De modesekte: Blitch 66
03/05/2010
Soms leer je als journalist op de vreemdste manieren mensen of dingen kennen die voldoende voer geven voor een of meerdere artikels. Zo geschiedde tijdens de zomer van 2009, toen we een vlucht moesten nemen naar Los Angeles waar geen zetels waren toegewezen. Het resultaat was dat we niet naast elkaar konden zitten. Gewoonlijk biedt een of andere vriendelijke Amerikaan dan aan om ergens anders plaats te nemen, maar de zwaarlijvige zwarte medemens voor ons bleek daar niet bepaald toe geneigd te zijn en dus gaat deze journalist met tegenzin achter zijn lief zitten. Naast mij: Mary Ann Murphy en haar lieftallige dochter. 'Die man is een eikel', vertelt ze ons, 'en als ik jullie was, zou ik elkaar voortdurend betasten!' De toon is meteen gezet.
Wanneer Mary Ann hoort dat we ons bezighouden met lifestylejournalistiek, begint ze onmiddellijk dolenthousiast over haar vriend te vertellen, die luistert naar de ietwat ongewone naam Blitch. Ze toont ons trots foto's, niet alleen van hem, maar van zijn kledinglijn, en maant ons aan om die avond samen iets te gaan eten. Blitch blijkt net een fantastische nieuwe barbecuekeet te hebben ontdekt. Op zulke uitnodigingen zeggen we natuurlijk geen nee.
Eenmaal aangekomen in de luchthaven, worden we opgehaald door Blitch: een zwartharige rocker die echter al vanaf de eerste ogenblikken erg emotioneel voor de dag komt door zijn stiefdochter liefdevol vast te pakken en haast te beginnen wenen. Terwijl we met het meisje zitten te grappen brengt het koppeltje ons naar ons hotel, waar ze ons later komen ophalen. Het diner is leuk en wordt een paar dagen later vervolgd met een diepgaand interview in het Beverly Hills Hotel, waar nogmaals wordt bevestigd dat Blitch niet enkel een uitstekende smaak voor muziek heeft, maar dat hij ook heel gedreven kan vertellen over zijn eigen kledingontwerpen en persoonlijke levensvisie. Geniet maar even mee.
Interview
Toen ik nog in New York City woonde, liet ik mijn kleren op maat maken omdat het niet gemakkelijk was om dingen te vinden die me pasten. Ik ben zes voet twee inches lang en slank, dus ben ik geen gemiddelde Amerikaan. Ik heb ook geen Amerikaanse, maar eerder een Europese smaak. Ik wilde echter ook dingen laten maken die heel 'ik' waren en terwijl ik dat liet doen, merkte ik vaak op dat ik de designers aan het uitleggen was wat ze moesten doen. 'Kan je daar een streep maken, kan je dat korter maken,' enzovoort. Mensen begonnen wat ik deed heel graag te hebben. Ze vroegen me om een shirt voor hen te ontwerpen, of een broek, en dus begon ik samen te werken met verschillende kleermakers.
Toen ik in de band Drag Citizen speelde en in een flat woonde, hielp ik ook de merchandising van de band te maken. We spreken nu over 2003 en veel van wat populair werd in 2006 en 2007, zoals de 'skull and crossbones', maakten we toen al. We bleven mijn eigen kleren ontwerpen en toen ik naar hier [Los Angeles - red.] verhuisde, wilde ik dat naar een ander niveau brengen. Ik wilde meer T-shirts en zo ontwerpen, maar ik had daar geen achtergrond in. Wel in theater en in muziek, maar niet daarin.
Na een tijdje begon ik mijn eigen rockband samen te stellen. Ik werkte heel hard, hier in L.A., om mijn droom te verwezenlijken. Van kleins af aan wilde ik een rock 'n roll guy zijn, maar op een dag werd ik wakker en besefte ik dat ik dat al was. Tja, wat doe je dan? Als kind geef je niet om geld of om grote arena's vullen. Je wilt belangrijk zijn, dingen liefdevol delen met andere mensen, geïnterviewd worden. Je weet dan nog niks over platina albums of in huizen wonen waarvoor je 30.000 dollar huur per maand betaalt en opeens besefte ik dat mijn dromen al bewaarheid waren geworden. Ik was een big deal in New York, in Londen, in Los Angeles... Ik was was vergeten hoe ik dacht toen ik 6 was. Wat doe je dan? wat doe je als je krijgt wat je echt wilt? Naarmate je ouder wordt, begin je jouw dromen 'groter' te maken, maar misschien waren mijn dromen niet goed of belangrijk genoeg. Ik was beginnen denken dat het belangrijk zou zijn om een platina plaat uit te brengen of om rijk te worden, maar als kind wilde ik dat niet en dat was ik vergeten.
Al onze dromen en energie komen uit jouw kindertijd. Je loopt rond en je vertelt iedereen dat je een politieagent of een brandweerman wilt worden, maar terwijl je ouder wordt, begin je jouw dromen uit te breiden. Ik was geïnteresseerd in veel dingen en het was niet meer goed genoeg voor mij om enkel de 'coole' bandmerchandising te hebben. Ik wilde kleren hebben die ik mooi vind, maar ik wilde eerst de band opstarten. Toen besefte ik dat ik, als ik ooit met rock 'n roll zou stoppen, een designer wilde worden. Ik had echter het idee in mijn hoofd gepropt dat het ofwel het ene, ofwel het andere moest zijn. Ik begreep nog niet dat het allebei tegelijk kon. Nu weet ik dat ik sterk genoeg ben om het allemaal zelf te doen. Ik kan het 'legitiem' maken. Ik moet de wereld niet vertellen dat ik op het juiste spoor ben. Als anderen niet akkoord zijn met mij, doen ze maar, God zegene hen wat er ook van zij. Er komt een tijd dat je moet stoppen met te proberen om de volgende Guns 'n Roses te zijn en dat je gewoon Blitch 66 moet zijn.
Welk album van Guns 'n Roses heeft je dan zo geïnspireerd? Hebben we het dan over Use Your Illusion I?
Appetite for Destruction was geniaal. Toen ik dat album hoorde, wist ik dat alles voor mij zou draaien rond muziek. Ik was toen nog klein en mijn kleding was ver van cool omdat mijn moeder alles kocht. Ik wilde zijn zoals Fons van Happy Days, met een T-shirt en een jacket en een moto. Vanaf mijn vijfde levensjaar wilde ik al uitgaan met leuke meisjes en zo, haha!
Nadat ik naar L.A. was verhuisd, besefte ik dat iedereen daar een voorbeeld kan worden van hun eigen droom. En L.A. zal je laten doen. Zelfs als je zegt dat je een filmster bent, zullen mensen naar je luisteren, voor in het geval dat. Wat als je jezelf opnieuw uitvindt? Nou, ik wil een rockster of een designer zijn, of ik wil mijn eigen sekte 'zijn'. Dat laatste lijkt goed te werken in Californië. Laat ik maar de enige zijn die zegt dat ik een sekte heb, want dat geven die andere sekteleiders niet toe. Ik hou van Shakespeare en in zijn toneelstukken zeggen de schurken meteen dat ze slecht zijn. Hier in L.A. vertellen menssen vaak niet wat ze denken, er is veel smoke and mirrors [er wordt veel mist geblazen - red.]. Ik hou van deze stad en van het weer, maar ik ben een jongen uit New York: ik zal niet altijd de waarheid spreken, maar ik zal je laten weten dat ik lieg. ik ben de meester van mijn eigen ervaring en ik kan evengoed toegeven dat ik moeite zal doen om jou mijn toekomst in te leiden. Nu al krijg ik hatemails op mijn website van mensen die niet van mijn kleren of van mij houden. Wie maalt erom?
Je vertelt dat je jouw eigen 'sekte' wilt zijn. Wat bedoel je daar precies mee?
Als je een modesekte begint, krijgt je veel aandacht en dat gaat heel wat mensen beangstigen. Mensen hebben echter het recht om zich op hun tenen getrapt te voelen. De mensen die zich op hun tenen getrapt voelen nemen aan dat ik al op voorhand wist dat ze er zijn, maar dat is niet zo. Ze vinden dat ik politiek incorrect ben en ze denken dat ik hen aanval, maar het is geen aanval. Als ik je wil lastig vallen, zal ik dat laten weten, en als ik je wil aanvallen, zal je dat zeker weten, maar je moet met mij leven tot je van mij weg stapt, tot je de arena uit bent, of tot ik mijn mond hou. Je moet altijd met mij leven. In die haatberichten krijg ik brieven van mensen die vinden dat ik aanstootgevend ben. Ze willen dat ik stop met bepaalde kleren aan te doen of zo. Zij behoren tot groepen die beweren dat ze het recht hebben om zichzelf op te dringen. Elk land, elke cultuur, heeft een groep die vindt dat ze het tot de minderheid behorende slachtoffer is. Ze schreeuwen zo luid mogelijk omdat ze zo niet moeten denken dat ze mishandeld worden, zien dat ik een 'kleine vis' ben en proberen het op te nemen tegen mij.
Voor mij is integriteit belangrijk. Doe jij wat je zegt dat je gaat doen? Heb je nagedacht over het verschil dat je gaat maken in jouw wereld? Het is belangrijk om in een verschil te maken in jouw eigen wereld, maar wat maakt het mij uit of het een verschil maakt in de wereld buiten
De meeste mensen hebben de lof die ik heb gekregen 'opgegeten'. Ze zien er enkel de oppervlakte van. Als je gaat waterskiën zie je de oppervlakte en zelfs als je gaat zwemmen is dat meestal zo, maar er zijn veel dingen daaronder. Ik probeer dieper te gaan, maar niet iedereen ziet dat. Ik doe niet alsof ik beter ben dan iemand anders, maar het maakt me niet uit of anderen zich storen aan mij. De mensen die het meeste geluid maken, zorgen meestal ook voor de meeste publiciteit. Iedereen die lastig wordt van wat ik doe heeft niet voldoende aandacht besteedt aan wat dat precies is. De meeste ontwerpers krijgen geen feedback, maar ik wel. Er staan foto's van mij op mijn T-shirts en op mijn visitekaartjes. Dat gaat niet om ego, maar wel om verantwoordelijkheid, want op die manier zeg ik dat IK verantwoordelijk ben, niet mijn ontwerpers of verkopers of wie dan ook. Heb je een probleem met iets? Kom dan naar mij toe! Ik sta afgebeeld op mij kleren en mijn naam staat op alles. Veel mensen denken dat dat narcistisch is. Dat mag, dat is hun goed recht, maar zo kunnen ze tenminste weten wie iets heeft ontworpen, wie ze moeten aanklagen of met wie ze moeten praten.
Je zegt dat mensen die jouw kleren kopen jou moeten volgen, maar waarom zouden ze iemand anders willen zijn?
Goede vraag! Blitch 66 is een kanaal om mezelf uit te drukken en ik wil een deel zijn van hoe je jezelf probeert uit te drukken. Wanneer je jezelf uitdrukt, wil ik erbij zijn, zoals wanneer een band een song speelt en het klinkt alsof je zelf het verhaal aan het vertellen bent, ook al heb je het zelf niet geschreven. Ik wil hetzelfde doen met mode. Met vrijetijdskledij, want dat is wat je in mijn wereld meestal draagt, maar ook met meer 'geklede' kledij, want in mijn wereld kleed zelfs ik me soms op. Ik moet je zeggen: dat klinkt misschien artsy - wat ik haat - maar ik wil dit soort dingen doen en er dan niet teveel over nadenken; daar hou ik van. Toch wil je soms eens naar boven of onder de oppervlakte. Ik wil kunnen feesten en ik wil kunnen nadenken, of de liefde bedrijven en neuken. Wat het ook zij, met mij ben je in goede handen.
Je bent een echte hardrocker en metalhead. Vind je dat mensen affiniteit moeten hebben met heavy muziek om jouw kledinglijn te kunnen dragen?
Ik ben jou niet, ik ben niet alles voor iedereen, maar ik zou zeggen: misschien wel. Niet alles wat ik doe draait rond rock 'n roll, soms draait het rond andere dingen. Rock relateert daar meestal mee, maar niet altijd, er is nog een beetje meer dan muziek. De mensheid bestaat al tienduizenden jaren en enkel tijdens de laatste 50 of 60 jaar daarvan kunnen we naar rock luisteren. Misschien zal je houden van wat ik doe, maar ergens in het grote plan der dingen zal er meestal iets zijn voor iedereen, een plaats om te participeren. Misschien zal dat zijn door mijn kleren te dragen, of door een boek te schrijven dat ik later zal lezen, of door bij te dragen aan een liefdadigheid waarin ik geloof. Ik nodig je uit om aandacht te besteden aan wat ik doe, aan het creatieve in wat ik maak. Er is geen einde, alles begint waar ik sta.
De vraag is niet of je de kleren gaat aandoen doe ik maak, maar wat je aanroept en inspireert wanneer je me ontmoet. Ik wil de eerste sekteleider zijn die geen volgelingen heeft, maar leiders maakt. Ik zoek geen schapen, maar probeer je geest te overweldigen, te roeren. Mijn geest en ik zijn geen goede vrienden, hij zegt dat ik het niet kan, dat ik ermee moet ophouden, dat ik niet genoeg talent heb. Hij is mijn grootste vijand. Ik ben echter iemand die zegt: 'Zolang ik me concentreer op iets, kan ik het doen. Zolang ik mijn geest onder controle houdt, kan ik bereiken wat ik wil.'
Weet je, zoals de meeste mensen heb ik veel tijd van mijn leven gespendeerd met te denken dat er fantastische dingen me ooit zouden overkomen, dat er iets groots mijn weg zou kruisen, maar er zijn zes miljard mensen op de wereld en ik ken er maar vijfhonderd. Sommige mensen kunnen van hun paard geslagen worden en opeens een visie ontwikkelen, maar als je wacht op een visioen dat op je neder daalt, zal je lang moeten wachten. Wat als je echter nadenkt over wat je zelf wilt doen, wat als je zelf jouw leven aanpakt? Toch kijken de meeste mensen er niet op die manier tegenaan, ze leren iets anders.
Weet je, ik, zoals de meeste mensen, heb veel tijd gespendeerd in mijn lven met te denken dart ooit fantastische dingen me zouden raken, dat er ooit iets groot zou komen, dat iemand... Maar er zijn 6,6 miljard mensen in de wereld en ik ken er maar 500. Sommige mensen kunnen van hun paard geslagen worden en een visie krijgen, maar als je wacht op een groot visioen dat op jou nederdaalt, ga je lang moeten wachten. Maar wat als je nadenkt over wart je zelf wil doen, wart als je zelf iets in het leven wilt doen? Mensen kijken er niet zo naar, ze erven een andere gedachtegang.
Er is een prijs in dit leven of het volgende en jij moet hem gaan halen, maar niemand zegt je dat jij de prijs bent of dat jij die aan de wereld moet geven. Ook de wereld is een prijs, geef haar de ruimte om te contribueren aan jezelf.
Tijd is het ene ding waar we allemaal ongeveer hetzelfde van krijgen. Ik heb een kozijn verloren toen ik jong was, heb veel mensen zien sterven. We krijgen niet allemaal hetzelfde aantal uren om te leven, maar we krijgen wel allemaal evenveel tijd in een dag. De meeste mensen ontwaken echter nooit met het besef dat ze zelf kunnen beslissen wat ze met die tijd doen.
Dat is mooi gezegd. Hoe vul je zelf momenteel die tijd in, buiten bezig zijn met jouw kledinglijn?
Wel, ik ben een nieuwe band aan het samenstellen. Ik had enkele bands in Los Angeles, zo heb ik nog een jaar lang met Blacklist Union gespeeld en heb ik tijdens de zomer met Planet of Women getoerd. Ik heb ook in Sex Speed Zero gezeten, dat is een band die ik in New York City heb opgericht voor een liefdadigheid die ik was begonnen en leidde als eerbetoon aan andere bands.
Ik ga albums uitbrengen die samengaan met mijn collecties, een beetje als soundtrack voor mijn modelijn. Originele songs, enkele covers - als ze heel persoonlijk zijn voor mij - en soms wat liedjes samen met enkele van mijn favoriete bands. Er zullen cd's zijn die je enkel kunt krijgen als je mijn kleren koopt, als gratis geschenk. Daarna ga ik een tournee doen met liedjes van die verzameling. Ik ga toeren en bands samenstellen zodat we die nummers overal kunnen spelen, van Europa en Azië tot waar dan ook. Dat gaat enorm plezant zijn.
Ik ben ook een openbare spreker en volgend jaar gaan er seminaries zijn die ik in verschillende steden geef en die gerelateerd zijn aan de dingen waarover ik nu heb verteld. Enkele jaren geleden had ik daar nog teveel schrik voor, maar nu niet meer. We gaan ook wat benefietoptredens geven voor kinderkankerklinieken. Verder ben ik een boek aan het schrijven dat binnen de twee jaar zal worden uitgegeven. Eigenlijk ben ik trouwens meerdere boeken aan het schrijven, maar ik heb nog niet beslist wat alles wordt. Het gaat in ieder geval om non-fictie. Als ze zeggen dat de waarheid vreemder is dan fictie, dan is dat enkel waar als de waarheid écht verteld wordt. Er is natuurlijk ook nog de mannen- en vrouwenkleding die nog moet uitkomen en juwelen... We zullen wel zien wat er gebeurt!
www.blitch66.net
www.myspace.com/blitch
Dirk Vandereyken
