanse agents voor fotografen en tegenwoordig onder andere bezielster van haar eigen portfoliocursus, zo iemand aanbeveelt, weet je bovendien helemaal zeker dat je met een topper te maken hebt.
We ontmoeten Kevin voor het eerst in Downey, een stadje van iets meer dan 107.000 inwoners in het zuidoosten van Los Angeles County, op ongeveer 21 kilometer van 'downtown LA'. Daar heeft de begenadigde fotograaf een oud huis gekozen om zijn workshop in te geven. 'Het was niet zo simpel om deze locatie te bemachtigen,' weet hij ons te vertellen, 'en ik heb de indruk dat de eigenaars er meer munt willen uit slaan. Ze hebben me al herhaaldelijk gevraagd hoeveel geld ze zouden moeten vragen aan andere fotografen of filmmensen als er hier meer van dit soort shoots zouden plaatsvinden. Niet verwonderlijk, trouwens: we zitten hier in Los Angeles en er wordt hier heel wat gefilmd, natuurlijk.'
De reden waarom Kevins ogen specifiek op dit gebouw zijn gevallen, is overigens duidelijk: hij wil de sfeer uit de jaren vijftig en zestig hercreëren. Daarvoor heeft hij zich laten inspireren door de fantastische, baanbrekende tv-serie Mad Men. Ook de naam van de workshop zelf laat weinig aan de verbeelding over. Met een titel als Location Lighting Fashion Photography Workshop Series weet je immers op voorhand dat er heel wat aandacht zal besteed worden aan de juiste belichting.
Wanneer we aankomen, zit Kevin al samen met de andere cursisten aan tafel om hen uit te leggen wat er van hen zal verwacht worden. Er wordt aandacht besteed aan het soort camera en de cursusleider geeft iedereen ook flitsen die al juist gekalibreerd zijn. De uitleg waarom je nu precies bepaalde combinaties van focuspunten en sluitertijden instelt, is bijzonder interessant, maar nog belangrijker is dat zowel de leken als de aanwezige professionals iets aan de informatie lijken te hebben. Het is dan ook verwonderlijk hoe Kevin erin slaagt om basiskennis te doorspekken met kleine tips en inzichten die voor iedereen een grote verrijking zijn.
Achterin het huis is de rest van het team zich al aan het klaarmaken. Wat er vandaag bij elkaar is geschaard, is niet misselijk: vier modellen, aangevuld met onze eigen fotografe, en een klein legertje assistenten: er is iemand voor het haar, iemand anders voor de manicure (een wereldkampioene, zelfs), er is een styliste en er zijn make-upspecialisten. De meesten blijken geassocieerd te zijn met de nabije Make Up Academy van de Downey Adult School, een afdeling die werd opgericht door de toffe en erg gedreven Angie Itomura. Angie zelf is overigens ook aanwezig en weet ons samen met haar leerlingen alles te vertellen over Mexicaans eten... en over hoe haar familie vindt dat een goede vrouw moet kunnen koken! Meer over haar Make Up Academy in een volgend artikel...
Eenmaal de modellen klaar zijn, wordt er naar hartenlust gefotografeerd: Kevin toont zijn studenten geregeld wat ze zoal kunnen doen en maakt daarbij inventief gebruik van het reeds aanwezige licht. Middels het open laten van ramen of deuren en het oordeelkundig gebruik van reflectoren, schermen en de occasionele spots wordt er een geweldig intense sfeer gecreëerd. Daarbij laat Kevin ook zijn handelsmerk naar voren komen: de menselijke interactie. Wanneer we opmerken dat zijn foto's telkens een of ander probleem in communicatie tussen mensen, of een soort ongemak tussen hen, laten naar voren komen, geeft hij ons volmondig gelijk: 'Ik hou ervan om voor een bepaalde spanning te zorgen tussen de verschillende modellen. Het maakt alles veel interessanter en zorgt ervoor dat je geboeid blijft verder kijken.'
Knap, ook, hoe Kevin zijn modellen in verschillende situaties en poses weet te zetten en daarna nog in staat is om kleine details te corrigeren, zodat het beeld nog meer beklijvend wordt. Onze fotografe moet weliswaar een kleedje aantrekken die haar niet echt flatteert en ook haar haarstijl accentueert haar vorm niet zo goed, maar het is roeien met de riemen die er zijn en het geduld dat de fotograaf met zijn modellen toont is exemplarisch. Ook zijn cursisten pikken de suggesties heel goed op en tonen zich bijzonder enthousiast, vooral wanneer ze alleen aan de slag mogen. Hierbij enkele foto's, met de belofte om binnenkort nog meer te laten weten over Kevin J. Michael Schmitz, een echte topfotograaf!
Meer info: www.kevinschmitz.com
Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's: copyright Kevin J. Michael Schmitz 2010
Fotografen in de kijker: Mark Florquin03/05/2010
Maar een dag na onze fotoshoot met Mondiani Joli (zie vorig item in deze rubriek) trok ook Mark Florquin naar Brugge voor een fotoshoot met ons model, Kim Van Houtte. Niet al teveel spots, reflectoren of andere hulpstukken voor Mark: de man doet het graag met het reeds aanwezige licht. Ook teveel poseren bleek uit den boze. Marks filosofie is immers dat modellen vooral zichzelf moeten zijn. Hij probeert dan ook hun 'essentie' te vangen en te ontdekken wie ze echt zijn... Hieronder de resultaten. Lees BeauSense Magazine voor een volledig artikel over - en een uitgebreid interview met - Mark Florquin!
Fotografen in de kijker: Amul Kumar03/05/2010
Hij schuimt rollenspelconventies af, maar is ook op tal van allerlei andere evenementen te vinden: Amul Kumar specialiseert zich in het bewerken van foto's om stevig binnen de fantasy, sf of horror te passen. Wij trokken naar Chicago en lieten de man enkele 'pure' foto's maken, maar lieten hem ook een foto bewerken. Het resultaat zegt alles...
Dirk Vandereyken
Tekst: Copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's; Copyright Amul Kumar 2009
Fotografen in de kijker: Mirco Braccini02/05/2010
Wie denkt dat de sterren onder de fotografen anno 2009 - 2010 allemaal gedoofd zijn, heeft Mirco Braccini nog niet ontmoet. De in 1959 geboren Milanees is niet enkel een charmante man en een begaafd fotograaf, de man laat tijdens een gesprek de ene na de andere bekende naam van zijn tong rollen met het gemak waarop een doorsnee persoon een boodschappenlijstje voorleest. Braccini bruist van de anekdotes en heeft op fotografisch gebied zowat alles al wel eens meegemaakt. Logisch, dus, dat we besluiten om naar Parijs te trekken om deze topfotograaf daar eens aan de tand te voelen.
Kennismaking
Onze kennismaking met Mirco Braccini verloopt in verschillende etappes: er is eerst e-mailcontact, daarna spreken we aan de telefoon met 's mans echtgenote, Castilliane, en bezoeken we Braccini's thuisbasis tot tweemaal toe. Het imposante gebouw vlakbij de Champs Élysées herbergt meer dan enkel het thuis van de bekende fotograaf, maar de grote ruimtes laten vermoeden dat het Braccini en zijn gezin zeker niet aan plaats ontbeert. Tijdens ons eerste onderhoud hebben we een leuk gesprek met de Italiaan annex Parijzenaar en spreken we concreet af wat we van elkaar willen. Daarbij blijkt al snel dat Braccini zijn vrienden zeker niet in de steek laat: hij stelt voor om onze traditionele fotosessie te doen in de brasserie van een vriend van hem en neemt zonder ons eerst iets te vragen de gsm in de hand om een andere bekende, Massimo Mori, de eigenaar van de chique Venice Bar, te bellen en hem te vragen of ook hij zou willen geïnterviewd worden. 'Hij heeft heel interessante dingen te vertellen,' bezweert Braccini ons, met een overtuigingskracht die zo groot is dat we onmiddellijk toehappen en de volgende dag al de Venice Bar bezoeken. Daar ontdekken we dat Braccini zeker niet gelogen heeft: zijn vrienden zijn, net zoals de man achter de camera zelf, boeiende persoonlijkheden die de ene na de andere leuke anekdote uit de mouw kunnen schudden.
Onze gesprekken met Braccini vinden plaats in een lange, knusse zetel, een stevige rustplek in een decor dat de persoonlijkheid van onze gesprekspartner perfect lijkt te reflecteren: robuust, lonkend naar het verleden en klassiek, maar met een onmiskenbaar gevoel voor stijl. We brengen er verschillende uren in door, verspreid over twee dagen, vaak met Castilliane erbij, een enkele keer met een andere bezoeker tegenover ons. Het zijn gesprekken waarin we veel leren over de evolutie van de fotografie doorheen de laatste decennia en kennis opdoen over allerlei gerelateerde onderwerpen, zoals stroboscopische effecten en modefotografie. Braccini neemt uitgebreid de tijd om te reflecteren, om zijn mening te geven over de huidige staat van dingen en om ons de kans te geven om zijn discours geregeld te onderbreken met een of andere beschouwing of vraag.
De fotoshoot
Op de derde dag dat we deze topfotograaf zien, spreken we af in restaurant L'Assiette, de eettent van een goede vriend van hem. We hebben nog maar een paar uurtjes voor onze trein richting België vertrekt en na het nodige zoekwerk slagen we erin ongeveer op tijd te komen, maar Braccini laat wat langer op zich wachten. Zoals het een echte ster betaamt, waarschijnlijk? Tussendoor kunnen we uitgebreid praten met de chef, David Rathgeber, die nog onder Alain Ducasse heeft gewerkt en ons uitnodigt om gauw terug te keren naar zijn restaurant. Het gaat om een oude slagerij, een erg warme, gezellige plaats, waar Rathgeber in navolging van zijn voorganger, Lulu, de Franse bourgeoiskeuken verdedigt.
De vijfendertigjarige Rathgeber biedt ons wat te drinken aan en vertelt met veel animo over zijn loopbaan, die onder andere via Guy Legay (Ritz), Gérard Vié (Trois Marches) en Alain Ducasse (Plazza Athénée) is gelopen. Onze sympathieke gastheer wist bij Lyonnais en Benoit een Michelinster te grijpen en vertelt met terechte trots hoe zijn leermeester hem onder andere naar New York en Japan stuurde. Het wordt een interessant gesprek, waarbij we onze ervaringen in de Verenigde Staten even naast elkaar weten te leggen.
Wanneer Braccini uiteindelijk aankomt, rest ons niet veel tijd meer, maar eenmaal binnen, lijkt hij perfect te weten wat hij wil doen. Het decor is hem duidelijk niet vreemd meer en hij zet zijn spots klaar met de graad van professionaliteit die men van iemand met zijn ervaring mag verwachten.
Kim, onze fotografe en model, zowel achter als voor de camera goed voor fantastisch beeldmateriaal, mag poseren. Lang heeft Braccini daarbij niet nodig en dat is mede te danken aan zijn specifieke instructies. Hij wil Kim aan de deur fotograferen en vraagt haar ook om aan de tafel te gaan zitten waar ex-president François Mitterand pleegt te plaats te nemen. In tegenstelling tot de meeste andere fotografen waar we mee samenwerken probeert Braccini niet Kims jeugdigheid, maar wel een zeker vorm van maturiteit, te benadrukken. We zien de foto's niet onmiddellijk en kunnen het hem dus niet meer vragen, maar eenmaal de beelden ons bereiken lijkt het ons dat hij de sfeer van onze omgeving heeft doorgetrokken naar de foto's. Kunst, dus.
Interview
Tijdens ons voorgaande gesprek benadrukte je dat je al veel ervaring hebt en dat je jezelf als een brug ziet tussen twee generaties fotografen. Kan je ons eens wat vertellen over de weg die je al hebt afgelegd als fotograaf?
Mijn parcours is begonnen in de academie in Italië. Het is een weg die gekenmerkt wordt door artiesten, door een aanvoelen van mensen dat zich manifesteert in schilderijen, beeldhouwwerken en foto's. Die academische opleiding was toen de basis, maar je moet die verrijken met menselijke cultuur. Zo ben ik met journalistiek begonnen en in die periode werden er ook al artikels van mij gepubliceerd. Ik was twintig jaar toen ik gedaan had met mijn studies, en ik was al begonnen met een loopbaan als fotograaf omdat we ook fotografie hadden gestudeerd aan school.
Er werd me toen gevraagd om foto's te maken voor Elle. Ze hadden al een correspondente, maar nog niemand in Parijs, en ze dachten dat ik alles kon dynamiseren omdat ik nog heel jong was. Daarna ben ik ook nog bij Harper's Bazaar begonnen. Ik verzorgde twaalf tot vijftien reportages per jaar. Dat waren enkel reportages over sterren: Ingrid Bergman, Andy Warhol, Nancy Allen, Françoise Hardy, Claudia Cardinale, enzovoort. Er zaten vooral veel Italiaanse sterren bij. We hebben redelijk wat artikels rond hen gedaan.
Ondertussen was ik onder de vleugels genomen van Alberto Nodolini [de 'artistic director' van de Italiaanse Vogue - red.], die me ritme heeft geleerd en die me meenam naar alle meesters van de fotografie, in Milaan en andere steden. Maar ik moet ook zeggen dat ik veel heb gehad aan het tijdschrift. Ik heb François Mitterand ontmoet, Jacques Chirac, Alain Delon, Louis de Funès... In die periode ben ik zo'n beetje opgegroeid in de Rue Marbeouf. Ik ken al die mensen dus al lang, al ongeveer veertig jaar. Zo heb ik de wereld van de sterren leren kennen. Ik heb bijvoorbeeld eens een dag doorgebracht met J.F. Kennedy en ook Mitterand kende ik goed. Die kwam me ophalen in een zwarte auto om met mij te gaan dineren in een boot. Natuurlijk ontdek je dan dat ook de sterren een heel sterke menselijke kant hebben. Sommigen zijn bescheiden, anderen niet. Ik heb geleerd dat het mensen zijn zoals wij, in al onze complexiteit. Het waren toen de jaren tachtig en ik werkte al voor veel magazines. Dat liet me toe om me verder te ontwikkelen.
Voor ik begon te werken voor al die magazines, heb ik ook veel dingen gedaan in Venetië, aan de school van UNESCO. Ik was een leerling van meester Harold Eugene Edgerton. Hij had een nieuwe fotografische techniek ontwikkeld [met stroboscopisch licht - red.], heeft flashes toegevoegd aan fototoestellen en heeft ook de kracht van die flashes verhoogd. Zo heeft hij een foto kunnen nemen van een kogel die door een appel vliegt. Daarvoor heb je een heel speciale flash nodig, aangezien je bij wijze van spreken met de snelheid van het licht bezig bent. Edgerton had een Duitse ingenieur en heeft hetzelfde experiment herhaald met een duif die zijn vleugels bewoog. De beweging van de vleugels was wazig, maar hij is erin geslaagd om de vleugels solide op foto vast te leggen. Het toestel van dat dat Neil Armstrong heeft gebruikt op de maan was er trouwens eentje van Edgerton. Tijdens een les zei hij ooit tegen ons: 'Luister kinderen, je moet goed luisteren. Alles wat ik zo heb gedaan, is mijn verdienste.' Hij was een speciale man.
Ik heb ook veel geleerd van mensen als Anne Chabrol en andere fotografen. Zo heeft een van hen me de elegantie van het vrouwelijk lichaam kunnen uitwijzen. Zoals ik je al verteld heb, vond hij de handen en de hals heel belangrijk. Zijn foto's waren heel anders dan andere afbeeldingen omdat ze zo ongelooflijk elegant waren. Daarna heeft iemand als Henri Cartier Bresson [de beroemde Franse fotograaf die de term 'het beslissende moment' heeft uitgevonden - red.] me ook veel bijgeleerd. Hij was al wat ouder [Bresson was geboren in 1908 - red.], maar hij was heel gracieus. Je zou bijna kunnen zeggen dat hij op een prins leek. Alles wat hij deed, deed hij met veel elegantie en menselijkheid. Met hem heb ik fantastische foto's gemaakt, waarin zijn edele persoonlijkheid naar voren kwam. Van hem heb ik gratie geleerd. Bresson was een heel geraffineerde reporter die echt een specifiek moment kon vastleggen en ik was ook erg onder de indruk van zijn sereniteit.
Ik heb dus veel grote artiesten gekend en het was toen heel belangrijk voor mij om vertrouwd te geraken met de grote meesters. Op school kan je veel goede fotografen leren kennen, maar nooit de grote meesters. Die houden zich met hun eigen dingen bezig. In de academie waar ik school heb gelopen kon je echter enkel professor worden als je beroemd was, anders geraakte je er niet binnen. daarna zijn ze begonnen met wedstrijden en zo, zoals ze dat doen in andere scholen, maar in mijn tijd hadden ze er mensen als Azzinari.
Als je vroeger reporter was voor een van de bekendste magazines, kon je bekend worden en ik ben toen aangetrokken geworden door de mode. Ik had zin voor esthetiek en schoonheid en de beste fotografen waren actief binnen de mode. Dat waren superfotografen. In de andere milieus zag je dat minder. Ik spreek dan wel over die periode, de jaren tachtig, nu is dat niet meer zo. Ik heb het over mensen als Hans Feuer [een Zwitserse modefotograaf die steeds op zoek is naar het perfecte licht en niet graag in het centrum van de aandacht staat - red.] en Helmut Newton [die vooral gekend was om zijn naaktfotografie - red.]. Als je hen zag werken, ging er een nieuwe wereld open. Ik kan niet vergelijken met andere periodes, want ze waren uniek, maar ik denk dat de modefotografen uit die tijd de mooiste foto's maakten. Ze waren uitzonderlijk getalenteerd. Ik denk aan de dingen die we bijvoorbeeld voor Dolce & Gabbana hebben gedaan, dat was echt heel speciaal.
Ik ben altijd onder indruk geweest van de esthetiek binnen het modemilieu. Die interesse heeft er ook voor gezorgd dat ik als fotograaf kon beginnen voor Louis Vuitton. Ondertussen ben ik al vijftien jaar bezig voor dat mannenmerk, dat uitblinkt in originaliteit. Ik heb voor die luxeproducten een techniek ontwikkeld die kleuren verheerlijkt. De kleuren van een product kunnen wel rijk zijn, maar als schoenen bijvoorbeeld zo sterk blinken als een spiegel dat doet, moet je een speciale techniek gebruiken om dat maximaal weer te geven. Dat heb ik voor Berluti moeten doen.
Door te fotograferen in het donker met een spiegel kon ik weerkaatsing vermijden en de kleur knippen en opnieuw uitvinden in de postproductie. Als ik een schaduw had gefotografeerd, had die weinig contrast, maar in de postproductie moet je die natuurlijk laten heropleven. Je voegde opnieuw contrast en kleur toe. Nadat we die techniek op punt hadden gesteld eindigden we met foto's die wat mij betreft op kunstwerken lijken. Ze deden denken aan de Italiaanse renaissance, met veel edele kleuren. Ik heb die techniek exclusief voor Berluti gehouden. Omdat hij dat verdient, want de kleuren in zijn werk zijn heel belangrijk.
In 1982 heb ik mijn eerste journalistenkaart ontvangen. Nu doe ik dat al 27 jaar en maak ik een nieuwe evolutie door. In februari 2010 gaan we een expositie doen, Stars & Stars. Ik wilde iets doen rond de mensen die ik tijdens mijn leven binnen de sterrenwereld heb gefotografeerd. Een groot deel van die sterren is dood en ik wilde een hommage aan hen kunnen leveren omdat ze hebben me doen dromen. Ik hou enorm veel van de menselijkheid en de elegantie van iemand als Cardinale, de fierheid van een van de Indiaanse opperhoofden van Canada, de dandykant van Belmondo... Zo was Harrison Ford bijzonder interessant om te ontmoeten. Ik kwam toen een zaal binnen waar Indiana Jones werd gedraaid en ik was te laat. Ik zocht boven een vrije zetel en op het einde van de film verschijnt er een bewegende spot die uiteindelijk net naast mij stopt, waar Harisson Ford blijkt te zitten. Daarna heb ik met hem gepraat en hebben we afgesproken om elkaar te ontmoeten. Zo heb ik hem kunnen ontmoeten. Hij is heel toegankelijk. Anderen vragen me tijdens zulke evenementen vaak om naar New York te komen, maar ik zeg dan: "je bent al hier, waarom nemen we de foto's niet nu?" Die kleine kantjes, dat bedoel ik ook als ik het over de menselijkheid van de sterren heb.
Ik ben nu een film aan het produceren om het werk van Berluti te eren. Daarin zal ook Claudia Cardinale te zien zijn. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik meewerk aan een film rond Berluti. Ook op het gebied van video hebben we al veel rond hem gedaan.
Je bent veel bezig met de cinema, een medium dat je duidelijk enorm aantrekt. Is er een specifieke soort film waar je het meest van houdt?
Mijn vestje werd oorspronkelijk gedragen door Bernardi in een van zijn films. Ik heb doorheen de jaren heel wat mensen uit de filmwereld leren kennen die kostuums maken. Cinema passioneert me enorm. Ik veel van filmische werken in alle domeinen; regisseurs als Carl Forman [onder andere verantwoordelijk voor klassiekers als High Noon, The Bridge on the River Kwai en The Guns of Navarone - red.], Alan Parker [Pink Floyd The Wall, Birdy, Mississippi Burning, Evita - red.] vanwege het dynamisme in zijn films, Fellini, Bernardo Bertolucci, Visconti, Michelangelo, enzovoort.
In mijn privéleven zijn de mensen heel belangrijk. De relatie met andere mensen is het belangrijkste dat God ons heeft gegeven, nog veel belangrijker dan mijn werk. We moeten mensen goed behandelen en dan heb ik het niet over strategieën om iemand te verleiden of zo. Ik denk dat de mensheid en de maatschappij van vandaag veel liefde nodig heeft, meer nog dan vroeger, omdat de toestand slecht is. Er is weinig werkloosheid meer, we worden niet meer geconfronteerd met oorlogen, en de mens leeft steeds beter, waardoor hij steeds meer geconfronteerd wordt met zijn eigen egoïsme. Daarom moet er actie ondernomen worden. Als ik het heb over Jezus Christus, bedoel ik 'ecce homo' ['zie de mens' - red.], zoals ze in het Latijn zeggen; dat is de liefde die we kunnen leren kennen via God. Als je zegt tegen iemand dat je van haar houdt en dan niets voor haar doet, is dat geen liefde. De wereld is nu ziek, de globalisatie heeft veel artistieke waarden verminderd omdat men zich vaak baseert op gestandaardiseerde profielen. Onze maatschappij lijdt daaronder, ze is heel oppervlakkig geworden. Ik denk dat je voorzichtig moet blijven, de meeste multinationals doen niks voor de mensheid en laten zich leiden door de verkoopscijfers. Dat is problematisch, want ik vind dat de mensen zich tegenwoordig vaak veel meer egoïstisch gedragen dan vroeger. Toen waren er veel minder drugs, maar er werd gestolen omdat men geen eten had. Nu steelt men om drugs te kunnen kopen.
Tijdens bepaalde evenementen of interviews merken we vaak dat fotografen of andere mensen binnen de modewereld Kim, mijn vriendin en fotografe, in bed proberen te krijgen...
Ik heb duizenden modellen gefotografeerd en heb nooit seks gehad met hen. Anders wordt jouw werk gebanaliseerd, dan blijft het beperkt tot iets vies. Daarom wil ik dat mijn dochters nooit mannequin worden. Tegenwoordig zijn er ook wel mannequins die nooit in de slechte milieus zullen terechtkomen, maar het is moeilijk omdat je veel geld krijgt en dan moet je heel volwassen zijn om alle verlokkingen te kunnen weerstaan.
Ik heb ooit foto's gemaakt voor een bekend modehuis in Italië. Het model dat ik moest fotograferen was beeldschoon en leek geweldig te zijn, maar toen ze zich moest ontkleden, zag ik dat ze overal gaten in haar arm had van spuiten. Ze had geen familie en ze was terechtgekomen bij eikels die haar uitbuitten. Maar als je een sterk karakter hebt en evenwichtig bent, denk ik niet dat je in die valstrik trapt. Als je iemand bent die op jouw familie kan rekenen en goed opgevoed is, kan je het doen. Als je volledig van de drugs afblijft, kan het, maar het is tegenwoordig moeilijk om meisjes te vinden die stevig in hun schoenen staan. Op tv zie je voortdurend verschrikkelijke taferelen, het is een Babylon geworden, een Sodom en Gomorra. De tv wordt meer en meer en manier van opvoeding, maar je moet kwaliteit en informatie geven, of het nu om de pers, om tv of om cinema gaat. Je moet geen schandaal zoeken, gewoon om een publiek aan te trekken. De opvoedkundige kant moet primeren. Hetzelfde geldt voor de politiek. Ik vind dat politici goede voorbeelden moeten zijn voor het publiek, voor de mensen. Wanneer ze dan iets verkeerd doen, moet je hen dubbel zoveel pijn doen, geen immuniteit geven. Ik verlang een maatschappij die rechtvaardigheid zoekt, maar ik begrijp niet dat de wereld naar het omgekeerde toegaat. De politici moeten toegeven dat ze een fout hebben gemaakt. In onze wereld moeten we die onrechtvaardige toestand bestrijden.
Hoe zie je jouw eigen rol als fotograaf dan precies? Op welke manier draag je zelf bij aan die betere maatschappij?
Laten we zeggen dat ik vooral een fotograaf ben voor tijdschriften, die in een luxemilieu zit. Het enige wat ik kan doen, is beelden afleveren die corresponderen met de realiteit. Bijvoorbeeld: als ik een portret maak, is het mijn verantwoordelijkheid om een kant te vinden in het beeld dat een beetje de spontaniteit en de uitstraling vindt van die persoon. Als fotograaf is het niet mijn verantwoordelijkheid om verder te gaan. Wat de pers betreft, is dat nu niet zo moeilijk, want nu kan de pers de authenticiteit onderzoeken van waarover ze het heeft. Vroeger was dat meer rigide. Maar er zijn media die worden gecontroleerd door politieke lobby's en tegenwoordig vinden de burgers vaak informatie terug die niet correspondeert met de werkelijkheid. Je moet de nieuwsgierigheid hebben om niet zomaar te geloven wat je leest in een krant, maar om verder te kijken.
In de kranten en in de andere media is er tegenwoordig veel verkeerde informatie te vinden, maar het omgekeerde bestaat ook. Zo is er dokter Hervé Grosgogeat, die wél de waarheid schrijft. Ik heb hem heel goed gekend, het is iemand die veel aandacht besteedt aan de mens en die heel belangrijk is omdat hij geen traditionele geneesheer is, maar ook heel veel aandacht besteedt aan de psychologische gezondheid en die veel basistechnieken heeft bedacht. Grosgogeat is niet iemand die zijn beroep uitoefent voor het geld, maar omdat het zijn roeping is. Hij is zoals een kind dat altijd op zoek is. Zo gaat hij vaak met zijn familie naar de Verenigde Staten om de nieuwste literatuur te vinden. We hebben meer gepassioneerde mensen nodig.
Je hebt het vaak over passie. Volgens mij is dat een van de beste drijfveren die er bestaan. Zie jij passie ook als een van de hoogste goeden, die mensen toelaat om zichzelf te overstijgen in eender welk gebied?
Laten we zeggen dat de passie basis is, maar je moet ook visionair zijn. Zo was Martin Luther King visionair en dat is belangrijk om nieuwe grenzen te ontdekken. Het is een kwestie van gevoeligheid en dromen. Wat ik niet kan doen: ik hou van kinderen en ik zou graag dichter bij hen staan, maar ik besef dat ik weinig tijd heb. Ik praat dan niet enkel over mijn eigen kinderen, maar overal alle kinderen. Die zijn van ons allemaal en we hebben de taak om hen te beschermen.
Je dochter is al een paar keer komen kijken en jouw echtgenote, Castilliane, heeft contact gehouden met ons, terwijl het ook zij was die ons daarnet heeft ontvangen. Hoe belangrijk is dat gezinsleven voor jou?
Ik werk voortdurend samen met mijn vrouw. We delen alles en wanneer zij praat, is het net alsof ik praat. Dat is het enige dat je nodig hebt om écht te leven: alles met elkaar delen en geen grenzen stellen voor elkaar. We hebben 5 kinderen, we zijn een opnieuw samengesteld gezin. De grootste is Alice en die zit nu in Los Angeles. Ze is 25. Dan is er Alexander, ook een volwassen man. Dan zijn er Bianca, een heel mooi meisje van 13 jaar die al een topmannequin zou kunnen zijn, Tabitha, die net een gazelle is, van 8 jaar, en de mascotte van 3 jaar, Rei Thomas, die heel het huis kan vernietigen. We houden enorm veel van elkaar en dankzij de heer Jezus christus blijven we een erg sterk en hecht gezin.
Je hebt enorm veel ervaring als fotograaf en je hebt tijdens ons eerder onderhoud al verschillende keren gezegd dat je een brug zou willen zijn tussen oud en nieuw. Is er nog wijze raad die je zou willen meegeven aan de jonge of beginnende fotografen die dit interview lezen?
Ik wil aan jonge fotografen zeggen dat ze hun verleden moeten kennen om hun toekomst te kunnen opbouwen. Ze moeten de fotografen die voor hen kwamen leren kennen om te kunnen begrijpen hoe de fotografie in dit stadium is terecht geraakt; ze hebben geprofiteerd van de digitale fotografie om minder fotograaf te worden. Je mag niet denken dat er geen probleem meer is wanneer je goed weet hoe je een digitale camera moet gebruiken. Je moet nieuwe technieken zoeken, durven, de moed hebben om nieuwe dingen te ontdekken. Je moet je tijd nemen om te leren en niet denken dat je een goede fotograaf bent omdat je goed weet hoe je een digitale camera kunt gebruiken. je moet veel weten over belichting, mode kennen en je niet enkel de standaardwaarden gebruiken. Creativiteit is heel belangrijk, ook in het dagelijks leven. In een relatie moet je creatief zijn. Dat zijn waarden voor iemand die nadenkt, niet voor mensen die zomaar nemen wat ze kunnen krijgen. Ze horen niet enkel bij mensen die in het artistieke milieu zitten. Tenslotte moet je ook nieuwsgierig zijn.
Wijze woorden, die we zeker zullen onthouden. Braccini's Sensational Artificium Coloris was te zien tijdens de tentoonstelling Stars & Stars, die doorging van 15 tot 28 februari 2010, in de Espace Beaurepaire, 28 rue Beaurepaire, 75010 Parijs.
Dirk Vandereyken
Fotografen in de kijker: Mondiani Joli02/05/2010
In onze serie Fotografen in de kijker laten we telkens een of twee fotografen die elk iets te zeggen hebben aan bod komen. Daarbij laten we hen los op (on)ervaren modellen, waarbij we duidelijk willen maken hoe ook meisjes die nog nooit voor een professionele cameralens hebben gestaan er prachtig kunnen uitzien, vooral wanneer een capabel iemand zich ontfermt over de 'photoshoot'. In de tweede aflevering van deze rubriek: Mondiani Joli, een man die van vele markten thuis is, en een team dat hij voor de gelegenheid zelf heeft samengesteld.
Het team
De fotograaf: Mondiani Joli
Net als vele fotografen heeft Mondiani zijn stiel geregeld aan de (Brusselse) avondschool. Ondanks het feit dat heel wat fotografen zich sterk specialiseren, heeft onze Franstalige landgenoot zich nooit toegelegd op een bepaalde soort fotografie. Of het nu om studiowerk, mode, reportages, huwelijken of andere dingen gaat, er is weinig dat hij nog niet heeft geprobeerd. Toch is er zeker een rode draad doorheen 's mans werk. Hij houdt ervan als zijn modellen vaak naar het objectief - dus, de toeschouwer - kijken, maar probeert steeds beweging in zijn beelden te brengen, met levendige kleuren en elegante, vaak minimalistische, decors. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Mondiani sterk beïnvloed is door de jaren tachtig, door strips en door Belgische fotografen en door popart.
Mondiani houdt ervan om met niet al teveel materiaal en een klein team te werken, maar toch foto's af te leveren die eruit zien alsof het om grote producties gaat.
De styliste: Sara Branco
'Branco' is niet meteen een typisch Vlaamse naam en Sara is dan ook geen typisch Vlaamse. Ze werd geboren in Lissabon, in 1981, maar meerde al 2 jaar later in Brussel aan. Misschien is het wel daardoor dat onze styliste zoveel houdt van reizen. Naar eigen zeggen helpt dat haar om haar artistiek gevoel te versterken en haar kennis van mode te verbeteren.
Sara is een wereldreizigster, een avonturierster die nog heeft gestudeerd in Parijs (ESMOD) en in het onvermijdelijke Sint Lucas te Brussel. Ze deed ervaring op tijdens modestages en leerde zo de markt steeds beter kennen, maar zonder ooit haar eigen persoonlijke stijl uit het oog te verliezen. Ook nu nog blijft Sara zich aan de Academie voor Schone Kunsten van Boitfort verdiepen in het vak, terwijl ze ook nog werkt als 'visual merchandiser' bij H&M. Haar creaties werden nog getoond tijdens Museum Night Fever (editie 2008), terwijl ze ook deel uitmaakt van project Zoom Jeunes, dat voornamelijk bedoeld is om jonge artiesten verder vooruit te helpen. Het is een originele collectie, waarin dure materialen naast veel gangbaardere stoffen worden gebruikt: wild, maar tegelijk delicaat, een beetje zoals Sara's universum naar eigen zeggen is. Sara was zelf persoonlijk niet aanwezig tijdens de shoot, maar liet via haar ontwerpen wel een sterke indruk achter.
De make-upartieste Laureen-joyce Centner
De laatste uit het gezelschap, en misschien wel de meest bereisde. Op haar 15de trok Laureen-joyce al in haar eentje naar Brazilië, een land dat de Italiaans-Belgische nog vaak zou bezoeken. Het is in Zuid-Amerika dat ze haar voorliefde voor levendige kleuren en de schoonheid van lichaamstaal zou ontwikkelen, alsook haar interesse in de wereld van dans en van fotografie.
Ook Laureen-joyce heeft nog aan Sint-Lucas gestudeerd, maar dat bleek niet genoeg te zijn voor haar. Ze volgde immers ook nog toneellessen aan verschillende Brusselse scholen, terwijl ze zelfs nu nog strips leert tekenen in Ixelles. Haar beslissing om toneelmaquillage te studeren volgde wat later, maar verenigt twee van haar passies: tekenen en theater. Verder is Laureen-joyce sterk geïnteresseerd in speciale effecten (althans wat de make-up betreft) en blijft ze erg gedreven om voortdurend bij te leren.
De modellen Kim Van Houtte
Met 19 jaar is Kim de jongste van het gezelschap, maar dat betekent zeker niet dat ze nog geen ervaring achter de kiezen heeft. Als iemand die zich heeft verdiept in beauty & wellness houdt Kim ervan om zich creatief te uiten. Dat kan niet alleen achter de camera, maar ook ervoor. Op het moment van onze 'shoot' heeft deze jongedame echter nog geen enkele professionele ervaring als model, wat de hele ervaring behoorlijk spannend maakt voor haar. Tijdens de volgende reportages zullen we zien hoe Kim groeit in haar rol en zo zelfs in de Verenigde Staten naar de studio van een behoorlijk succesvolle fotograaf trekt...
Contacteer dirk@badass.be or +32 (0)494 38 27 44 voor portfolio en boekingen
Amandine Ridao
Net als Kim bij de aanvang van onze 'photoshoot', is Amandine nog amateurmodel, maar dan wel eentje met iets meer ervaring. Met haar 26 jaren heeft ze immers al iets meer watertjes doorzwommen. De manier waarop ze Mondiani heeft leren kennen, is overigens behoorlijk intrigerend: tijdens een van de Bulexavonden in 2009, middenin een grootscheepse politiecontrole! Ook Sara geraakte al snel betrokken en nodigde Amandine uit om te defileren in haar creaties. Ondanks het feit dat Amandine zelf bij een Frans modemerk stage heeft gelopen als master in internationale handel, had ze het tot voor kort nog niet eerder geprobeerd als (amateur)model. Dat ze zich ook bezighoudt met 'ethische mode', wordt bewezen door haar deelname aan onder andere Who's Next en de Ethical Fashion Show. Wie zich wil verdiepen in de materie kan overigens terecht op haar blog, waarvan het adres beneden te vinden is.
HYPETHIC: http://hypethic.unblog.fr
De locatie: Maison Bousson
Elke 'shoot' die niet in een studio plaatsvindt, heeft een goede locatie nodig. Wij vonden die in Assebroek, waar de luxueuze bed & breakfast Maisson Bousson niet alleen een prachtig decor, maar ook een erg gezellig onderkomen vormt. Zowel het centrum als het station van Brugge bevinden zich op slechts een kwartiertje stappen van het zonovergoten gebouw, waar wit, strakke lijnen en modern ingerichte ruimtes overheersen. Alles oogt (en is zelfs nog) gloednieuw en bovendien is er met 3 volledig anti-allergene suites (2 ruimte familiesuites en een mooie junior suite) voldoende keuze.
Eenmaal aangekomen, valt Mondiani's oog niet enkel op het lichtjes minimalistische decor, maar ook op het buitenzwembad, dat de voorkant van de ruimte tuin domineert.
Merk in de kijker: Skunkfunk
Buiten de creaties van Sara Branco krijgen we van het hippe Skunkfunk ook 2 jurkjes mee voor Kim. Skunkfunk draait rond 'keeping it real' en probeert nooit trends te volgen. Het gaat hier om 'multifunctionele' kleren, zoals kleren die omkeerbaar zijn of uit verschillende delen bestaan die allemaal apart kunnen gedragen worden. Skunkfunk begon in 1996 als een simpele T-shirtcollectie, maar diversifieerde zich in de 4 daaropvolgende jaren en biedt sinds 2000 meer dan 300 verschillende items in 700 onafhankelijke winkels aan.
Kapper in de kijker: Clientology
Het haar van Kim Van Houtte werd verzorgd door Clientology, de tweede luxueuze kappersketen van de onlang jammerlijk genoeg overleden sterrenkapper Glenn Gemeiner. Tijdens onze 'shoot' lag Glenn nog in het ziekenhuis nadat hij ten prooi was gevallen aan een vleesetende bacterie, maar ondertussen gaf de man de strijd op. In die barre omstandigheden was het bewonderenswaardig dat zijn Gentse team zich nooit uit het lood liet slaan. Het strakke, moderne decor van Clientology is dan ook een uitgelezen plaats om tot rust te komen. Niet met pompende beats die zo kenmerkend zijn voor De Cliént, maar met iets rustigere muziek en een serene mentaliteit. Bijna alle producten die in het kapperssalon worden gebruikt zijn volledig biologisch, wat natuurlijk een enorm pluspunt is. Testen op dieren zit er dus zeker niet in en dat verdient applaus.
Clientology biedt bovendien een volledige 'makeover' en behandeling aan die enorm veel bijval kent. Zo werd Kim niet enkel getrakteerd op een haarstilering, maar ook op een handmassage en een manicure. Fantastisch, toch?
De shoot
Kim en ondergetekende journalist komen pas in de namiddag aan, maar ontdekken dat Mondiani en zijn twee dames al volop bezig zijn met de 'photoshoot'. Het materiaal is uitgepakt, de spot staat klaar en ook het reflectieve schild zal meerdere keren gebruikt worden. Het wordt een drukke dag, met veel overleg over wie welke kleren zal dragen - een belangrijk gegeven tijdens eender welke fotosessie.
Alles verloopt behoorlijk professioneel: er wordt ruim de tijd genomen om de make-up in orde te krijgen en het juiste licht te vinden, Mondiani meet geregeld zijn witbalans en alles gebeurt in een goede sfeer, met - dankzij het leuke geluidssysteem van Maison Bousson - leuke achtergrondmuziek.
Er wordt gespeeld met licht en het hele gezelschap trekt ook naar het zwembad, maar al snel moeten Kim en ondergetekende recensent naar het uitstekende restaurant Alain Meessen trekken voor een culinaire bespreking. Bij hun terugkeer merken ze tot hun verbazing dat Mondiani en de twee andere meisjes tot middernacht hebben doorgewerkt. Uiteindelijk keert het trio tevreden huiswaarts, terwijl Kim en deze journalist het bed opzoeken. De resultaten van de fotosessie kan je hier bewonderen!
Dirk Vandereyken
|
