VariaIn deze rubriek volgen we regelmatig een Fashion Week, hebben we het over designers en nemen we nieuwe kledinglijnen onder de loep...
Filmrapportage: The Same Day27/12/2011
Samen met goedkope software, illegale downloads en schijnbaar ontelbare films die elke dag door duizenden maatschappijen worden uitgespuwd, is bij velen het idee gegroeid dat zowat iedereen wel een (speel)film kan maken. Eenmaal begonnen, verslikken ze zich echter al snel in alles wat bij een (pre-)productie komt kijken en wordt er langzaam ontdekt dat er een reden is waarom de meeste succesvolle prenten honderdduizenden tot miljoenen euro's kosten. Toch zijn er uitzonderingen. Wanneer je wel kunt rekenen op een professioneel team dat bereid is om een weekend per week aan een vriendenprijsje te werken en de motivatie hoger is dan die van de gemiddelde astronaut, is het immers mogelijk om voor een laag budget een interessante film in elkaar te steken. Net zoals de Nigeriaanse Chika 'Dudu' Uche dat doet voor zijn Engelstalige - maar in Oostende en Brussel opgenomen - The Same Day, bijvoorbeeld.
The Same Day is in essentie een gangsterfilm, maar dan wel eentje gebaseerd op ware feiten. Dudu liet zich inspireren door de lotgevallen van zijn broer om een verhaal te schrijven dat draait rond de drugstrafiek in België. Daarbij vallen vooral de details op, want de man heeft veel research gedaan naar hoe drugs hier gesmokkeld worden, wat voor relaties er bestaan tussen de criminelen en op welke manier cocaïne van de hand wordt gedaan. Het is een spannende, maar tegelijkertijd ook verrassend realistische kijk op het wereldje, maar The Same Day is ook niet gespeend van een subtiele boodschap. In tegenstelling tot de drugsverheerlijking van het - overigens uitstekende - Blow, laat The Same Day ons een drugsbaron zien die uiteindelijk spijt krijgt van zijn handelingen en zijn drang naar rijkdom tijdens de acht jaar die hij in de gevangenis moet doorbrengen laat varen. Drugsdealers die hun leven omgooien: het kan dus wel.
Chika Uche, die zich door iedereen Dudu Cu laat noemen, begon met het schrijven van films toen hij nauwelijks 14 was en nog in Nigeria woonde. Twee jaar later had hij al bewezen dat hij van aanpakken weet, want al op zestienjarige leeftijd slaagde hij erin om van zijn gemeenschap voldoende geld te verzamelen voor zijn eerste film: Udu'Nkwa. Toen hij naar ons land kwam, zat het maken van films vanzelfsprekend nog steeds in zijn bloed. Een rits filmscenario's volgde: I Killed a Ghost, Trapped Abroad, Add More Time en, natuurlijk, The Same Day. Dudu besefte ook dat hij een professionele opleiding moest volgen als hij het ooit binnen de business wilde maken en spendeerde twee jaar aan een opleiding tot filmproducer. Tijdens z
The Computer Files: Computers op maat III - Robc@30/09/2011
De winkel
Het is een kwaal aan het worden: we proberen aan het milieu te denken en nemen dus zo vaak mogelijk het openbaar vervoer - zeker als onze vriendin en fotografe met de auto naar een andere opdracht toe - maar de laatste tijd merken we zowel bij De Lijn als bij de NMBS steeds meer vertragingen en zelfs afschaffingen. Op weg naar Lokeren, waar computerwinkel Robc@ is gesitueerd, missen we zo onze verbinding en eenmaal we toch op een Lokerse bus zitten, blijkt er een omleiding te zijn, waardoor we nog ongeveer drie kilometer te voet moeten stappen. Eenmaal aangekomen, wordt zaakvoerder Robby verwittigd en gelukkig krijgen we te horen dat ook zijn volgende afspraak te laat is of niet zal komen opdagen, waardoor we uiteindelijk toch nog voldoende tijd hebben om te luisteren naar 's mans bijzonder boeiende verhaal. De winkel zelf ziet er alvast netjes uit, maar het is duidelijk dat alles vooral rond de zaakvoerder draait: 's mans blitse groene bril en iets steviger postuur zullen wellicht een handelsmerk zijn geworden, terwijl de diensten die hier worden aangeboden op zijn zachtst gezegd een stuk gevarieerder zijn dan bij de meeste andere computerzaken. Reden genoeg, dus, om niet te lang te wachten en met Robby zelf aan tafel te gaan zitten.
Interview Ik neem aan dat 'Robc@' voornamelijk is afgeleid van jouw naam? Ja, oorspronkelijk wel. Robc@ stond voor Robby's computers and assistance, vandaag staat is het een vijfletterwoord dat staat voor Relatiegericht, oplossend, betrokken, communicatief en adviserend. Toen ik er initieel mee ben begonnen, verwees het echter naar mijn naam. De meeste computerzaken waarover we al hebben geschreven, begonnen klein. Ook jullie zijn geëvolueerd. Is dat nodig om tegenwoordig te kunnen overleven in deze business? Geen idee. Wat ik merk, is dat je er vandaag moet staan met een verhaal en een oplossing. Naar het interieur van de winkel kijken mensen in principe niet, maar wel naar de oplossingen en de service die je biedt. We hebben recentelijk een audit laten doen door een extern bureau om onze visie en missie eens onder de loep te laten nemen. Waar staan we eigenlijk voor? Daar zijn een aantal zaken uit gekomen, zoals de vaststelling dat we op een andere manier werken dan de meeste bedrijven. Wij zoeken McGyvers. Het ganse bedrijf is rond Robby Bocklandt opgebouwd en dat is onze grote troef. Als je Robby wegneemt en achter de schermen zet, loopt het niet. De ganse structuur is gebouwd rond Robby. Hij moet in the picture gezet worden, netwerken, de zaken doen. Om het cru te zeggen: als Robby zich verveelt, beginnen er zaken te gebeuren. Dan wil hij immers met nieuwe dingen bezig zijn. Je vertelt dat jullie dienstverlening erg belangrijk is. Over wat heb je het dan precies? We zijn een bedrijf dat veel dingen doet voor de klanten. Onze klanten komen met een verhaal, wij luisteren naar hun noden en proberen iets op te bouwen met hen. Dat wil zeggen dat we veel meer doen dan alleen maar IT. Als een klant bijvoorbeeld een bekabeling moet hebben, zoeken we een elektricien. We gaan daar heel ver in. Of het nu om een bedrijf of een particulier gaat, we proberen er altijd voor te zorgen dat de mensen zo weinig mogelijk zelf moeten werken. Het is zoals een auto kopen: je stapt daarin en je wilt dat die rijdt, ook al is er wel eens een onderhoud nodig. Dat proberen wij te doen met computers. We merken dat we minder en minder de standaard zaken zoals die bij Media Markt gebeuren doen. Daar koop je een verpakking en dat is het. Wij gaan naar meer kijken: wat kan je gebruiken, wat is nodig? Er zijn veel zaken waarbij we onze klanten dan gaan helpen, zoals bij het leggen van een kabel. Als mensen zeggen dat ze het niet zien zitten om een lelijke kabel in het zicht te hebben, komen we thuis kijken. We proberen zoveel mogelijk dingen te doen en dat kan dus heel ver gaan.
Kan je nog een paar voorbeelden geven? We hebben voor een paar mensen al zowat alles gedaan, zoals webcams in de bel bouwen, zodat ze van op afstand kunnen zien wie er voor de deur staat. Laatst hebben we ervoor gezorgd dat een klant zijn paarden, die in een dorp verderop staan, met zijn iPad eten en water kan geven. Alles hangt natuurlijk ook een beetje af van het voorhanden budget. We assembleren ook zelf, maar ik heb geen enkele computer kant en klaar in de winkel staan. Dat is omdat we al snel met de klant beginnen te praten en samen de opties overlopen. 'Wat denk je hiervan of daarvan?' Sommige mensen staan meer open voor bepaalde mogelijkheden. Aan klanten die me zeggen dat ze aan fotobewerking willen doen, vragen we bijvoorbeeld of ze geen SSD-harddisk willen kopen, of een RAID-1 [RAID staat voor Redundant Array of Independent Disks, een systeem waarbij data over meerdere schijven wordt verdeeld of waarbij er op meer dan een schijf tegelijkertijd wordt opgeslagen, om zo sneller te kunnen werken - red.] willen gebruiken om de toegangstijden te verbeteren. Vroeger waren dat grote oplossingen, maar tegenwoordig zijn ze ook voor particulieren gemakkelijker beschikbaar. Als je merkt dat een persoon 1500 euro wil uitgeven aan een pc, kan je kiezen tussen een waaier aan mogelijkheden zodat mensen daarna merken dat er een verschil van hemel en aarde is tussen de computer die ze hier kopen en hun vroeger model. Hun nieuwe computer herinnert hen dan bijvoorbeeld aan het exemplaar dat in hun bedrijf stond en 10.000 euro kostte. We vragen altijd: 'Als je niet naar jouw portemonnee zou moeten kijken, wat zou je dan allemaal willen?' In negen van de tien gevallen merken we dan dat de mensen de prijzen erg sterk overschatten. Tegenwoordig moet je immers vaststellen dat je al veel kunt doen zonder dat je daarvoor erg veel moet betalen.
Over wat voor prijskaartjes hebben we het dan wel? Bij onze eigen assemblages beginnen we met een lijstje met daarop vier basis-pc's. We zeggen dan wel aan de klant dat elk component aanpasbaar is. Vanaf 249 euro heb je al een kleine desktop waarop je gewoon wat administratief werk kunt doen. Als er straks een bejaarde binnenkomt die vertelt dat hij gewoon wil kunnen chatten en mailen, is dat voldoende. Voor 800 euro heb je al een computer met een i7-processor van Intel in. Het is gewoon een kwestie van alternatieve voorstellen maken. Er zijn mensen die ons komen zeggen dat ze een desktop wensen omwille van het groot scherm. Als je hen dan zegt dat ze zich ook een laptop zouden kunnen aanschaffen en die via een kabel met een groot scherm kunnen verbinden, zodat ze ook mobiel zijn, blijken ze daar vaak niet aan gedacht te hebben. Ik laat hen dan bijvoorbeeld dit kantoor zien, waar ik mijn laptop verbindt aan twee grote schermen van telkens 24 inch, en dan zijn ze verbaasd. Als je zulke oplossingen kunt aanbieden, zien mensen dat de dienstverlening top is. Dat zorgt ervoor dat de klanten weten dat ze zich geen zorgen moeten maken. Toen ik jullie opbelde en even op een antwoordapparaat stuitte, hoorde ik dat jullie een soort serviceabonnementen aanbieden. Wat houden die precies in? We doen maandelijks een onderhoud. Dat wil zeggen dat klanten een vast bedrag per maand betalen en weten dat we hen geregeld opbellen. We nemen dan hun pc van op afstand over en gaan kijken of de drivers in orde zijn, of er virussen op zitten, enzovoort. Zelfs de printerstatus kunnen we zo nakijken. We hebben geïnvesteerd in een module om computers op afstand over te nemen en doen dat nu al jaren. Robc@ is niet altijd zo groot geweest. Hoe ben je eigenlijk begonnen? Ik ben alleen begonnen, met een auto en een klein labo in mijn garage. Dat is mijn verleden. Waar ik trots op ben, is dat ik nog steeds veel klanten van het eerste uur heb. Ik denk dat 95 procent van mijn oorspronkelijke klanten er nog steeds bij is en we bestaan toch al 12 jaar. Vroeger belden klanten wanneer ze bepaalde problemen hadden. Een klassieker is bijvoorbeeld dat men er niet in slaagt een bijlage in een mail te openen en dan ben je al gauw 20 minuten bezig voor je de klant er telefonisch hebt doorgepraat. Vandaag nemen we door middel van een knop op onze website de pc direct over, 3 klikken en klaar is kees. Op het moment dat ze de module inschakelen, bellen ze eigenlijk naar een 0900-betaallijn. Na een tijdje is de vraag ontstaan om hier permanent iemand te hebben die de hele tijd zit te wachten op dergelijke telefoontjes. Daarvoor kan je een abonnement betalen. De prijs daarvan begint vanaf 20 euro per maand. Dat houdt alles in wat je op afstand kunt doen. Aan huis komen of een computer die hier moet binnengebracht worden is daar niet inbegrepen. Het leuke aan zo'n abonnement is dat we een computer van op afstand kunnen overnemen, zodat we kunnen meekijken met de klant. Vroeger ergerde ik me eraan dat we niet konden zien waarmee de mensen die ons belden bezig waren. Je ziet het gewoon niet en pas na een tijdje kom je dan bijvoorbeeld te weten dat het om Outlook gaat en niet om Outlook Express. We doen ook niet moeilijk over die abonnementen, het zijn mondelinge afspraken en als een klant wil stoppen, kan dat gewoon. Je merkt ook snel wie een goede betaler is. Aan klanten die niet goed betalen, vragen we dan om het 0900-nummer te bellen.
Hoeveel telefoontjes krijg je dan zoal per dag? Dat varieert, ik denk dat we er ongeveer 20 per dag krijgen. Die abonnementen worden voornamelijk genomen door de kleine kmo's, de kleine zelfstandigen. Het kost ook wel wat, hè: 240 euro per jaar. De mensen die voor deze optie kiezen, zijn vaak degenen die iets beter bij kas zitten. Ze nemen geen risico's en als er een update uitkomt, bellen ze. Soms weet je van bepaalde zaken dat het lang gaat duren en dan plan je dat in. Als iets bijvoorbeeld 3 uur in beslag gaat nemen, vragen we om de volgende dag te bellen, of zeggen we aan de mensen dat ze gerust al kunnen gaan werken om 8 uur en dat ze de pc aan kunnen laten staan. Dan bekijken we het probleem terwijl hij of zij aan het werk is en is alles opgelost voor het thuiskomen opgelost. Het hangt natuurlijk ook af van de klant. Iemand die pas klant is, wil niet altijd dat we in zijn computer met persoonlijke gegevens zitten kijken. Iemand die al 10 jaar klant is, daarentegen... Dat ging ik ook net vragen. Je moet wel geregeld vrij persoonlijke zaken te zien krijgen. Wat doe je met gevoelige informatie? Wij springen zeer confidentieel om met gegevens die ons worden toevertrouwd. In onze arbeidsovereenkomsten met onze personeelsleden staat expliciet vermeld dat een inbreuk gelijk staat met een ontslag om dringende redenen. Soms kan je er echter niet naast kijken en dan proberen we dat discreet te zeggen aan de klant. Er zijn mensen die je goed kent en waar je het minder discreet kunt aanpakken, maar we springen altijd heel voorzichtig om met data. De harde schijven die hier blijven worden trouwens professioneel vernietigd. Het enige wat over de grens gaat, is kinderporno. Dat is een moeilijke materie waar ik nog niet uit ben. Onlangs hebben we te maken gekregen met kinderporno. We hebben toen met het team overlegd of we die man moesten aangeven of niet en hebben de data volledig vernietigd. We hebben de man ook verteld dat we dit nooit meer willen aantreffen of dat de politie zou gebeld worden. Als het nog eens gebeurde, was hij ook niet meer welkom als klant. Normaal zoeken we geen specifieke info, maar soms is er een virus dat naar een bestandnaam verwijst en als je dan documenten ziet met namen als 'kindernaakt3' kan je er natuurlijk niet meer naast kijken. Hetzelfde geldt voor valse briefjes. Als we zoiets zien, raden we vriendelijk aan om ermee naar de politie te gaan. Voor hetzelfde geld heeft men dat immers in een winkel gekregen zonder te weten dat het om vals geld ging.
Gebeurt het dan vaak dat je met valse briefjes te maken krijgt? Nee, meestal krijgen we maar zo'n 3 keer per jaar een vals briefje van 50 euro binnen. Wat we wel merken - we scannen alles - is dat mensen vaak eerst een verfrommeld briefje willen afgeven en dan toch een ander biljet uit de portefeuille pakken. Je moet de klant tegenwoordig recht in de ogen kunnen kijken. Overigens hebben we ook al het omgekeerde gehad van wat gewoonlijk het geval is: een getrouwd iemand met 3 kinderen wiens pc vol stond met homofoto's. Hij is uiteindelijk uit de kast gekomen en gescheiden van zijn vrouw. Zijn echtgenote is dat hier allemaal komen vertellen. We waren daar eigenlijk al 3 jaar eerder dan zij van op de hoogte, maar we zeggen dan niets. Iedereen hier weet dat ze heel zorgvuldig moeten omspringen met dat soort dingen. Als je ziet hoeveel Keyloggers we hier verkopen... Zoveel mensen die willen zien wat hun vrouw zegt en doet... Ik heb het gevoel dat iedereen paranoïde is geworden. Ik zeg altijd: 'IT is vertrouwen.' Waar je ook jouw pc binnen brengt, het gaat om vertrouwen. Ik ben wel blij dat hier erg discreet met zulke informatie wordt omgegaan. We vinden ook wel dat dit een dienst is naar onze klanten toe. Het eerste wat we doen, is een foto trekken van de harde schijf om ervoor te zorgen dat er geen dataverlies is. Je gaat ervan uit dat alle data in een bepaalde map steekt, maar er is altijd iemand die iets in een submapke stopt. We houden alles een maand bij, zodat we de nodige data kunnen recupereren als de klant tot de vaststelling komt dat er iets ontbreekt. Alles wordt met een datum gemarkeerd en het script weet wanneer de informatie na 30 dagen mag verwijderd worden. Het is al gebeurd dat we hier data hebben waarvan de klant de back-up heeft verloren. Hij of zij weet dan dat die hier nog op de server staat. Sommige collega's zeggen dat je zoiets toch niet doet, een kopie nemen, maar mijn ervaring is dat het erg nuttig is, want hoe vaak gebeurt het niet dat je iets nog nodig blijkt te hebben? Wij hebben interne regels over hoe er met data wordt omgesprongen, zodat we zeker zijn van de diensten die we onze klanten aanbieden. Soms wordt er wel eens gelachen met iets wat men hier op een computer aantreft, maar als iemand daarmee buitenkomt, wordt hij op staande voet ontslagen. Er mogen ook nooit namen genoemd of zelfs maar geïnsinueerd worden, want we willen het vertrouwen dat onze klanten in ons schenken zeker niet beschamen. Dat geldt trouwens voor alles. Ook al verwijder je alles op jouw pc, we hebben hier alles wat er ooit op de harddisk heeft gestaan, want we doen ook aan datarecuperatie. Ik denk wel dat die vertrouwensrelatie tegenwoordig een belangrijke factor wordt. Soms krijgen we te maken met mensen die ons vertellen dat ze een vrouw hebben, maar met hun minnares willen chatten zonder dat die eerste daar iets van te weten komt. Wij gaan ons daar dan niet mee bemoeien, ik heb al kopzorgen genoeg. Dat is volgens mij heel belangrijk. We hebben immers veel koppels die klant blijven nadat ze uit elkaar zijn gegaan omdat we neutraal zijn. We gaan nooit partij trekken.
In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, is er dus wel degelijk een sociale kant aan jouw beroep. Ik denk het wel. Ik vergelijk het altijd met een huisdokter. Ik heb een paar vrienden die huisarts zijn en ik lach daar altijd mee: wij zien altijd de waarheid over wat er aan de hand is. Ik geef een voorbeeld: mensen die een prachtige tuin en een fantastische oprit hebben. Je denkt dan dat alles daar heel mooi en chique is, tot je op de bovenverdieping merkt dat ze slapen op een matras die op de grond ligt. Als de dokter dan binnenkomt, ziet hij dat niet omdat de patiënt op de zetel ligt. Wij wel. Je ziet en hoort veel, we komen ook overal. Met het soort oplossingen die we bieden, komen we allerlei dingen tegen. Zo kom je ergens thuis om een draadloos netwerk aan te pakken dat niet goed werkt en wanneer je dan buitenkomt, kan je het hele huis beschrijven. Is het mooi? Hoe ziet de tuin eruit? We krijgen veel toegang. Zo krijgen we ook te zien hoeveel mensen onzorgvuldig omspringen met banktransacties en zo. Vaak staan die sessies nog open wanneer wij komen kijken! Mensen beseffen niet dat ze best voorzichtiger omspringen met hun data. Een voorbeeld dat ik hen altijd geef: Stel je voor dat ik de straat op ga met een grote zak Mars en iedereen die voorbijkomt doe stoppen om een gratis reep aan te geven. De mensen vragen zich dan af waarom ik dat doe en wat daar achter zit, maar als iemand op het internet iets gratis krijgt, denken mensen dat het normaal is. Dat is echter niet normaal. Je hebt een aapje dat staat te dansen op jouw monitor en al jouw gegevens bijhoudt. Dat is eigenlijk een webapplicatie die alles doorstuurt, maar mensen zijn zich van geen kwaad bewust. Ze denken dat het internet gratis is en moeten van dat beeld af. Ik denk dat de taak van IT-mensen voornamelijk daar ligt: dergelijke dingen uitleggen, de mensen informeren. Van dat sociale aspect maken we ook ons handelsmerk. Ik kan me voorstellen dat het anders is als je naar Media Markt gaat. Als iemand hier een pc komt kopen, duurt het vaak een uur tot anderhalf uur voor men een aankoop doet. We hebben eigenlijk weinig klanten die een specifieke computer uit de brochure willen. Er zijn ook mensen die binnenkomen en ons heel precies zeggen wat ze willen en waarover we dan zeggen: 'Dat is leuk, maar zou je het niet beter zus of zo doen.' Er bestaan immers heel wat 'specialisten' als het over computers gaat. Je vertelde ons daarnet dat jullie nog heel wat andere diensten aanbieden. Kan je daar enkele voorbeelden van bedenken? We hebben een heel brede portfolio. Nu zijn we bijvoorbeeld bezig met iets dat meer b2b is, waarbij we winkels voorzien van tv's met daarachter een pc om mensen te begeleiden bij hun aankoop. We zijn ook bezig met CUBIGO. Dat is een platform dat is ontwikkeld aan de universiteit van Hasselt om ervoor te zorgen dat de drempel naar internet bij de mensen thuis verlaagd wordt. Zo worden er tablets aangeleverd, bijvoorbeeld in rusthuizen. Op die manier kunnen de bejaarde mensen daar online het weerbericht bekijken, of met hun kleinkinderen chatten. En dat alles met een simpele klik! De interface die ze gebruiken is namelijk sterk vereenvoudigd. In Nederland bestaan er al meer plaatsen waar ze zoiets doen, maar in Lokeren zocht men nog iemand die de volledige hardware kon leveren en ondersteunen. Rond zo'n producten werken we graag. We hebben pakketten met daarin alles wat je nodig hebt die speciaal voor deze doeleinden in elkaar zijn gestoken. Dergelijke dingen moet je verkopen als een service, minder als een product. Alles hangt nu af van wat voor succes CUBIGO zal zijn. Als alles goed loopt, zal die dienst nog uitbreiden. Indien niet, hebben we het tenminste geprobeerd. Daarin wil ik wel tijd investeren. Mensen komen hier voor alles en nog wat. Vele zaken kunnen hier ook gehuurd worden, tal van bedrijven doen hier beroep op. Aan verenigingen stellen we dit gratis ter beschikking, in ruil daarvoor zorgen zij voor extra publiciteit. Dat is dan weer networking.
Ik ben zelf pr-consultant en weet dus hoe goed dat kan werken. In sommige landen, zoals de Verenigde Staten, heeft men dat ook al lang door. Hier in België beseffen de meeste mensen niet wat voor een goed idee het kan zijn om zulke dingen te doen. Ik vind ruilhandel nog altijd geniaal. Ik doe iets voor jou, jij doet iets voor mij. Zo kan je ook veel meer verwezenlijken en je hebt er nog eens meer controle over, ook. Het is gewoon luisteren naar de mensen en de opportuniteiten zien. Er is hier recentelijk een wereldrecordpoging polonaise geweest. We hebben die organisatie toen aangeboden om de aankomst aan te kleden en hebben daar grote opblaasbare zuilen geplaatst. Dat kost wel enige moeite, maar je staat dan wel in de gazet, met de reclame boven de zuilen, een win-win voor iedereen. Ik zeg altijd dat we anders zijn dan doorsnee bedrijven. Dat zeggen we ook wanneer we iemand aantrekken. Iedereen mag op gesprek komen, ook als ik oei denk wanneer ik het cv zie. We spelen in onze advertenties met woorden als 'Wanted: IT MacGyver' of 'I-Tomb Raider'. Met dat soort zaken spelen we graag. Eigenlijk zoeken we mensen die een oplossing kunnen vinden voor eender welk probleem. Als je daar niet direct in slaagt, moet je maar extra werken en het nodige ervoor doen, want als een probleem maar voor 99 procent opgelost geraakt, zien we 100% zeker ons geld niet. Als er iemand is die ziet dat zijn of haar computer nog niet helemaal in orde is en ons opnieuw laat komen, zal er bovendien gewoonlijk al een tweede of een derde puntje uit de lucht zijn gevallen. IT is een ondankbare sector. Telefonie is bijvoorbeeld anders: als je daar het gevoel hebt prachtig werk te hebben geleverd, is dat 5 jaar later nog zo. Een pc kan de dag nadien problemen geven.
De meeste zaakvoerders van computerwinkels die ik tot nu toe interviewde vinden dat er niet zoveel uitdagingen meer zijn op het gebied van IT. Deel jij hun mening? [Schudt krachtig het hoofd:] Nee, zeker niet. Het hangt eigenlijk van enkele factoren af. Volgens mij moet je af van het break-fix verhaal - er is iets kapot en je lost het op. Als je in dat verhaal meespeelt, zijn er inderdaad nog weinig uitdagingen. Vandaag de dag worden er zelfs veel onsite garanties aangeboden; Bij een defect komt de fabrikant het toestel ophalen en brengt het na herstelling terug. De grote uitdaging van vroeger had met herstellingen te maken, maar je ziet dat het aantal reparaties naar beneden gaat. Waar je vroeger 50 pc's had om te herstellen, krijg je er nu 5 binnen. Van zodra de herstelling duurder wordt dan 200 euro wordt er gedacht aan een nieuwe computer. Ik denk dat er meer toekomst ligt in het vinden en aanbieden van oplossingen, bijvoorbeeld met huurcontractjes en het installeren van nieuwe snufjes. Op maat gaan werken van de klant, specifieke oplossingen gaan zoeken. Voor ieder probleem een gepaste oplossing bedenken. Verder gaan kijken hoe we kunnen besparen en hoe we efficiënter zaken kunnen doen. Ervoor zorgen dat het voor de klant een gebruiksvoorwerp wordt waarmee ze op beide oren kunnen slapen. Verder zijn we met tv's bezig: hoe integreer ik de pc daarmee, is de backup in orde, en ga zo maar door. Ook home netwerkjes vormen leuke uitdagingen, al moet je dat soort ideeën meestal zelf pitchen. Er zijn immers veel mensen die zeggen: 'Smart tv? Wat is dat?' Zo hebben we ook een man geholpen die niet wist hoe hij zijn paard water en voedsel kon geven. Hij moest vaak weg en kon dat zelf dan niet doen. We hebben er toen voor gezorgd dat er daar nu een simbox staat, waardoor hij zijn paard via zijn gsm kan laten drinken en eten. Er is ook een klant die een vakantiehuisje verhuurt en de verwarming en elektriciteit vaak aan en uit moet zetten. Tegenwoordig kan hij zijn gsm gebruiken om dat allemaal te regelen zonder dat hij in de buurt moet zijn, bijvoorbeeld wanneer hij op een bepaalde dag geen tijd heeft om langs te gaan. Van dergelijke uitdagingen beginnen mijn vingers te kriebelen. Een andere ligt in de categorie van de bestaande, dure systemen. Hoe kunnen we hetzelfde goedkoper bereiken? Hoe kunnen we iets op een andere manier aanpakken? In die sector liggen veel mogelijkheden, maar je moet er tijd aan spenderen. Daarom zei ik al in het begin van dit gesprek dat ik me moet vervelen. Dan schiet ik immers in actie.
Omdat we de prijs van een keten en de service van een zelfstandige hebben. Dat wordt ook weerspiegeld in ons logo. Die strop staat voor IT-problemen en voor het feit dat je die niet mag laten hangen. Sommigen vinden dat een beetje schokkend, anderen niet, maar laten we de stok maar in het kiekenkot gooien! Bij deze, dan! Bedankt, Robby!
Wedstrijd
Wie deze rubriek kent, weet wellicht al dat er telkens een computer te winnen is. Robc@ zorgt voor custom-made computers, maar wie niet de moeite wil doen om alle componenten zelf te (laten) kiezen, kan ook een van de vier desktops die in de brochure staan kiezen. Het goedkoopste model is de Back to School-configuratie, gevolgd door de Dual-Core Entry PC, de Core i7 Power PC en de zeer krachtige - vooral voor gamers bestemde - Dark Fleet Ultimate PC, die specificaties heeft waar bijna elk zichzelf respecterende computergeek van zou watertanden. Wij geven een Dual-Core Entry-model mét besturingssysteem weg. Ook deze keer is de vraag simpel: stuur ons een screenshot, beschrijving of bestand waarin we kunnen lezen of zien hoe je vanuit jouw thuisadres de Robc@-winkel kunt bereiken. Uit de inzendingen verloten we een winnaar. Deelnemen doe je via dirk@badass.be. De deadline is dinsdag 4 oktober en de winnaar wordt de volgende dag al verwittigd! Specificaties computer
Antec Sonata Trust 420 PSU Msi P45D3 Platinum Intel core 2 duo q9550 4GB Transcend Ram DDR3 1333Mhz Msi ati HD 5830 Twin Frozr II Western Digital WD20EARS Optiarc DVDRW AD-7201s Xilence Casefan 120MM Red Led Windows 7 Home Premium X64
Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2011
Spirapa in oktober: Een gezond evenwicht27/09/2011
Op 30 oktober 2011 vindt in de Festivalhallen van Overmere-donk een Spirapabeurs plaats. Doorgaans organiseert men om de twee of drie maanden een dergelijke beurs en telkens weten de mensen achter het concept te bewijzen dat er ruimte is voor allerlei verschillende zaken. De rode draad doorheen dat alles: een gezond evenwicht tussen het lichamelijke en het mentale, tussen het geestelijke en het spirituele. Wellness in de brede zin van het woord, dus.
Toegegeven: soms worden er wenkbrauwen gefronst wanneer men het over 'paranormale beurzen' heeft, maar zelfs op de website van Spirapa wordt er veel moeite gedaan om te tonen dat men niet alleen paragnosten en mediums wil aantrekken. In tegenstelling tot veel gelijkaardige beurzen is er immers veel aandacht voor vechtkunsten, sporten, massage, voedingssupplementen, coaching, wetenschappelijk gefundeerde psychologische stromingen en traditionelere therapie, naast alternatieve geneeskunde, kristallen, magneetsieraden, homeopathie, Reiki, Quantum Touch en meer. Voor elk wat wils, dus. Het is Spirapa menens: met een zaal die is voorbehouden aan yoga, eentje voor vechtkunsten en een laatste paar voor lezin
Meer info: www.spirapa.be
Copyright Dirk Vandereyken 2011
The Computer Files: Special Edition - Ecubel27/09/2011
De winkel Onze artikels over computerwinkels mogen dan wel vlot tot stand komen, een ding lijkt ons steeds weer te achtervolgen: het slechte openbaar vervoer. Opnieuw missen we een verbinding omdat een vorige trein te laat is aangekomen en als klap op de vuurpijl weet een dame vooraan de bus zowel ons als de buschauffeur te overtuigen dat we ons niet in de juiste straat bevinden. Wanneer we een gemeente verder zijn, blijkt dat de vrouw - die, dixit zijzelf, 'het toch zeker weet' omdat ze er al 'jaren woont' - het bij het verkeerde eind te hebben. Gevolg: we moeten uitstappen en terugkeren met de bus die de omgekeerde richting op rijdt.
Ecubel is in ieder geval moeilijk te missen: het grote logo is van ver zichtbaar. Binnen voelt alles aanvankelijk echter wat spartaans aan, met simpele rekken in een kleine ruimte. Her en der is computerhardware geplaatst - voornamelijk laptops, maar ook printers en dergelijke - met steeds een handgeschreven prijs daaronder. Het ziet er allemaal een beetje eclectisch uit, maar wanneer de grote baas ons verder naar binnen leidt, sperren we onze ogen verbaasd open. De opslagruimte is immers immens en overal zien we grote stapels monitors en computers van alle soorten. We gaan langs een grote werkruimte waar een handvol technici de laatste hand aan enkele computers leggen naar boven, waar onze gastheer ons aan tafel ontvangt. Het begin van een interessant gesprek over de zin en onzin van tweedehands hardware... Interview Vertel eens hoe Ecubel precies is gestart? Ons bedrijf werd 25 jaar geleden door mijn vader opgestart. We zaten toen in Kortrijk en in Brussel. Ecubel heette toen nog Megabel en werd opgericht in 1985. Tien jaar later heeft hij de firma verkocht, maar de overnemer is failliet gegaan. Ik stond toen op het punt van afstuderen en onze oude klanten waren constant aan het bellen om te vragen of we niet konden herbeginnen, want ze waren erg tevreden over de service die we altijd hadden aangeboden. Mijn vader heeft me dan in 2000 gevraagd of ik dat zag zitten en zo ben ik zelf het bedrijf in gestapt. Jullie zijn echter geen traditionele computerwinkel. Wat doen jullie zoal? We zijn een groothandel die alle soorten IT-hardware aankoopt, waarbij we ons specialiseren in tweedehands artikelen. We hebben 2 afdelingen en bieden heel wat diensten aan: verkopen, herstellen, data wissen mét certificaten daarvan, het pc-park van bedrijven uitbreiden, enzovoort.
Jullie hebben hier een enorme opslagplaats. Ik neem aan dat de zaken goed gaan? Dit is een moeilijke business geworden omdat de marges zo klein zijn. Nieuw is zodanig goedkoop geworden dat je op tweedehands artikelen niet veel winst meer kunt maken. We draaien op volume, niet op winstmarges. Daarbij moet je rekening houden dat 80 procent van ons zakencijfer uit de export komt. Er zijn heel wat scholen vzw's klant bij ons. We krijgen echter ook veel vraag van particulieren en daarom hebben we ook een kleine winkel geopend, waar we tweedehands laptops aanbieden vanaf 100 euro. Het voordeel is dat alle modellen die we hier hebben goedkoper zijn dan wat goedkope nieuwe producten kosten. Ik neem aan dat dit ook betekent dat de desktops en laptops die jullie verkopen een beetje verouderd zijn, of hebben jullie ook behoorlijk nieuwe items beschikbaar? Je moet erop rekenen dat we gemiddeld een tot drie jaar achterop hinken op de nieuwe modellen. Hoe komt het dan dat mensen jullie producten toch massaal kopen? Omdat we fantastische producten aanbieden voor heel lage prijzen. Veel mensen schaffen zich dure computers aan die ze niet echt nodig hebben. Echte gamers, daarentegen, zullen geen tweedehands pc kopen. Wordt er ook nog een garantie op die tweedehands hardware gegeven, of bieden jullie tegelijk andere diensten aan? We geven garantie én ondersteuning. We zijn een hardwarebedrijf en de garantie, die normaal van 6 maanden tot een jaar loopt, kan uitgebreid worden tot 2 jaar. Wat maakt jullie tweedehands computers verder nog aantrekkelijk? Eerst en vooral hebben we het grote voordeel dat we enkel merkproducten aanbieden. Alle mogelijke info vind je dus steeds op het internet. Veel winkels verkopen brol-pc's, maar hier staan bijvoorbeeld enkel toestellen van Dell, HP, Lenovo, Apple, Fujtsu Siemens of Toshiba. De keuze is dan snel gemaakt, hè. Onze klanten weten dat we hier aan heel scherpe prijzen verkopen; we zijn de goedkoopste Belgische winkel die in tweedehands producten handelt. Wanneer mensen goedkope computers kopen, kunnen ze al weten waar ze zich aan mogen verwachten. Als ze een dag na de aankoop dan niet op het internet geraken of zo, helpen we hen gratis; daar maken we geen issue van. Er werken hier voldoende technici en die zijn natuurlijk iets beter dan wat je aantreft in de standaard winkel. Wanneer we hen moeten inschakelen, wordt er gewerkt aan een uurtarief. Verder weet je bij tweedehands toestellen al waar je jezelf aan kunt verwachten, terwijl nieuwe producten vaak nog niet genoeg gekend zijn en het vaak gebeurt dat de problemen zich pas na een tijdje beginnen te uiten. Enkele jaren geleden was er een vergadering rond HP-apparatuur over wanneer die problemen doorgaans de kop opsteken. Wanneer een computer al een jaar of twee oud is, wordt het kaf al snel van het koren gescheiden. Wanneer je een nieuwe laptop koopt, krijg je meestal pas na 6 maanden problemen met jouw moederbord of de samenstelling van de computer. Dat soort dingen wordt dan pas ontdekt. Als je dat product dan hebt gekocht in de Lidl of de Macro of zo, ben je gescrewed. De mensen komen hier dan aan met een Medion of een ander wit merk, maar daar is geen ondersteuning voor. Bepaalde winkels verkopen dat wel, maar er zijn in dit land geen plaatsen waar je terecht kunt als er dan iets verkeerd gaat met de hardware, dus worden de computers teruggebracht naar de winkels waar ze zijn gekocht en waar de mensen die daar werken geen kaas hebben gegeten van computers.
Ik heb gemerkt dat Ecubel ook aan leasing doet? Leasing vormt in feite maar een kleine tak van ons bedrijf, maar we kunnen het wel aanbieden. Meestal gebeurt dat voor kmo's of bedrijven, die het product dan na een tijdje kopen of het teruggeven. Jullie werken bovendien behoorlijk internationaal... Merken jullie mentaliteitsverschillen in de verschillende landen? We werken voor klanten uit gans Europa. Daarvoor werken we samen met andere filialen. Onze hoofdzetel is gesitueerd in België en wij moeten dan enkel de logistiek verzorgen. Het is zeker zo dat er een mentaliteitsverschil is tussen de zuidelijke en de noordelijke landen. Zo zijn Nederlanders en Belgen vrijwel altijd bereikbaar. Zuiderse klanten, echter... Stel je voor dat klanten heel specifiek naar een nieuwer model vragen. Is het mogelijk om hen dat toch aan te bieden? Voor hen hebben we een beperkte voorraad toestellen die we op stock houden. We hebben een mooie collectie van grote merken. Ik krijg immers veel computers uit de grafische wereld binnen, zoals Macbooks Pro en iMacs. Hoe slaag je erin om zo'n computers in stock te hebben? Omdat we een heel divers cliënteel hebben, natuurlijk. Zo hebben we een voet aan de deur bij multinationals en in de vliegwereld. We spreken dan over sterke grafische pc's, die maar 1 of 2 jaar oud zijn. Bij de bedrijven waar we naartoe aan komt enkel Intel binnen, je komt daar geen Acer of Asus tegen. Dat zijn voor hen witte producten; bedrijven zweren bij Dell, Toshiba, IBM/Lenovo, Fujitsu-Siemens en HP. Acer en Asus zitten niet 'binnen' bij die grote corporaties. We zien mensen trouwens vaak toestellen van goedkopere merken binnenbrengen. Bijna alle merken hebben een particuliere lijn en een zakenlijn. Wat we hier aankrijgen, hoort bij de businesslines. De kwaliteit daarvan is twee keer zo hoog als bij hun particuliere tegenhangers. De kwaliteit van een nieuwe computer die 400 euro heeft gekost, zal nooit zo hoog zijn als van een tweedehands businesstoestel van 1000 euro dat we hier voor 250 euro verkopen. De prijs wordt bepaald volgens de kwaliteit van dit, de kwaliteit van dat, de snelheid van de harde schijf, het geheugen, enzovoort. Ik zeg altijd tegen onze klanten dat alles wat ze hier zien businessmodellen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat wat je hier koopt aan 200 tot 250 euro een langere levensduur heeft dan een nieuwe laptop van, pakweg, 500 euro of minder. Heel veel klanten komen hier 2 tot 4 jaar nadat ze iets hebben gekocht terug om zich een nieuwe tweedehands laptop aan te schaffen. Niet omdat de vorige defect is, maar omdat het model inmiddels een beetje achterhaald is. Vaak komen ze ook een laptop kopen voor hun tweede zoon of zo. We zoeken de particuliere markt niet actief op omdat ze niet onze core business vormt, maar er komt wel vraag vanuit die sector en die beantwoorden we dan ook. Wat doe je met de data die op tweedehands computers staat? We doen aan certified date erasing. Dat houdt in dat alles wat hier binnenkomt ook bepaalde testen ondergaat. Daarna vind je niets meer van de oorspronkelijke gegevens terug. Je moet ook begrijpen dat we een hardwarebedrijf zijn en geen softwarezaak. Daarnet zei je dat jullie technici beter zijn dan wie je in 'gewone' computerwinkels aantreft. Is daar een reden voor? Onze technici laten op een jaar tijd duizenden pc's en laptops door de handen gaan. De diversiteit die ze daarbij aantreffen is enorm, de analyses gebeuren heel vlug en ook de reparaties moeten snel kunnen gedaan zijn. We zitten trouwens niet in een heel brave wereld. Zo heb ik hier mensen over de vloer gekregen die geen computer kwamen kopen, maar een nieuwe voeding nodig hadden. Toen ik er eentje aanbood voor 25 euro, waren ze enorm verrast. Voor de oude voeding die ze in handen hadden, hadden ze immers 90 euro neergelegd. Er zitten veel dieven in deze business, maar de mensen klagen hen bijna nooit aan. Zoals gezegd: dit is geen gemakkelijke tak, met lage marges en hoog opgeleid personeel dat moet betaald worden. De combinatie van die twee factoren zorgt dat er veel wordt doorgerekend naar de klant. Zo weten de mensen waar ze zich aan kunnen verwachten.
Je hebt hier ook printers en zo staan. Waar is de meeste vraag naar? Waar de meeste mensen naar vragen, staat daar: laptops. Pc's worden bijna niet meer verkocht, want iedereen wil mobiel zijn. Het eerste wat ik aan mijn klanten vraag, is wat ze met hun computer willen doen. De meesten antwoorden dan: e-mailen, foto's zien van de reisjes, filmpjes bekijken... Daar heb je niet veel voor nodig. Waarom zou je dan veel geld opdoen als je met 200 tot 250 euro geholpen bent? Wat is dan een typische configuratie die je vaak verkoopt? Iets wat ik vaak verkoop, aan 200 euro, is een laptop met een DualCore processor met 2 GB RAM, een 15 inch scherm, een XP sticker - dat is veel beter dan Vista - een DVD writer, WiFi en BlueTooth. Kortom, alles wat je nodig hebt om vlot te kunnen surfen. Een van de voordelen is dat we voor die prijs verschillende modellen kunnen aanbieden. Als we een meisje als klant hebben, weten we dat iets in titanium beter zal verkopen omdat dat esthetisch mooier is. Als je 2 laptops waarvan eentje esthetischer is, gaan ze bijna altijd de mooiere computer kiezen, ook al is die misschien minder krachtig dan de andere. Mannen kijken meer naar de specificaties, maar als wij daarentegen een vrouw kiezen, kijken we meestal ook eerst naar het uiterlijk, hè [lacht]. Mijn vriendin is ook zo, maar is er echt zo een groot verschil tussen mannen en vrouwen? Onlangs had ik een lot tweedehands Applecomputers binnengekregen. Daar zaten iBooks tussen, instapmodellen die we aanboden voor 175 euro. Die prijs vind je meestal enkel op Kapaza, bij particulieren die proberen een defect model te slijten. Als er dan een meisje binnenkomt en vraagt wat dat is, en je 'Apple' antwoordt, koopt ze meestal dat model omdat ze het zo mooi vindt. Laten we afsluiten met de gewoonlijke vraag: Stel, ik wil hier in de buurt - of zelfs daarbuiten - een computer kopen. Waarom doe ik dat hier en nergens anders? Ik veronderstel dat dat niet heel moeilijk is: omdat de kwaliteit van de producten die wij verkopen is bewezen. Er zijn geen toeters of blazen aan, de prijzen liggen vast en er is een leveringskost van 15 euro, of je nu in Brussel, Namen of Charleroi woont. Kosteloos afhalen in de winkel kan uiteraard ook. Er zijn geen andere transportkosten. Als ik praat over al die businessmodellen, moet je trouwens weten dat er honderden besprekingen zijn geschreven over elk daarvan. We verkopen enkel die modellen, en als we er andere hebben, gaan we die niet aanbieden aan particulieren. Eigenlijk verkopen onze producten zichzelf. Wedstrijd Zoals bij elk artikel in deze reeks, geven we ook deze keer een computer weg. Deze keer gaat het om een tweedehands laptop, maar de wedstrijdvraag blijft identiek: stuur ons een wegbeschrijving van bij jou thuis tot Ecubel op - grafisch of in tekstvorm - en maak kans om de gelukkige winnaar te worden van een laptop! Zeker meedoen, dus! Specificaties Dell Latitude D820 Meer info: www.ecubel.be Dirk Vandereyken Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2011
The Computer Files: Computers op maat II: MathComputers19/09/2011
In het eerste deel van onze reeks over ‘computers op maat’ belichtten we Aldatho, een ogenschijnlijk kleine tot middelgrote winkel in Leuven. Voor deze tweede aflevering reden we naar Herk-de-Stad, waar MathComputers een stuk grond aan de Grote Baan (die wel degelijk, tja, een grote baan is) volledig domineert. Het gebouw staat los van de winkels en huizen in de buurt, al lijken er aanpalend wel enkele buren te wonen. Eenmaal binnen, oogt alles erg fris en dat is niet verwonderlijk, want de winkel bestaat wanneer we binnenkomen nog maar zo’n week in zijn huidige vorm.
Mooi, proper, netjes en uitnodigend: het zijn allemaal sleutelwoorden die uitstekend bij MathComputers passen. De winkel was vroeger aan de overkant gevestigd, maar de opening op de nieuwe locatie trok al meteen heel wat mensen – inclusief pers – aan. Het verhaal dat hier verteld wordt, is dan ook behoorlijk interessant, want al langs buiten maakt een grote slogan duidelijk dat men gratis service verleent voor wie hier een computer komt kopen. Pronkstuk binnen is de enorme toonbank, die nota bene door eigenaar Davy Mathues zelf in elkaar werd gestoken. Er werd 3000 euro aan materiaal uitgegeven om het gevaarte te kunnen vervaardigen, nog altijd drie of vier keer minder dan als men de toonbank ergens geassembleerd zou hebben aangekocht. In de vitrine en op de rekken staat alles mooi geordend naast, boven of onder elkaar. De nadruk ligt duidelijk op materiaal van Intel en ook de laptops van Acer vallen op, maar toch springen de ranke, knappe laptops van huismerk MathComputer het meest in het oog. Wij spreken met de man die (een gedeelte van) zijn naam verleent aan zijn zaak: de gedreven, blonde eigenaar Davy Mathues.
Interview Het tekent de populariteit van Davy en zijn zaak dat we heel even op hem moeten wachten voor hij een aantal enthousiaste klanten heeft bediend en tijd kan vrijmaken voor ons, maar vervelen doen we ons allerminst: er is voldoende te zien en Davy's vriendin, Jenny, weet ons al heel wat te vertellen over de ontstaansgeschiedenis van MathComputers, zodat we goed geïnformeerd aan onze vraagronde kunnen beginnen. Jenny vertelde ons daarnet dat de winkel vroeger aan de overkant van de baan was gevestigd. Dat klopt, heb je al gekeken? Het was echt een heel klein winkeltje, dat we ontgroeid waren. Sommige dingen hebben we mee verhuisd naar hier, maar de winkel is nu vier keer groter. Het is natuurlijk altijd handig om een grotere winkel te hebben, maar waren er nog andere redenen om van locatie te veranderen? In de winkel zelf hadden we een trap. De technische dienst was boven gevestigd en dat was niet handig. De computers moesten telkens naar boven gebracht worden en dan terug naar beneden nadat ze hersteld waren. Meestal gebeurde dat nog dezelfde dag. Ik moest dagelijks 500 tot 600 keer de trap op- en afgaan. Dat is trouwens echt niet overdreven.
Waar let je zoal op wanneer je een nieuw onderkomen aan het zoeken bent? Waar we zeker naar kijken, is of er een goede parking is voor de deur. Mensen zouden bij wijze van spreken binnen parkeren om toch niet te ver hoeven te gaan. Verder wilde we aan een goede baan liggen en dat is deze ook. We wilden onze winkel ook niet te ver uit de buurt vestigen, zodat de klanten die weten waar we vroeger zaten zich niet moeten afvragen waar we nu zijn. De winkel is ook groter. Hoe meer je tentoon stelt, hoe meer je kunt zien, hoe meer de klant kan kopen. Het lijkt wel alsof de meeste computerwinkels die niet bij een keten horen eerder klein zijn. Is daar een reden voor, denk je? Heeft dat iets te maken met de aard van informatici of gamers, of is er iets anders aan de hand? Ik zal je zeggen hoe dat komt: vroeger waren er maar een paar computerwinkels. De uitbaters oefenden dat werk na hun uren uit. Dat functioneerde goed, dus hadden ze enkel die kleine winkeltjes. Bij ons was dat hetzelfde. Ik ben nog in een andere computerwinkel gewerkt, waar ik alles deed, van aankoop tot verkoop. Mijn vriendin vroeg toen waarom ik dat niet zelf deed. Dat is goed gelukt: zes jaar en half verder hebben we nu twee winkels en die draaien behoorlijk. We hebben hier zes mensen in dienst. Wat stelde je in staat om zo sterk te groeien? We worden hier erkend om onze goede dienstverlening. Je ziet ook op het raam dat we een levenslange service verlenen en dat doen we dan ook nog eens gratis. En ik bedoel écht gratis. Er zijn veel winkels die dat beweren, maar dan blijkt een bepaald iets toch niet gratis te zijn. Ik vind dat als je jezelf engageert tot zoiets, je het ook moet waarmaken. Soms ligt een probleem aan de klant, maar dat moet je er maar bijnemen. Er zijn ook pc's die we maar een of twee keer per jaar zien. Gemiddeld zien we een computer jaarlijks zo'n twee uur terug voor onderhoud, spyware verwijderen en zo. Dat is waarom we zo goed in de markt liggen: mensen hebben problemen met hun pc en kennen dan iemand binnen de familie die hen vertelt dat ze gratis kunnen geholpen worden. Dan gaan ze niet kijken in de Media Markt omdat het daar 20 euro of zo goedkoper is, of omdat ze denken dat het daar goedkoper zal zijn. Dat is de reden waarom we kunnen opboksen tegen dat soort ketens. We hebben daar totaal geen last van. Mensen komen soms met een brochure aandraven waarin een zekere prijs staat bij een bepaald product en vragen of wij dat goedkoper kunnen leveren, maar wanneer ze horen wat voor dienstverlening hier krijgen, begrijpen ze al snel dat ze hier veel geld kunnen uitsparen.
Het lijkt me een fantastische marketingstrategie, maar hoe komt dan het dat de meeste andere winkels dit niet doen? Omdat ze schrik hebben dat ze dan niet uit de cijfers geraken. Zes jaar geleden zat ik ook alleen op een kamertje met een schermpje en een toetsenbord. Na twee maanden lukte het me ook niet meer en heb ik iemand anders moeten aanwerven om de technische dienst te verzorgen. Toen heb ik wel moeten doorwerken, het was immers nog de tijd van de flikkerende schermen en die deden pijn aan de ogen. Je had me toen eens moeten zien, ik had net drugsogen [hilariteit]! Je hebt al zoveel bereikt, welke uitdagingen liggen er nog om de hoek voor jou? Om eerlijk te zijn: het aantal uitdagingen is eigenlijk bijna op. We hebben beslist om er geen derde of vierde winkel bij te nemen, want we willen nog kunnen leven en als je dat doet ga je leven om te werken, niet werken om goed te blijven leven. Verder gaan we niet evolueren, we gaan proberen om dit zo goed mogelijk te doen en er later misschien meer personeel bijnemen om mezelf wat te ontlasten. We hebben al mensen aangenomen en die doen dat goed. Als ze zeggen dat een computer in orde is, is dat ook zo. Wat het personeel in het verkoopgedeelte betreft: je zou eens moeten zien hoeveel mensen hier stoppen en terug weggaan als ik er niet ben. MathComputers – dat is gekend – dat is Davy. Als je onze folders bekijkt, zie je overal mijn gezicht. Dat is omdat mensen vroeger mijn naam niet kenden, maar wel mijn gezicht. Zonet was er nog een man die hier binnenkwam met een foldertje in zijn hand en tegen de anderen die bij hem waren zei: 'Dat is 'em, we hebbe 'em teruggevonden!' Hij had me al jaren niet meer gezien, maar kende me nog van die andere computerwinkel. De hele tijd had hij geprobeerd om me terug te vinden. Ik probeer ook nooit loze beloften te maken. Iets beloven wat je niet waar kunt maken, heeft geen zin. Je kunt daar misschien twee computers meer mee verkopen, maar achteraf kan dat je zuur opbreken. Als er iets mis is gegaan, moet je dat zeggen. Het is nodig om eerlijk te zijn in het vak. Hoe voel je jezelf erbij als je zo herkend wordt en als mensen speciaal voor jou naar hier komen? Eigenlijk denk je daar niet over na, al is het soms wel fijn. Ik zal je een anekdote vertellen. Vorig jaar ben ik naar de kermis van Rummen gegaan. Dat is een klein dorp, maar er wonen daar veel klanten van mij. Ik ga met mijn vriendin aan tafel zitten en onmiddellijk wordt mijn bier bijgevuld. De ober vertelde me wie het bier had besteld, maar nog voor mijn pint halfvol was, stond er al een nieuw glas klaar. Uiteindelijk had ik vijf biertjes voor mij staan. Dat is leuk.
De zaken draaien hier heel goed. Wat is jullie geheim? We werkten vroeger samen met een andere aankoopgroepering – ik zal de naam niet vernoemen – maar nu werken we met Connect IT. Die groepering zorgt ervoor dat we alles aan aantrekkelijke prijzen kunnen aankopen. Dat is mogelijk omdat we samenwerken met een vijftigtal winkels. Vroeger was ik dus aangesloten bij een andere organisatie, maar toen ik de verantwoordelijke daarvan zei dat ik mijn gezicht op de folder wilde plaatsen, was hij niet erg enthousiast. Toen ik hem vertelde dat ik iets dergelijks met de bestelwagen wilde doen, zei hij me vlakaf dat je zoiets toch niet doet. Hij vond het te gevaarlijk, want als het slecht zou gaan, zouden de mensen me achterna kunnen komen. Ik zei hem: ‘Als je jouw klanten zo slecht behandelt dat ze kwaad worden, ben je iets fout aan het doen,’ waarop hij reageerde: ‘Ik heb toch wel zo’n paar klanten.’ Dat gebeurt mij dus nooit. Ik slaap ook heel goed, mijn geweten is zuiver en ik denk dan niet na over wie ik mogelijk iets heb aangedaan. Ik probeer ook mijn uitleg zo eenvoudig mogelijk te houden: mensen komen binnen om een pc te kopen en dan heeft het geen zin om ze een heel technische uitleg te geven. Ik vraag gewoon waarvoor ze de pc willen gebruiken, dan weet ik welke richting ik uit moet gaan bij de verkoop. Ik probeer te weten te komen wat de klant wil uitgeven en probeer zoveel mogelijk vragen te stellen voor ik naar de folder grijp om te tonen wat zou passen voor iemand. Hoe meer info je hebt, hoe beter. Er is voor jou wat betreft de winkel geen grote uitdaging meer, maar is het wel een uitdaging om bij te blijven met de nieuwste ontwikkelingen op computergebied? Eigenlijk valt dat vrij goed mee. De basis blijft hetzelfde, we moeten ons telkens maar een beetje aanpassen. De nieuwigheden die er zijn, volg ik gewoon via tijdschriften. Als ik iets zie dat ik echt interessant vind, hou ik me daar even mee bezig zodat ik het leer kennen en als er veel vraag naar is, probeer ik dat product standaard voorradig te maken. Er is de laatste jaren echter niets spectaculair meer bijgekomen. De pads zijn in volle opkomst en dat zijn mooie gadgets, maar verbazingwekkend nieuw zijn ze niet. Touchscreens bestonden al, de fabrikanten hebben ze enkel wat groter gemaakt. Er is niets nieuw, het gaat enkel om verbeteringen. Draadloos internet bestond enkele jaren geleden bijvoorbeeld ook al, maar is gewoon sneller geworden. De 3D-tv’s waar men nu mee bezig is zijn wel heel leuk, maar je moet voorlopig nog zo’n domme bril op het hoofd zetten. Wanneer we echt evolueren naar hologrammen die je met het blote oog kunt zien, zal ik heel geïnteresseerd worden. Kinecttechnologie vind ik daarentegen wel de moeite waard. Daar zit nog toekomst in, maar alles is er al bijna, of alles kan al bijna. Echte 3D is wel iets waar ik naar uitkijk, een virtuele omgeving waar je echt in kunt rondlopen. Al geloof ik er nog niet zo sterk in, het zal allemaal nog wel eventjes tijd nodig hebben… En dan nog! Er worden tegenwoordig steeds meer laptops verkocht. Merk je een verschil in de verhouding desktops-laptops die hersteld moeten worden? Ik moet zeggen: 99 procent van de problemen met de pc’s of laptops die hier binnenkomen hebben te maken met spyware, virussen en programma’s die verkeerd geïnstalleerd zijn. Echte defecten komen we de laatste tijd weinig tegen. We filteren ons materiaal dan ook: als het rommel is, gaan we het niet verkopen. We handelen enkel in waar we echt achter staan en misschien is dat wel de reden waarom we zo weinig defecte apparaten moeten repareren. Verschrik je wel eens van de dingen die je dan op zo’n computer terugvindt? Ik verschrik wel eens, ja. Ik durf haast niet hardop te zeggen wat er allemaal bestaat. Het is zeker niet zo dat we daar naar zoeken, maar terwijl we virussen proberen op te sporen, worden er ook wel eens pop-ups geopend of zo. Ik kan bij bijna elke herstelling zelfs zeggen of de computer van een man of een vrouw is. Dat kan ik je zo op een briefje geven. Een vrouw gebruikt een pc voor wat die eigenlijk dient: informatie. Een man zal wel eens gamen of zo. Voor een vrouw zijn MSN en Facebook heilig, mannen gebruiken dat minder. Is er nog iets waarmee jullie je onderscheiden? We bouwen ondertussen onze eigen laptops, dat is ook misschien interessant. Mensen kunnen tegenwoordig niet meer zonder hun laptops of pc. We zijn een Acer Point, wat betekent dat we zelf veel dingen mogen vervangen, zoals het geheugen en de harde schijf, maar als het moederbord defect is, moeten we het opsturen. Dat duurt een tot twee weken. We zorgen dan wel voor vervangtoestellen, maar toch... Daarom zijn we zelf begonnen met laptops te assembleren, dan zijn die maximum een of twee dagen nadat ze voor een onderhoud of herstelling worden binnengebracht terug up and running. We kunnen die niet aan dezelfde prijzen aanbieden, maar de klant weet dat dan ook. Ze zijn misschien 50 tot 100 euro duurder, maar de mensen weten dat ze dan direct terug zijn als ze moeten hersteld worden. [Toont ons een van de knappe laptops uit zijn eigen reeks:] Je ziet ook dat onze merknaam op de laptops vermeld staat. We kunnen ook onze eigen producten goedkoop verkopen, maar dan gaan de mensen uiteindelijk zeggen: ‘Oei, dat is een Math laptop!’ Nee, dan plaatse we ons logo liever op onze laptops en maken we ze iets duurder. Tot slot nog onze standaard slotvraag – die ik altijd onze schaamteloze zelfpromotievraag noem. Stel je voor dat ik in Donk of ergens in de buurt ben, waarom kom ik dan naar MathComputers met mijn hardware en nergens anders naartoe? Omdat wij een levenslange gratis service aanbieden en die ook waarmaken. Dat is een groot verschil. Een antwoord dat we wellicht niet vaak meer zullen horen! Bedankt, Davy!
Assemblage Ja, ook deze keer geven we weer een computer weg, deze keer geassembleerd door Jenny en Davy van Mathcomputers. Ook tijdens het in elkaar steken van de computer bestoken we Jenny, die met het nodige zelfvertrouwen alleen aan het karwei begint, met de nodige vragen. Zo valt het ons op dat de case er heel stevig uitziet en 2 usb-ports heeft aan de voorkant (plus nog eens verschillende achteraan) – iets wat we persoonlijk erg belangrijk vinden. De keren dat we in een cybercafé onze artikels moesten doorsturen en we de hele case uit het meubelstuk moesten halen om onze usb-stick in te kunnen steken, kunnen we immers niet meer op twee handen tellen. ‘We hebben in het begin heel wat verschillende cases uitgeprobeerd,’ vertelt Jenny ons, ‘en deze kwam eruit als een van de beste voor die prijs. Er zijn binnenin ook twee ventilatoren aanwezig, waardoor alles uitstekend gekoeld wordt.’ De werkkamer ziet er bijna even goed geordend uit als de toonzaal (‘We moeten nochtans nog veel op de juiste plaats zetten, aangezien we nog maar recentelijk zijn verhuisd,’ is Jenny bescheiden), waarbij opvalt dat er uitsluitend met Intelprocessors wordt gewerkt. Zowel Davy als Jenny weten ons te vertellen dat ze vroeger ook AMD-processors gebruikten, ‘maar die kwamen vaker terug. Met die van Intel hebben we minder problemen en bovendien hebben we een goede deal met dat bedrijf, aangezien we regelmatig extra processors moeten bijbestellen en die dan snel hier moeten zijn.’
Wanneer Jenny het even moeilijk heeft met een stugge schroef, snelt Davy ter hulp. Al snel liggen de veelkleurige kabels op de juiste plaats, netjes in trosjes vastgemaakt met een tiental draadjes. ‘Als je een computer uit de FNAC of zo openmaakt, zal je zien dat er meestal maar een drietal draadjes worden gebruikt, maar wij gebruiken er gemiddeld tien. Zo blijft alles heel mooi liggen en is de case vanbinnen veel overzichtelijker,’ weten beide technotovenaars ons te vertellen. ‘Overigens ziet alles er nog mooier uit als een van onze technici een computer in elkaar steekt. Dan gaat het ook nog véél sneller, hoor, en dat is best wel indrukwekkend om te zien.’ Toch gaat het nog steeds behoorlijk snel en na een poosje wordt de volledige computer al in de daartoe voorziene doos gestoken. Knap! De specificaties van het afgewerkte model zijn: Midi case Wedstrijd De computer die MathComputers voor ons in elkaar heeft gestoken, geven we zoals gebruikelijk ook weg. Om te kunnen winnen, zoek je gewoon uit hoe je vanuit jouw thuis naar MathComputers moet reizen. Dat mag op eender welke manier gebeuren: met de auto, te voet, met het openbaar vervoer… Vervolgens stuur je ons een routebeschrijving en/of een kaart op waar dat op te zien is. Dat mag via een screenshot, een met de hand geschreven brief, Mappy, Goodle Maps, MapQuest… Aan jou de keuze! Het antwoord stuur je op naar dirk@badass.be of naar Dirk Vandereyken, Beursgang 1/23, 3000 Leuven. Alvast veel succes gewenst!
Addendum: Jammer genoeg moesten we onze aanvankelijke winnaar diskwalificeren. Men mag natuurlijk met een prijs doen wat men wil, maar proberen online te verkopen nog voor de computer zelfs in bezit is, vinden we een beetje ongelukkig. We hebben de winnaar hier al over gecontacteerd. Hij begrijpt onze beslissing, krijgt een troostprijs en mag wel nog deelnemen aan onze volgende wedstrijden, op voorwaarde dat hij de prijzen niet al op voorhand verkoopt. Binnen de 24 uur kondigen we de naam van de nieuwe winnaar aan! MathComputers Grote Baan 33 Tel: +32 (0)13 29 30 51
Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2011 Foto’s: copyright Kim Van Houtte 2011
Winnares wedstrijd Aldatho29/08/2011
Onze wedstrijd waarmee een computer van de Leuvense winkel Aldatho te winnen was, is een succes gebleken! We kregen 132 routeplannetjes en kaartjes binnen en moesten daaruit eentje willekeurig uitkiezen. Overigens werden 5 deelnemers gediskwalificeerd omdat het plannetje niet klopte. Ook bijzonder: ongeveer 70% van de deelnemers waren meisjes of vrouwen! De winnares is Hediyeh Zamani. Zij werd reeds verwittigd en mag haar computer tijdens de openingsuren van Aldatho komen ophalen.
Aldatho Kapucijnenvoer 203 3000 Leuven www.aldatho.be info@aldatho.be Tel +32 (0)16 65 74 00 The Computer Files: Computers op maat I - Aldatho17/08/2011
Heel wat echte computer- en informaticafreaks weten het wel: ze zouden liever omgekeerd opgehangen worden dan een prefab computer uit de Media Markt te moeten kopen. Tegenwoordig kan je ook in de ketens uitstekende desktops kopen, maar de kans dat alle specificaties exact naar wens zijn, is eerder klein. Tja, dan geeft het natuurlijk een grotere kick als je zelf jouw moederbord, grafische kaart, processor en andere onderdelen bij elkaar raapt. Ook het casemodden, waarbij de case van de computer wordt omgebouwd, heeft de laatste jaren een enorme vlucht genomen. Wij gingen op zoek naar enkele winkels in de Benelux waar je zelf jouw computer op maat kunt bestellen en lieten hen een desktop in elkaar steken voor jullie. Eentje die je ook kunt winnen! Onze zoektocht begon in onze thuisstad, Leuven, waar we op de Kapucijnenvoer, vlakbij de ring, een erg sympathieke winkel ontdekten: Aldatho.
Interieur
Langs buiten lijkt Aldatho niet echt groot, maar zodra je binnenstapt, begrijp je wel dat de twee heren die de winkel runnen behoorlijk goed weten waar ze mee bezig zijn. De computerliefhebber zal hier zeker niets te kort komen: een aantal kant-en-klare desktops staan links uitgestald, met een beetje verder de nodige kabels en snoeren. Achter de toog is er heel wat multimediaal snoepgoed te vinden, maar wie een blik werpt in de werkruimte beseft al snel dat een groot deel van het materiaal niet eens vooraan uitgestald staat. Aan keuze geen gebrek, vooral voor wie even durft vragen wat er zoal voorradig of bestelbaar is. David Morel en zijn zakenpartner - muzikant in Undefined, de Leuvense cross-overband die in 2008 TMF Road to Fame won, maar daarover meer in een volgend artikel - zijn beiden al jaren met computers bezig en weten altijd wel het juiste advies te verstrekken. Afgesteld op zowel de wensen als het budget van hun klanten, natuurlijk.
Computer
We wisten niet dat het zo snel kon, maar het duurt slechts een kwartiertje voor onze computer volledig in elkaar steekt. Er wordt erg snel, maar tegelijkertijd nauwkeurig en met kennis vna zaken, gewerkt: een moederbord hier, een harddisk daar... Uiteindelijk eindigen we met een desktop die normaal zou verkocht worden voor meer dan 500 euro.
Wil jij kans maken op een desktop? Stuur ons dan een mail naar dirk@badass.be met daarin jouw naam, telefoon- of gsm-nummer en adres. Bij de mail voeg je ook een screenshot van een kaart waarop de locatie waar Aldatho zich bevindt afgebeeld staat. Dat mag gebeuren via mappy.be, mapquest.com of een ander programma naar jouw keuze. Kan je geen screenshot geven? Stuur dan een routebeschrijving op die van jouw thuis naar Aldatho leidt. De deadline voor deze wedstrijd is woensdag 24 augustus en de winnaar krijg die avond zelf al een mailtje of telefoontje van ons. Je mag jouw computer vanaf 25 augustus dan zelf gaan ophalen in Aldatho, Leuven. Wie een upgrade wilt, kan dat ook gewoon melden. In dat geval moet je enkel de upgrade zelf betalen.
Interview
Een computerwinkel opstarten... De meeste mensen gaan tegenwoordig in ketens kopen, denk ik. Hoe kom je dan op het idee om toch nog zelf een computerwinkel te beginnen?
Ik denk dat er tegenwoordig heel veel hardware is, heel veel nieuwe technologie, en heel weinig support. Veel mensen zijn al blij als ze nog een winkel vinden die ondersteuning biedt en voldoende goedkoop is, zonder dat er enkel rechtstreeks uit de doos wordt verkocht, zoals bij de FNAC.
Denk je dat zulke winkels dan een uitstervende soort zijn?
Goh, er zijn zeker niet zoveel onafhankelijke winkels, maar we zijn, geloof ik, niet met uitsterven bedreigd, omdat die support toch wel echt nodig is. Er zijn niet veel mensen die hun laptop twee weken kwijt kunnen zijn, waarvoor ze dan eerst nog eens twee keer een uur aan de telefoon hangen met de supportlijn. Hier kunnen ze hun computer gewoon op de toog zetten en meestal is die de dag daarna al gerepareerd, hè. We hebben ook veel stukken liggen om dat mee te doen. Wat laptops betreft, zijn we natuurlijk gebonden aan de garantievoorwaarden en de procedures die moeten gevolgd worden, maar wanneer het gaat om computers of softwareproblemen bij laptops kunnen we de problemen altijd zelf oplossen. Uitsterven... tjah, ik denk het dus eigenlijk niet. Er zal altijd wel nood zijn aan support.
Denk je dan dat het algemene publiek zich er echt bewust van is dat men naar zo'n winkel als deze kan gaan?
Tja, wat promo betreft, hadden we veel meer kunnen doen. We zijn daar nu wel mee bezig, maar meestal zijn we hier gewoon non-stop reparaties aan het uitvoeren.
Echt waar?
Ja, dat is zo. Kijk maar eens naar de hele rij hier [wijst naar een behoorlijk lange rij computers en monitors]. Nu is dat relatief weinig, maar meestal staat het vanaf hier tot bijna aan het einde van de hal helemaal vol. Mensen brengen hun ui.
Sinds wanneer bestaat Aldatho?
Sinds 2004. Ik ben erbij sinds 2009. Daarvoor was ik zelfstandige en ging ik bij de mensen aan huis. Uiteindelijk heb ik me hier ingekocht.
Wat maakt dat je bent opgehouden als zelfstandige en in een winkel bent begonnen?
Omdat ik het beu was om altijd on the road te zijn. Ik merkte dat je bij de mensen thuis vaak niet de tijd en de nodige tools hebt om het werk goed te kunnen doen en hier heb je alles ter beschikking. Alles ligt klaar op de rekken en zo is het veel minder lomp werken. Soms was het vroeger een heksenketel, met wenende baby's, eten dat pas klaar was en veel drukte [hilariteit]. Je kunt je dan niet concentreren omdat de mensen op jouw vingers aan het kijken zijn. Vraag het maar eens aan een garagist: die zou ook niet thuis bij de mensen auto's willen gaan repareren. Zo iemand wil dat ook in alle kalmte kunnen doen, hè.
Wat zijn zoal de meest voorkomende vragen van jouw cliënteel? Ik zie hier vooral printers en desktops staan...
Vanaf zo'n twee jaar geleden begonnen er meer laptops binnen te komen dan desktops. Ook nu ligt de verhouding nog altijd rond ongeveer 60 - 40. Wat reparaties betreft, komen er inderdaad vaak printers binnen, maar tegenwoordig kosten die niet veel meer. Als je er geen garantie meer op hebt, is het meestal goedkoper om er een nieuwe te kopen. We krijgen nu ook steeds meer kleine laptops - notebooks - binnen. Met virusproblemen, natuurlijk. Een probleem dat we regelmatig te horen krijgen, is dat mensen hun gegevens kwijt zijn. Of dat ze hun laptop hebben laten vallen: 'Help, mijn thesis!' Ook met harde schijven gebeurt dat, dan krijgen we hetzelfde verhaal: 'Help, mijn foto's, mijn data...' Het is een beetje van alles. We verkopen hier ook veel kleine laptops en computers op maat. We krijgen vaak mensen op bezoek die een computer moeten hebben, maar niet goed weten hoe of wat. Hen begeleiden we dan een beetje. Als ze meestal thuis zitten, raden we bijvoorbeeld eerder een desktop aan. Die kunnen we op maat maken, zodat ze geen dingen moeten kopen die ze niet zullen gebruiken. Zo staan er wel eens standaardpakketten van HP of zo op computers, of zitten er grafische kaarten in die de mensen niet nodig hebben. Zo kan je de prijs drukken en concurreren met de ketens.
Ik neem aan dat mensen die computers op maat laten maken er gewoonlijk goedkoper uitkomen dan als ze bij een keten gaan kopen.
Ja, natuurlijk. Er is een heel breed gamma aan computercomponenten beschikbaar. Er zijn dus heel wat tussenstappen, zo heb je jouw harddisks, het moederbord, de processor en het geheugen. Alleen al wat die moederborden betreft bestaan er wel twintig tot dertig van elk merk voor elke processor. Dat gaat van heel goedkope versies tot heel geavanceerde met veel mogelijkheden voor overclockers en gamers. Daar kan je dus heel ver in gaan. Zelfs wat de koeling betreft kan je bijvoorbeeld kiezen voor waterkoeling of een andere vorm. Je kunt dat eigenlijk tunen.
Is dat voor jou het leukste? Iemand die binnenkomt en je vraagt om iets heel specifiek in elkaar te steken?
Dat is heel plezierig, ja. Je haalt toch wel heel wat persoonlijke eer uit een computer er zo goed mogelijk te laten uitzien. Natuurlijk is dat plezant. Het is ook veel meer werk. Een simpel pc'tje kan je snel in elkaar steken. Dat is snel gedaan. We vragen ook geen uurgeld. Je moet een beetje soepel zijn wat werkuren betreft. Momenteel zitten we aan een maximum van 75 euro vanaf 3 uur. We rekenen niet meer aan als we 6 of 8 uur moeten werken. Je kunt dat niet maken tegenover de klant, hè. De computer die je daar ziet, gaat hier nog staan tot morgenavond, of zelfs nog langer dan 24 uur. Dat is omdat we die moeten klonen. Dat is maar een muisklik, maar het duurt wel heel lang voor alles klaar is en men kan dat thuis niet doen. Daarom moet je daar een beetje redelijk in zijn.
Er zijn natuurlijk heel veel dingen veranderd tijdens de laatste jaren. In Monte Carlo zagen we al dat bijna alle pc's in de FNAC all-in-ones met touchscreen waren of 3D-technologie boden. In Cannes hebben we dan weer met de mensen van Intel gepraat over hun nieuwe processors. Moet je jezelf vaak bijscholen als technicus?
Ja. Dat gebeurt denk ik grotendeels buiten jouw job. Als je er constant mee bezig bent, doe je die kennis sowieso op. Je moet je voortdurend bijscholen, maar eigenlijk gaat dat grotendeels automatisch. Je mag natuurlijk niet jouw kot afsluiten zonder internet en alleen maar tv'tjes blijven maken, want dan komt het niet goed [gelach]. Je moet echt bijblijven. Veel dingen die er nu zijn, waren echter al tien jaar geleden gespreksthema's. Nu is dat gewoon een hype. 3D en zo is hype. Natuurlijk plaatsen ze dat dan in de vitrines van de FNAC. Dat is zoals Samsonite bij koffers. Nochtans kan je met zo'n touchscreen-pc's veel minder doen dan met een krachtige desktop.
Daarom heb ik ze ook niet gekocht. Ik ben iemand die naar de technische specificaties kijkt en dan merk je wel op dat er weinig kracht in die machines zit.
Zo is het. Je moet dat altijd een beetje afwegen, hè. Het hangt een beetje af van waarvoor iets gebruikt wordt.
Processors zijn dan weer dingen die duidelijk progressief steeds beter worden...
Ja, die blijven beter en beter worden. Dat is effectief zo.
Is dat plezierig voor jou? Ik neem aan dat jouw job een stuk saaier zou zijn als er niet zo'n snelle vooruitgang was.
Ja, absoluut. Dit is een sector die zichzelf constant heruitvindt, hè. Dat blijft interessant. Het is perfect mogelijk dat we hier over tien, twintig jaar een ijskast moeten plaatsen om onze harde schijven in te bewaren omdat die cellen niet meer goed zullen zijn. Dat is bijvoorbeeld mogelijk. Men is ook al bezig met opslag op kristallen, zoals je in Superman ziet. Het gaat heel snel vooruit en als je jezelf daarin interesseert, is dat natuurlijk heel plezant.
Laten we eens speculeren. Wat kunnen we in de nabije toekomst zoal verwachten van de technologie?
De grootste verandering die we binnenkort zullen voelen - het is al beschikbaar, maar nog niet voor 't grote publiek omdat het nog erg duur is - zijn de solid state harde schijven. Tot nu toe had je - simpel gezegd - harddisks waar echt een schijf in zat, met een naaldje dat de informatie daarop leest. Die harde schijven worden nu meer en meer vervangen door solid state harddisks. Die zijn gebaseerd op flashgeheugen, zoals we dat kennen van usb-sticks en geheugenkaarten [of op supersnel DRAM-geheugen - red.]. Dat is veel sneller. Het probleem nu is dat een heel krachtige laptop - eentje van 1000 euro of zo - meestal nog een gewone harde schijf bevat. We hebben al gemerkt dat die opeens véél sneller wordt als je er een solid state schijf in steekt. De mensen zijn dan ook heel tevreden. Dat kan nu al gedaan worden, maar het is nog redelijk duur. Het bestaat al een tijdje, toch al vanaf 2009 of 2010. Het is echter nog niet voor iedereen een optie.
Tja, wat gaat er nog gebeuren? Je kunt toch verwachten dat ze met touch- en 3D-technologie nog veel verder zullen gaan. Zo zullen dingen op verschillende manieren kunnen weergegeven worden, zoals met hologrammen. Voor 3D zullen we ook geen bril meer moeten gebruiken. Dat bestaat al, maar het zal allemaal goedkoper worden en gemakkelijker beschikbaar worden voor een breed publiek. Je weet dat zelf wel: toen vroeger de eerste lcd- en plasmaschermen verschenen, was dat ook het van het. Zo dun en zo een goede resolutie. Het was duur, maar nu kosten zo een schermen 100 euro. Je zou bijna zot moeten zijn om nog een CRT-monitor te kopen. Wat input betreft: Microsoft gaat ook beginnen met technologie zoals we die ook kennen van de Kinect voor de X-Box 360, waarbij je jezelf als controller kunt gebruiken. Dat gaat nu naar de pc worden gebracht. Over Windows 8 - de versie die er nu staat aan te komen - zal een soort laag liggen zoals je die ook hebt bij Apple of Android. Een touch interface, waardoor je voor jouw computer kunt gaan staan en van op afstand door, bijvoorbeeld, jouw foto's kunt bladeren en ze met een beweging van jouw hand groter of kleiner kunt maken. Zo moet je ook niet meer met jouw vuile vingers op het scherm zitten. Dat is toch ook iets wat volgens mij de moeite waard zal zijn, ook voor het geven van presentaties en zo. Men zal er heel creatief mee kunnen zijn, uiteraard ook wat het ontwerpen van games betreft. Pc's lopen altijd vooruit op consoles. Als je echt voor goede graphics wilt gaan, is een pc altijd beter.
Die Kinect-achtige bediening gaat heel interessant worden, daar gaan we in de winkel zeker een demo van geven. Het is wel tof: weer een nieuwe soort interface.
Wij zijn alvast ook benieuwd!
Aldatho
Kapucijnenvoer 203 België
+32 (0)16 65 74 00
Foto's: copyright Dirk Vandereyken 2011
Duinkerke: stad & casino25/04/2011
Ja, we herinneren ons eerste bezoek aan Duinkerke nog heel goed. Meer, zelfs: het moet een van onze eerste herinneringen zijn, al is vooral het oorlogsverleden van de Noord-Franse havenstad in het geheugen blijven kleven. In 1940 wisten heel wat Engelsen via Duinkerke op het nippertje weg te vluchten van het Duitse leger. Het materieel dat ze daarbij wisten te evacueren zou nog erg belangrijk blijken in het verdere verloop van de strijd tegen de nazi's. Jarenlang recreëerden we de slag in de streek rond Duinkerke met onze plastic soldaatjes, maar eigenlijk is de stad veel meer dan alleen maar een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedschrijving rond de Tweede Wereldoorlog. We trokken samen met enkele andere journalisten op perstrip naar ons zuidwesters buurland om te ervaren wat Duinkerke en meer specifiek haar casino zoal te bieden heeft.
Toeristisch trekpleister
Heel wat Belgen trekken geregeld over de grens met Frankrijk om onder andere in Duinkerke inkopen te doen. Niet verwonderlijk, trouwens, want de havenstad bevindt zich op slechtst een half uurtje rijden van hun thuisland en de producten zijn er vaak aanzienlijk goedkoper dan in Wallonië of Vlaanderen. Winkels bezoeken doen we tijdens onze perstrip niet, wel krijgen we op een dagje tijd een goed beeld van wat er zoal in Duinkerke valt te beleven. Zo is er de nieuwe boottocht van Duinkerke naar Bergues. Een beauty is de boot niet en ook aan de waterkant is niet alles even in het oog springend, maar toch verwacht men dat deze boottochten erg populair zullen worden bij het grote publiek. De reden is simpel: niet alleen vaar je op de Rijsel, een van de oudste kanalen van Frankrijk, het is ook een erg ontspannend uurtje en een uitgelezen moment om op een rustige maar leuke manier de dag te beginnen of om tussendoor even wat te verpozen. Ook wie fan is van gastronomische diners op het water kan trouwens in Duinkerke terecht, al moet dat dan wel elders gebeuren.
Verrassend is trouwens dat je niet eens echt sportief moet zijn om bijvoorbeeld van Bergues terug te fietsen naar Duinkerke: het landschap is behoorlijk groen, maar vooral ook erg vlak. Buiten de onmiddellijke omtrek rond de havenstad is het erg leuk om te fietsen en is de kans dat de vermoeidheid toeslaat gering. Hoewel de binnenstad wellicht wat meer duidelijk aangegeven fietspaden kan gebruiken, is het toch een plezier om daarbuiten vrijwel ongestoord te kunnen rondfietsen, zonder dat je daarbij veel moet puffen omdat je hellingen of steile heuvels op moet.
Duinkerke zelf kent dan weer verschillende interessante musea, zoals het havenmuseum, het Mémorial du Souvenir en de Lieu d'Art d'action Contemporaine, maar er is voor ons helaas te weinig tijd om die te bezoeken. Wel krijgen we een aardig zicht op de eclectische architectuur en de vele gebouwen die na de Tweede Wereldoorlog werden gerestaureerd of zelfs helemaal werden heropgebouwd. Erg knap is het allemaal niet en ook de veel gebruikte blauwgelakte baksteen zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar sommige huizen springen wel in het oog en bovendien maakt de geschiedenis die vastkleeft aan de gebouwen alles een stuk boeiender, vooral voor wie goed heeft opgelet op school of voor wie zich laat rondleiden door een gids. Straf, trouwens, hoe men er zo goed is in geslaagd om weg te moffelen dat de stad grotendeels afhangt van zware industrie: wijk Malo les Bains is een echte trekpleister voor zee- en strandliefhebbers en moet niet onderdoen voor de meeste Vlaamse kuststreken. Reken daar ook nog eens de heel aantrekkelijke prijzen bij en je weet al snel waarom menig buitenlander naar Duinkerke komt afzakken.
Het casino van Duinkerke
Een van de interessantste plaatsen van Duinkerke is ongetwijfeld het knappe casino. De moderne architectuur moet wat wennen, vooral omdat er is gekozen voor felle rode en gele kleuren en omdat de grote exotische bomen die langs buiten doorheen het glas zichtbaar zijn mooier zouden ogen op iets anders dan een helderrode achtergrond, maar binnen ziet alles er mooi en strak uit. De stijl bestaat uit een geslaagde mengeling van art déco en een eerder tropische (binnen)architectuur, met strakke vormen, veel hoeken en evocatieve kleuren. Zelfs over de geur die hier hangt is duidelijk nagedacht, al is dat natuurlijk geen nieuwigheid voor casinoliefhebbers.
Groupe Tranchant
Het casino van Duinkerke maakt deel uit van de Groupe Tranchant, die maar liefst 21 casino's in (vooral) Frankrijk, Zwitserland en de Dominicaanse Republiek bij elkaar brengt. Net zoals dat het geval is in bijvoorbeeld Las Vegas, draaien de casino's van de overkoepelende groep niet enkel rond het gokken zelf: men past zich naar eigen zeggen voortdurend aan volgens de verwachtingen van de bezoekers, de respectievelijke casino's zijn ook actief in het gemeenschapsleven, er zijn heel wat faciliteiten voor zaken(mensen) en de eigenaars proberen continu nieuwe mogelijkheden te ontginnen. Het een en het ander betekent dat er veel aandacht wordt besteed aan entertainment. Zo bezoeken we de theaterzaal, die een eerder bescheiden podium kent, maar de gasten dankzij de verschillende niveaus de gelegenheid biedt om alles wat er vooraan gebeurt goed te zien. Wel jammer dat de stoelen op elke laag rond enkele tafels zijn geplaatst, maar aan de andere kant geeft dat de bezoekers voldoende ruimte om tijdens de show iets te eten of te drinken.
Gokken
Natuurlijk hebben we het hier nog steeds over een casino en dus zijn er ook meer dan voldoende kansspelen voorzien, verdeeld onder tweehonderd geldmachines en een aantal klassieke speeltafels waarop bezoekers hun geluk kunnen beproeven met blackjack, studpoker, Engelse roulette, boule en - hoe kan het ook anders - Texas hold'em poker. Belangrijk daarbij is dat de toegangsleeftijd achttien jaar is, terwijl men in België een minimumleeftijd van 21 hanteert. Jonge pokerspelers die de stiel al aardig onder de knie hebben zakken daarom met de regelmaat van een klok af naar Duinkerke. Dat laat zich ook gevoelen, want de sfeer is hier - net zoals in Nederland - warmer, frisser en jeugdiger dan wat we doorgaans aantreffen in Belgisch casino's.
Nog leuker is dat je geen lange registratieprocedure hoeft te doorlopen: even de identiteitskaart tonen en je kunt al binnen. Zoiets maakt het wellicht moeilijker om een actief beleid ter voorkoming van gokverslaving zoals men dat heeft in de Lage Landen te voeren, maar tegelijkertijd is het voor de gematigde gokker ongetwijfeld een bevrijding om zonder lang te wachten de gokhal binnen te kunnen stappen. Tijdens ons bezoek krijg je daarbij overigens een gratis fiche die je vervolgens in een voor deze periode aangerukt apparaat kunt stoppen waarna je moet kiezen welk van drie paarden een korte race zal winnen. Geen van de meegereisde journalisten slaagt erin om een van de mooie prijzen (zoals een magnumfles champagne of een reisje) in de wacht te slepen, maar omdat het allemaal gratis is, stoort niemand zich daar aan.
La Cascade
Elk zichzelf respecterend casino kent natuurlijk ook een restaurant en dat is in dit geval La Cascade, dat kan rekenen op een tof, luchtig interieur. Van binnenuit ogen de rode muren met daarvoor de tropische bomen veel mooier dan langs buiten, maar ook de indeling van de zaal is uitstekend. Zo valt het op dat geen enkele tafel te dicht bij een andere staat, waardoor men alle gasten wat privacy kan geven, al is er tijdens ons bezoek wel behoorlijk wat geroezemoes. Een etentje kan je al vanaf 1,90 euro starten met een enkele oester, al zullen de meeste mensen er wel wat meer willen en er hun hoofdgerecht mee bouwen. Het gaat enkel om fines de claires, familieleden van de Zeeuwse oester die na de kweek worden een tot drie maanden geraffineerd in claires (oesterputten), waardoor ze zoeter, voller en vleziger worden. Omdat ze ook worden schoongemaakt met vers water, blijft er minder zand en klei aan hangen.
Als hoofdgerecht proberen we onder andere de zeeduivelmedaillons met chorizo en polentastaafjes uit. De chorizo komt daarbij misschien niet duidelijk genoeg naar voor, al is het wel leuk om nog eens polenta (een gezond Noord-Italiaans alternatief voor pasta van griesmeel en maïs) te eten. Van de zeeduivel zelf zijn we niet echt onder de indruk, maar voor 14 euro hoor je ons zeker niet klagen.
Ook proeven we van de sint-jacobsnootjes (16 euro). Die worden op een bedje van groenten gekookt in boter en hun eigen sap en dan onder een deksel in de oven gestoken - een traditionele Franse kookmethode die men hier poêler noemt. Ze worden opgediend met baconroom en gekarameliseerde witloof. Persoonlijk hadden we geopteerd voor iets minder saus en wat langer gekarameliseerde groenten, maar de sint-jacobsnoten zijn vrij vers en lekker, waardoor het toch om een geslaagd gerecht gaat.
Als desserts kiezen we tiramisu met speculaas (5 euro en dus behoorlijk goedkoop) en de twintig cent duurdere crème brûlée met suikerspin, degelijke gerechtjes die niet echt een blijvende indruk achterlaten, maar wel kunnen rekenen op een uitstekende prijs-kwaliteitverhouding. Leuk is het assortiment van miniversies van verschillende toetjes, een aanrader voor wie niet kan kiezen of voor wie even wil proeven wat men hier zoal aanbiedt.
Afsluitend kunnen we besluiten dat het eten in La Cascade degelijk is, zonder inventief of verrassend te zijn, maar kan buigen op een erg goed prijs-kwaliteitgehalte. Het restaurant is open van 12 tot 14 en van 19 tot 23 uur, of 24 uur op vrijdagen en zaterdagen, en de menu's kosten hier maar 14,90 euro. Voor die prijs krijg je een voorgerecht, een hoofdgerecht, een dessert en een karaf wijn of mineraalwater. Niet slecht!
Casino van Duinkerke
40, Place du Casino 59240 Duinkerke Frankrijk
Telefoon: +33 (0)3 28 28 27 77 Fax: +33 (0)3 28 28 27 78
Website: http://dunkerque.groupetranchant.com E-mail: infodun@groupetranchant.com
Dirk Vandereyken
Tekst: copyright Dirk Vandereyken 2011 Foto's: copyright Kim Van Houtte 2011
Figuratie.be: de beste site voor figuranten19/01/2011
Wie acteur of actrice wil worden, weet vaak niet welke kanalen hij of zij in België kan aanspreken. In tegenstelling tot in bijvoorbeeld de Verenigde Staten is er geen wildgroei aan opleidingen of cursussen, maar toch blijft het handig om ook op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen binnen de tv- of filmbusiness, om contacten te hebben die het slaan van de zweep kennen, of om aangesloten te zijn bij een organisatie die weet hoe het moet. Wie echt aan de slag wil, doet er soms goed aan om naam en faam te maken middels een aantal kleinere producties, mogelijk zelfs zonder daarvoor betaald te worden. Een van de mogelijkheden is om te gaan figureren. Sommige casting agents nemen figuranten niet serieus, maar toch blijft het een goede manier om ervaring op te doen en bovendien wil niet iedereen een professionele acteur worden. De bekendste figurantenvereniging van het land is te vinden op www.Figuratie.be, een uitstekende site die duizenden figuranten verenigt. Wij spraken met het brein achter de site, Peter, en vroegen hem om meer uitleg.
Hoe is Figuratie.be ooit precies begonnen?
De allereerste figuratieregie-opdracht die ik gedaan heb, was als assistent-figuratieregisseur bij Firmin (van Dominique Deruddere). Daar heb ik het beroep geleerd van Fons Feyaerts (sinds jaar en dag figuratieregisseur). Toen kwam ik met honderden figuranten in contact en een opmerking die ze vrijwel allemaal hadden, was dat men soms ongelooflijk lang op het internet moest zoeken om een (nog actief) figuratiezoekertje te vinden. Daarom had ik het idee om een website op te richten waar figuranten zich kunnen inschrijven en productiehuizen een zoekertje kunnen plaatsen. Ik riep de hulp in van 2 collega's, en samen met hen is Figuratie.be in februari 2008 ontstaan.
Hoe groot is jullie bestand precies?
Momenteel hebben we meer dan 6700 figuranten in onze database. Figuranten kunnen zich op alle momenten uitschrijven, wat er voor zorgt dat onze database vrij up-to-date is. Het nadeel van zo'n groot bestand is echter wel dat veel mensen naast een figuratieopdracht grijpen. Soms zijn er honderd kandidaten voor een figuratierol... Toch kan ik iedereen aanraden om te blijven proberen. Geselecteerd worden heeft immers heel vaak met geluk te maken.
Heeft het lang geduurd voor jullie zo goed konden 'draaien', of spreken we eerder over een snel succes?
Het heeft toch anderhalf jaar geduurd voor alles op gang kwam. Budget voor reclame hadden we niet, dus moest de site het hebben van mond-aan-mond-reclame. Gelukkig is dat de beste reclame die je kunt krijgen!
Op welke manier zijn jullie erin geslaagd zulke goede betrekkingen te verzekeren met bedrijven die figuranten zoeken?
We zorgen voor kwaliteit! Dat is eigenlijk de enige reden. De meeste productiehuizen sturen eerst een zoekertje naar ons door, denkende dat we de zoveelste zoekertjessite zijn, maar dan krijgen ze plots begeleiding, mails van figuranten en volledige profielen van onze leden in hun mailbox. 'Wat een service,' is geen unieke reactie die we krijgen van productiehuizen, en tevreden productiehuizen komen natuurlijk ook terug!
Krijgen jullie ook feedback van die bedrijven en figuranten zelf, en wat voor feedback is dat dan doorgaans?
De feedback van productiehuizen is steeds positief! Enkele voorbeelden zijn:
'Figuratie.be is gemakkelijk, snel en efficiënt. Dé standaard voor figuratie in Vlaanderen.' Skyline Film and Television
'Het medium van Figuratie.be werkt perfect! ' The Video Factory
'De zoekertjes leverden het gewenste resultaat op. Figuratie.be is een aanrader! ' Mad Monkey Studio's
'Deze site is een geweldig hulpmiddel om veel mensen te bereiken op korte tijd! ' Streetcaster
'Figuratie.be is een van de weinige websites die een service bieden voor producties die echt werkt.' Quartier-Cine
Bij de figuranten zijn er twee grote klachten. Ten eerste dat ze vaak niets meer horen van productiehuizen, zelfs niet of men al dan niet geselecteerd is. Een klein berichtje is het enige wat men wil. We herinneren de productiehuizen hier bij elk geplaatst zoekertje overigens wel aan. De tweede klacht is dat men niet geselecteerd wordt. Maar zoals eerder aangehaald, moet men blijven proberen. Vroeg of laat valt er altijd iets uit de bus.
Wat is er in de nabije toekomst in petto voor Figuratie.be? Zijn jullie van plan om nog op een of andere manier te groeien of uit te breiden, bijvoorbeeld?
Er zijn plannen om nog extra services toe te voegen. We kunnen hier niet echt over uitwijden, maar wees maar zeker dat het einde van Figuratie.be nog niet in zicht is!
Dirk Vandereyken Copyright Dirk Vandereyken 2010
Werk mee met ons14/01/2011
In Wellness Insight, Care Insight en BeauSense Magazine publiceren we vaak artikels rond behandelingen. Daarvoor gaan we gewoonlijk zelf langs en laten we alles uitproberen op ons. Jammer genoeg is het zo dat binnen ons team van (momenteel) vijf mensen niet elk gelaats- of lichaamstype kan vertegenwoordigd zijn. Bovendien zijn onze sites en magazines aan het groeien en kunnen we geen drie behandelingen tegelijkertijd volgen.
We zijn alvast op zoek naar vrijwilligers die al in januari of februari kunnen beginnen! Als je goede voornemens hebt gemaakt bij de start van het nieuwe jaar, is dit dus een uitgelezen kans voor jou! Je kunt bij ons terecht via onze normale contactgegevens: dirk@badass.be of +32 (0)494 38 27 44. Hopelijk tot gauw!
De redactie
Hekserij in Tarot, the Movie07/01/2011
Drie Londense jongedames, Brigit, Fiona en Crystal, reizen tot ver buiten de stad, zogezegd om wat tijd met elkaar door te brengen. In werkelijkheid hebben Brigit, een begaafde kaartenlezeres die haar kunst heeft opgegeven nadat ze de dood van Crystals geliefde voorspelde, en Fiona, een fotomodel, de reis bedacht om Crystal te verzoenen met Teri, een gemeenschappelijke vriendin die volgens Crystal verantwoordelijk is voor de dood van haar vriendje.
Nadat ze op hun bestemming zijn aangekomen, leidt Brigit Fiona en een onwillige Crystal het sinistere bos in, zonder te luisteren naar de waarschuwingen van een locale priester. Ze weten niet dat het bos wordt geregeerd door een legendarische heks, een bovennatuurlijke entiteit die hen blijft volgen terwijl ze naar Teri's boshut op weg zijn.
Filmproducer en scenariste Zuzana Jochman schreef de eerste versie van de fantasy horrorfilm Tarot eind september 2008, geïnspireerd door haar eigen ervaringen met tarotvoorspellingen. Ze werd opnieuw opgepikt in 2010, door Jochman en regisseur Nick von Schlippe, nadat hun tweede bezoek aan het filmfestival van Cannes resulteerde in het winnen van een prestigieuze pitching contest. Samen besliste het creatieve duo dat aan het hoofd staat van Cesare Pictures om Tarot op te nemen en uit te brengen als hun eerste langspeelfilm, nadat ze al verschillende kortfilms en andere projecten hadden afgewerkt. Zuzana en Nick vonden Brian Yuzna, de legendarische producer en regisseur van films als Bride of Re-Animator, Return of the Living Dead III en het recente Amphibious 3D, zelfs bereid om aan boord te komen als consulterende producer als het budget afgerond kon worden.
Nu 60 tot 80 procent van het budget al gegarandeerd gevonden is, lijkt het erop dat het oorspronkelijke doel van 500.000 Britse pond is bereikt en mogelijk zelfs zal verhoogd worden. De preproductie zal starten in januari 2011 en de film zal opgenomen worden tussen 14 maart en 10 april. Het topteam bestaat onder andere uit gerespecteerde namen, zoals executive producer Karen Power, die fantastisch werk heeft geleverd door nieuws te sturen naar agenten en distributeurs over heel de wereld, co-producer Derek Harrington (The Meaning of Life, In Deep, 3 Blind Mice), production designer Keith Slote (Brothers and Sisters, Holy Water, A Closed Book), componist Patrick Savage (Fetch, Shadowland, Asylum 108) en sound editor Eilam Hoffman (The Human Centipede, Nanny McPhee and the Big Bang, Amphibious 3D). Wij zullen Tarot alvast van nauwbij volgen. Binnenkort geeft het team overigens een workshop op de Elf Fantasy Fair. Zeker tot dan!
Meer info: www.thetarotmovie.com
Winkel in de kijker: Intention - Leuven06/12/2010
Wie in Leuven het station uitstapt, botst al snel op een hoekwinkeltje waar allerlei zaken buiten geëtaleerd staan. Spierwitte engelenbeeldjes, voor de stad unieke knuffelbeertjes uit Engeland, fluweelzachte stof om over doosjes voor papieren zakdoeken te trekken, prachtige feeën en - vooral - exclusieve, zacht geprijsde juwelen kondigen aan dat er binnenin meer te zien is dan je van een winkel van deze grootte zou verwachten. Wie binnenstapt in de hoekwinkel, die de grens vormt tussen de ring en de Diestsestraat, vindt al snel meer zaken die enkel daar beschikbaar zijn, en tijdens de Leuvense kerstmarkt van 10 tot 19 december 2010 zullen er ook 3000 waardebonnen worden uitgedeeld. Wij hadden een gesprek met eigenaar Karel en vroegen hem hoe hij precies begonnen is met het ontwerpen van juwelen.
Vroeger was dat een vakantiejob. Ik ben echter heel creatief en ik was op zoek naar uitdagingen - dat is iets wat al mijn hele leven zo is. In die periode ben ik dan gebotst op het ontwerpen van juwelen. Daarin kan je jouw creativiteit helemaal in kwijt.
Hoe ben je daar dan op gebotst?
Ik ben met iemand anders een bedrijf begonnen. We zijn met enkele modelletjes begonnen. Die zijn we dan gaan showen om te kijken of het aansloeg. Uiteindelijk zijn we dan op de professionele vakbeurzen geraakt.
Over wat voor vakbeurzen hebben we het dan?
Dat zijn dan de lifestylebeurzen in Brussel en zo.
Heb je nooit geprobeerd om uit te breiden nadat je begon te merken dat er heel wat interesse kwam?
Goh, wij vinden het net leuk dat we exclusief zijn. We hebben onze eigen ontwerper [Karel zelf, dus - red.], zodat mensen weten dat ze naar deze winkel moeten komen om zaken te vinden die ze nergens anders kunnen aantreffen.
En er zijn nog andere dingen die mensen nergens anders vinden, zoals...?
Zoals de Engelse thee van Whittard of Chelsea. Dat is een fantastisch merk dat thee, chocolademelk en koekjes aanbiedt. Je treft er heel speciale smaken, zoals de kerstmischocolademelk met marshmallows. Heel speciaal zijn ook de aardbeien die je in witte chocolade dipt. We hebben ook witte chocolademelk met kokossmaak. Er zijn natuurlijk heel veel andere smaken en koekjes met daarin onder andere Christmas pudding, spiced apple of orange. Ook het assortiment speciale theeën is heel uitgebreid, zoals de kerstmisthee die is ontwikkeld om de kerstperiode te 'overleven'. Er zijn nog andere smaken, zoals lemon, de Turkish apple en de Dreamtime. Daar zit honing in en heel speciaal is ook dat je er goed door slaapt.
Jullie verdelen ook exclusief paraplu's en horloges...
Jazeker! Die paraplu's zijn heel speciaal, want de stoffen die daarvoor gebruikt worden, worden exclusief in Milaan ontwikkeld. Wij hebben het geluk om die hier in België te mogen verdelen. Drie weken geleden zijn we ook met horloges gestart. Ook die zijn Italiaans. We geven garantie op alles. Ook voor de juwelen hebben we onze eigen reparatiedienst.
Kunnen mensen online iets bestellen?
Op de site van de winkelstraat hier, de Diestsestraat, kan je wel wat vinden.
En nu kunnen de mensen hier ook meer aantreffen over jullie producten!
Inderdaad!
Vertel eens wat meer over hoe het ontwerpproces van juwelen precies in elkaar zit?
Eerst wordt er een tekening gemaakt. Die wordt bijgestuurd. We bekijken de tekening en bespreken wat goed en niet goed is, wat anders kan. We hebben ook veel contact met onze klanten. Als mensen binnenkomen en ons zeggen dat een juweel bijvoorbeeld niet goed valt, kunnen we dat heel snel veranderen en het ontwerp bijsturen om zo een juweel te verkrijgen dat heel leuk is om te dragen. Het voordeel is ook dat de prijzen heel scherp zijn.
Hoe houd je de prijzen eigenlijk zo laag?
Door zelf te ontwerpen en dat niet door te rekenen aan de klant. We gebruiken ook geel en rood Swarovskikristal als materialen. Het voordeel daarvan is dat alles heel proper blijft, mooi is en volledig anti-allergisch is - nikkelvrij, dus. Dat is heel belangrijk.
Wat maakt dat je zoveel diversiteit aanbiedt in deze winkel? Zit daar een idee achter? In elke hoek tref je hier wel iets anders aan.
We specialiseren ons in juwelen, maar de bedoeling is om zoveel mogelijk mensen aan te spreken. De naam is ook niet zomaar gekozen, want Intention staat voor een gevoel en onze bedoeling is dan ook om mensen een zo goed mogelijk gevoel te bezorgen. Ofwel kopen ze iets voor zichzelf, ofwel voor iemand anders, maar het grote voordeel is dat er hier voor iedereen wel iets te vinden is. Zo spreken we een zo breed mogelijk publiek aan.
Wel, onze aandacht heb je alvast getrokken! Bedankt!
Meer info thee: www.whittard.co.uk
Intention Diestsestraat 252 3000 Leuven
Tel: +32 (0)16 50 03 60
Haarkapper onder de loep: Le Salon25/10/2010
Zo nu en dan bezoek je een kapperszaak al zo lang dat je alle evoluties meemaakt die er plaatsvinden. Personeel komt en gaat, trends veranderen en het advies dat je krijgt verandert mee, van een permanent via een heel conservatieve snit tot wat wilder en gekleurd. Op een bepaald moment breekt dan de dag aan dat je zo tevreden bent over het huidige team dat een artikel zich haast opdringt. Dat is bijvoorbeeld het geval bij Le Salon, de kapperszaak die vroeger bekend stond als Atelier 151, want gelegen op de Bondgenotenlaan 151, op een steenworp afstand van het Leuvense treinstation. Le Salon Leuven
We kwamen eerst met het idee om iets over Le Salon te schrijven op de proppen toen we na een artikel over een andere kapperszaak binnenkwamen met metaalkleurig haar waarin jammer genoeg een grote kobaltblauwe vlek in te ontwaren was. De inzet van het hele team - waaronder een jonge, veelbelovende kapper die nog op school zat - was bewonderenswaardig en na urenlang werken was de vlek eindelijk verdwenen. Le Salon werkt met een erg sociaal team waar niemand te beroerd is om de mening van de collega's te vragen. Ook wanneer we in de stoel zitten wordt er wanneer we terugkeren voor een artikel nagedacht over de 'juiste' haarkleur. We willen allemaal naar een zilverachtige kleur gaan, maar er moet natuurlijk gekozen worden uit de voor de handen zijnde paletten en er wordt een tijdje gediscussieerd over welke kleur nu eigenlijk met welke andere kleur moet gemengd worden. Daarbij wordt nooit de klant - in casu deze journalist - vergeten en dat is natuurlijk het belangrijkste.
Het interieur is eigentijds en behoorlijk trendy, zonder al teveel af te wijken van wat je tegenwoordig zoal verwacht bij een kapper. Leuk is dat de kapperszaal gedeeltelijk onder het trottoir ligt, al biedt het raam uitzicht op de Bondgenotenlaan. Na een kort trapje kom je terecht in een eerste gedeelte waar ook de kassa en de vestiaire staan. Achter een opening vindt dan het leeuwendeel van het knipwerk plaats, aan verschillende zetels die in twee rijen naar elkaar toe zijn gekeerd. Leuk, want zo'n eilandje maakt toffe gesprekken mogelijk en laat je toe ook andere sociale gasten te leren kennen. De wasbakken staan meer achteraan, terwijl ook haarkleuringen en permanents daar in de buurt worden afgewerkt.
Interview
Hoe is het salon begonnen? Sinds wanneer is het open?
Het salon is reeds 26 jaar open en we hebben in oktober besloten om de naam te veranderen.
Wat was daar de reden van?
Een soort tweede jeugd die was aangebroken. We hebben de naam ook veranderd om een link te kunnen leggen met de nieuwe zaak in Keerbergen. Die bevindt zich daar tegenover de kerk.
En ben jij het die 26 jaar geleden met de zaak begonnen bent?
Neen, neen, zo oud ben ik nog niet [lacht]!
Dat dacht ik al! Hoe ben je dan zelf begonnen in Le Salon?
Dat is 9 tot 10 jaar geleden gebeurd. Een vriend had me gevraagd om de kassa te doen en de service te verlenen naar de klanten toe. Zo is de bal aan het rollen geraakt en uiteindelijk heb ik de zaak overgenomen.
En waarom een tweede jeugd? Is de ploeg ook veranderd?
Nee, de ploeg is niet echt ingrijpend veranderd. De tweede jeugd gaat over een nieuw begin, iets anders doen. De vorige zaak, Atelier 151, heeft zijn tijd gehad. Voor mij persoonlijk is het een bijkomende uitdaging om iets te herbeginnen van nul en er iets nieuws van te kunnen maken.
Wat heb je nog meer gedaan om jouw zaak een andere identiteit te geven na de naamsverandering?
We hebben de elementen gehouden die goed waren en daar bovenop hebben we meer gewerkt aan de service, het comfort en de omgeving, die we aangenamer en meer ontspannend hebben gemaakt.
Hoe begin je dan aan zoiets?
Tja, we zetten ons aan tafel en nemen pen en papier en beginnen enorm te discussiëren [hilariteit wanneer de andere aanwezigen dit net iets te gretig beamen]. Zo hebben we nog wel meer ideeën die we in een nieuwe zaak willen stoppen.
Kan je eens een paar van die ideeën delen met ons?
Als ik dat zeg, gaan de anderen er misschien mee lopen [gelach]! Het gaat over de keuken, het interieur...
Bespreek je dat soort dingen met heel de ploeg?
Nee we waren enkel met zijn tweeën, maar als vrienden en familie langskwamen terwijl we hier op terras zaten of terwijl we samen aan het dineren waren, vroegen we wel eens wie een goed idee had. Daarna gingen we dan samen zitten en schreven we die op, zelfs de gekste en stomste.
Zijn er nog gekke ideeën die je wilt uitwerken?
Ja er zijn er nog, maar het probleem is om goede mensen te vinden die willen werken. Dat is niet altijd evident.
Er zijn hier veel salons in de buurt. Hoe profileer en onderscheid je jouw zaak als een luxueus salon?
Ik denk dat je continu moet streven naar het anders en beter doen op elk vlak. Altijd iets anders doen, altijd, altijd, altijd... Als je kijkt naar de kappers die hier werken in vergelijking met een ander salon, dan zie je hier dat wij kwaliteitsvol personeel hebben. Ze moeten er goed voorkomen en een professionele houding hebben tegenover het werk en de klanten. Het fysieke voorkomen is niet het belangrijkste, maar het is zeker een pluspunt. Het belangrijkste is dat we mensen hebben waar de klanten zich goed bij voelen, mensen met karakter en ervaring die kunnen werken. We hebben hier geen sterren nodig. Tenminste, ik heb dat niet nodig, want dan ga je kapot aan de discussies.
Enkele weken geleden was ik bij een zaak die binnen een grote franchise valt en het was er echt niet aangenaam. Ook door de "sterren" die het werken anders zagen...
Dat is het probleem. In het begin voelde ik hier rivaliteit, iedereen wou chef zijn van het salon en na verloop van tijd ging dat niet meer.
In Le Salon zijn ook enkele mensen die hier al lang werken en ik vind dat ze elkaar goed aanvullen. Zo zijn er een aantal kappers die zich specialiseren in een bepaalde behandeling.
De collega's hebben zo hun favoriete bezigheden en daar mogen ze zich van mij op concentreren. Zo kunnen ze leuk samenwerken. Wanneer je iets wilt veranderen en iemand zich niet sterk genoeg voelt in een bepaalde behandeling, of wanneer ze vindt dat iemand anders het beter doet, herverdelen de teamleden de taken onder elkaar.
Kan je iets vertellen over hoe je met Le Salon in Keerbergen bent begonnen?
Ja, dat is begonnen met een avondlijke discussie die uitmondde in een zoektocht naar een tweede locatie.
Waarom net in die regio?
Omdat Michel en ik er vlakbij wonen [lacht]! Ik kende hem al sinds ik werkte bij L'Oréal. Dit salon in Leuven is niet Michels eerste salon. Zijn eerste kapsalon was in de Naamsestraat gelegen, daarna is hij verhuisd naar het Fochplein, waarop hij Atelier 151 heeft opengedaan en ten slotte zijn we aan deze uitdaging begonnen.
Michel had me na een pauze van twee jaar gevraagd: 'Tiens, wat kunnen we nog doen?' Daarop zijn we eens samen gaan zitten en zo is zijn we vertrokken. Al snel hadden we in Keerbergen een locatie gevonden die we konden overnemen. Het was een echte uitdaging, want we zijn helemaal van nul begonnen.
Het is Michel die zich vooral met Keerbergen bezighoudt.
Ja, we zijn overeengekomen dat Michel zich met Keerbergen gaat bezighouden en ik blijf hier. We hebben ook de beslissingen opgesplitst, ik neem hier de beslissingen en Michel is verantwoordelijk voor Keerbergen. Zo is er maar een overste, een chef die beslist en de eindverantwoordelijkheid heeft. Op deze manier werkt het ook goed, er is nog geen vorm van rivaliteit tussen ons ontstaan [lacht]. We hebben dat al eens meegemaakt toen Michel nog twee andere vennoten had in het andere salon. Zo krijg je dan situaties waarin een werknemer bijvoorbeeld vakantie vraagt die Michel had geweigerd, terwijl een andere werknemer dat ook al had gevraagd aan de andere chef, die ja had gezegd. Zo komt van het een het ander. Wij hebben nu afgesproken dat we aan tafel gaan zitten als er grote beslissingen moeten genomen worden. Voor de rest houdt ieder zich bezig met zijn eigen zaak. Het gaat zo veel makkelijker, er zijn geen discussies, geen stress en iedereen is perfect op de hoogte.
Vertel iets over de producten die jullie hier gebruiken?
Wij werken met de beste producten, natuurlijk [gelach]! Nee, ik denk gewoon dat er veel slechtere producten op de markt zijn dan diegene waar wij mee werken. Al denk ik ook dat er meer goede dan slechte producten op de markt zijn. Er zijn voldoende controleorganisaties die testen doen op alles, van inhoud tot verpakking. Maar ik denk dat je jouw producten meer kiest op basis van de gevoeligheid en het imago van het product.
Ik geloof dat jullie ook biologische producten gebruiken, niet?
Ja, we hebben hier Pureology, een nieuwe productlijn uit de VS die in België wordt verdeeld via Redken. Ik weet niet of ze het over de hele wereld mogen verdelen, maar de producten zijn wel oorspronkelijk van de L'Oréal groep. Redken neemt de commercialisering ervan op zich omdat de manier waarop het product werkt dezelfde is als de producten van Redken, alleen gaat het om andere ingrediënten. Pureology is ontworpen door een Amerikaanse kapper wiens vriend kanker had en daardoor de traditionele producten niet meer kon verdragen. Daarom had de kapper producten gekozen die minder agressief waren en een natuurlijke basis hadden.
Deze vraag stel ik altijd als laatste vraag: stel dat ik een kapper nodig heb, waarom moet ik naar hier komen en niet ergens anders?
Elke klant gaat zichzelf een beetje proberen te zoeken in een salon, hij zoekt een soort spiegel, zullen we zeggen. Hij zal daar gaan waar hij zich op zijn gemak voelt, waar hij zich thuis voelt. Dat is de eerste reden. De tweede reden is de kwaliteit.
Ik zie het zo: je hebt twee soorten salons, de kleinere, waar de service heel persoonlijk is, en de grotere, zoals Dachkin. Bij die laatste gaat het heel snel en daardoor voelen veel mensen zich er soms wat minder op hun gemak. Hier is het groot en toch krijg je het gevoel van een kleiner salon.
Ik denk toch dat wij een minder persoonlijke aanpak hebben dan een klein salonnetje, want doordat we een grote ploeg hebben is het moeilijker om die familiale sfeer te creëren. Als je met zo'n grote ploeg werkt word je gemakkelijk een fabriek en als je een fabriek bent als salon, verlies je makkelijk het overzicht, waardoor er vlugger fouten ontstaan. Zelfs als je met twee bent om een oogje in het zeil te houden blijft het hetzelfde omdat we als mens geen machine zijn.
Aaah [ironisch verwonderd]?
We maken allemaal fouten en die moeten we zo snel mogelijk rechttrekken, corrigeren.
Elke keer wanneer ik naar hier kom, vraagt de kapper steeds aan een collega of hij of zij eens kan komen kijken en zijn of haar mening kan komen geven. Het lijkt wel een hechte groep.
Ja en we houden ook op de computer bij wat er allemaal bij de klant gebeurd is. Het doel is dat de klant tevreden is en een leuke tijd beleefd heeft bij de kapper.
Dat hebben we zeker!
Le Salon
Bondgenotenlaan 151 3000 Leuven BELGIË
Tel +32 (0)16 23 05 15
Website Keerbergen: www.lesalonhairdesigners.be
Dirk Vandereyken Copyright tekst Dirk Vandereyken 2010 Foto's copyright Kim Van Houtte 2010
Nooit meer alleen met Dr. Hitched13/10/2010
Er bestaan heel wat soorten mensen. Zo heb je specialisten die zich bekwamen in welomlijnde taken en jacks-of-all-trades die een beetje kennen van veel verschillende dingen. De conventionele wijsheid leert ons dan dat het haast onmogelijk is om erg goed te zijn in veel verschillende dingen. Onze ervaring heeft al lang het tegendeel bewezen, maar mensen die een hoge graad van meesterschap bereiken in veel gebieden zijn natuurlijk niet bepaald schering en inslag. Recentelijk leerden we via een van onze modellen een talentscout kennen die ook in Europa zijn kunnen wil etaleren en ook hij schijnt een breed scala aan vaardigheden optimaal te hebben ontwikkeld. Ontmoet Dr. Hitched!
Dr. Hitched heeft zijn naam ontleend aan de bijna gelijknamige film Hitch uit 2005. Daarin speelt Will Smith een soort koppelaar die wanhopige mannen 'aan de vrouw' brengt. Een soort moderne Cyrano de Bergerac, dus, maar dan voor wie het kan betalen, en voor zover we weten redelijk uniek in België. Al even uniek is dat de man onder andere Nederlands, Frans, Engels, Perzisch en Italiaans spreekt, natuurlijk altijd handig wanneer je in een groot gebied werkzaam wilt zijn.
De activiteiten van Dr. Hitched bevinden zich in ieder geval daar waar traditionele relatietherapie ophoudt: de man concentreert zich meer op advies voor wie eindelijk eens een degelijke echtgenote, vriend of lover aan de haak wilt slaan, niet op hoe je met eenzaamheid of zo moet omgaan. Nochtans houdt het daar niet op: ook problemen met orgasmen, het niet begrijpen van het andere geslacht en meer alledaagse problemen komen wel eens aan bod. Daarbij wordt zeker rekening gehouden met het persoonlijke wereldbeeld en de gevoelens van iemand anders, maar onze 'dokter' durft ook erg direct zijn. Zo kregen ook wij relatieadvies te horen, een waarschuwing die kort opgesomd kan worden als 'begin niets met iemand die verkeert' en 'ga ook professioneel om met wie je een nauwe band hebt als je met die persoon moet samenwerken'. Het klinkt evident en logisch, maar Dr. Hitched helpt je ook om er realiteit van te maken. Wat ons in ieder geval opviel, is dat onze liefdesdeskundige enkel klanten aanneemt die het ook echt goed bedoelen. Geobsedeerde stalkers, aan cocaïne verslaafde nymfomanen en mensen die misbruik zouden willen maken van de door Dr. Hitched aangereikte tips zijn dus niet welkom. Gelukkig maar, want als er een job een sterke ethiek vereist, is het wel werk dat met de liefde te maken heeft!
Ook nog even vermelden dat we wat promotie zullen doen voor 's mans werk. We zijn ervan overtuigd dat bovenstaand artikel hier niet door beïnvloed is, maar het is dus niet onafhankelijk van onze relatie met Dr. Hitched geschreven. Contacteer ons pr-team van Badass pr voor meer gegevens:
Dirk Vandereyken +32 (0)494 38 27 44 of contacteer de goede dokter persoonlijk op +32 (0)486 432 700 Haarkapper onder de loep: Pascal Van Loenhout07/09/2010
Wie op zoek is naar markante kappers die hun eigen signatuur hebben achtergelaten in het drukbevolkte labyrint van kapsalons, komt begrijpelijkerwijs vaak bij de grotere steden terecht. Zo telt Antwerpen verschillende 'haarexperts' die met schaar, tondeuse en stijltang pogen om een nalatenschap achter te laten, sowieso in eigen land en niet zelden ook in het buitenland. Een van hen is Pascal Van Loenhout, een sympathieke metalhead (hij luistert dus ook nog eens naar fantastische muziek) die zelf kaalhoofdig door het leven gaat en een overtuigde aanhanger is van de Britse school. De man - wiens moeder al jaren geldt als een begrip in het kappersuniversum - heeft in de havenstad een indrukwekkend team om zich heen vergaard. Het bewijs? Pascal zelf werd vorig jaar bekroond als Hairdresser of the Year 2009, terwijl de al even hippe colorist Kevin Vergrote ('Queen of Highlights', staat er op de website te lezen) de titel Hair Colourist of the Year 2010 mag dragen. En dat zijn enkel de recentste prijzen die in de wacht werden gesleept! Tja, dan willen wij natuurlijk meer weten...
Het eerste wat opvalt wanneer je het trendy kapsalon op de Minderbroedersrui nadert, is de knappe teamfoto waar Van Loenhout mee uitpakt: Pascal en zijn medewerkers prijken op een witte achtergrond met perfect passende kleren, even hip en knap als je kunt verwachten van een magazinespread. Alsof Vanity Fair heeft besloten om deze kappers zelf even in de verf te komen zetten. De toon is zo onmiddellijk gezet: design, Londen en straatcultuur, maar ook klassiek en trendy zijn woorden die spontaan in de gedachten opduiken.
Het salon zelf is strak, met veel spiegels en moderne, vrij neutrale kleuren, zoals we dat ook van andere kappers kennen. Binnen wordt er gewerkt met Redken, Bumble and bumble uit New York, en (wat make-up betreft) Ellis Faas. Bovendien heeft Pascal zijn eigen academie, waarover meer in het interview hieronder.
Ondergetekende journalist krijgt meestal een blonde of metalen haarkleur en ook Kevin kiest voor een coole zilvertint waarover we achteraf overigens heel wat complimenten krijgen, zowel van toevallige voorbijgangers als professionals. Kim wordt dan weer aangeraden om donkerbruin te gaan, terwijl haar snit volledig veranderd wordt, naar een volwassen look die ons doet denken aan de filmsterren van de jaren vijftig of zestig. Het kapsel overleeft - onder andere door het feit dat Kim het niet kan laten om veel door de haren te wrijven - de nacht niet, maar de volgende dag heeft fotograaf Johan Buelens (die we overigens in een volgend artikel uitgebreid aan de tand voelen) de basis wel kunnen gebruiken voor een knappe fotosessie...
Interview
Laten we beginnen met de meest voor de hand liggende vraag: hoe ben je begonnen met kappen?
Ik ben opgegroeid in de kapperszaak van mijn mama, en daarmee bedoel ik letterlijk opgegroeid. Mijn moeder vierde haar veertigjarig bestaan dit jaar en was zwanger van mij toen ze haar zaak begon, dus ben ik als het ware geboren in het kapsalon [lacht].
Tot mijn dertiende of veertiende wilde ik absoluut geen kapper worden omdat ik mij niet kon vereenzelvigen met het beroep en vooral met alles wat er rond hing. Het stereotype wereldje van glitter en glamour was niet zo mijn ding. Tot er op een gegeven moment tijdens de jaren tachtig heel creatief personeel begon te werken in het salon van mijn moeder. Dat was een beetje de trigger. Wat zij deden was toch een beetje anders, ze waren op een andere manier met knipwerk bezig. Daaruit is een soort motivatie gekomen. Het creatieve heeft altijd in mij gezeten, maar ik wist niet goed op welke manier dat eruit zou komen. Meestal denk je dan aan tekenen of zo, maar toen heb ik een andere manier gezien om mijn verbeeldingskracht te gebruiken. Ik heb dan besloten om dat te doen, heb me daarin geschoold, en dat beviel.
Had je dan ook het gevoel dat je een stapje voor had omdat je bent opgegroeid in een kapperszaak?
Niet direct. Mijn moeder was toevallig afgestudeerd aan dezelfde school en heeft tot op heden een enorm sterke reputatie. Niet alleen op die school, maar ook in het kapperswereldje, vooral in Vlaanderen. Ik was echter altijd een beetje de zoon van. 'Gaat hij zo goed zijn als zijn moeder?' want mijn moeder was de beste. 'Gaat hij het kunnen waarmaken?'
En hoe ben je dan omgegaan met die druk?
Ik heb mij daar heel weinig van aangetrokken, want ik had persoonlijk heel veel respect voor mijn moeder. Dat is vandaag nog altijd zo, maar ik was ook een heel rebelse tiener. Ze kwamen met de new wave, de punk en dan de metal op de proppen. De manier waarop ik mij toen profileerde - met legerlaarzen en zo - was zelfs voor de kappersschool een beetje te ver gegrepen. Tja, ik was een brave rebel, zal ik maar zeggen. Op het gebied van kleding, muziek en al dat soort zaken was ik echter heel rebels. Ik heb op mijn eigen manier mijn weg moeten vinden en mijn eigen pluimen moeten verdienen.
Mijn schoolcarrière liep eigenlijk wel vlot, maar ik was geen hoogvlieger in de zin dat ik toen nog altijd niet de juiste weg gevonden had. Ik wist nog niet goed wat ik wilde en op welke manier ik het beroep wilde gaan uitoefenen. Ik was nog altijd een beetje aan het struikelen over alles, zoals de entourage rond het kapperswereldje. Die lag mij niet zo. Daarna heb ik leercontract gekregen in een Gents salon. Mijn moeder had gezegd: 'Ga eerst de job eens ergens anders opsnuiven, in de vorm van een echte stage.' Dat was tof. Het was hard werken, maar alles viel uiteindelijk goed mee.
Kon je daar dan iets doen met je creativiteit?
Nee, niets, omdat de job leren betekende dat ik aan de wasbak moest staan en moest leren brushen, maar ik was nooit zo geïnteresseerd in die dingen. Ik wou altijd knippen, want de geometrie van het boeide me. Alles wat een beetje vergankelijk is, interesseerde me minder. Als je een brushing hebt gedaan en het is buiten niet zo een goed weer, is jouw werk na een uur weg. Ik wil iets kunnen creëren, mijn creativiteit kunnen steken in iets waarvan de klant echt een x aantal weken of maanden kan genieten. Nadat het leercontract was afgelopen en mijn legerdienst was gedaan, ben ik voor het eerst onder begeleiding van mijn moeder, die dat sowieso jaarlijks met een grote groep deed, naar Londen gegaan en daar is voor mij de klik gekomen. Dat was de trigger.
Je moeder wist waarschijnlijk perfect wat ze deed!
Ze dacht dat ze er goed aan deed, maar op dat moment was het moeilijk voor mij omdat er een andere wereld voor mij openging. Zo is het trouwens ook echt. Die mensen zien er anders uit, ze zijn anders met hun werk bezig. Dat is pure geometrie en dat is ook totaal hoe ik het zie. Mijn tijd in Londen was voor mij echt de klik. Daar besloot ik dat ik kapper wilde zijn en blijven, want daarvoor was dat nog lang niet zeker. Toen ik thuiskwam, was alles veranderd. Ik was van een 'normale' salonkapper getransformeerd in iemand die een uur en half knipt per persoon en daarin verdiept geraakt. Ik had echter nog niet voldoende opleiding genoten om te kunnen pieken en zo begon ik niet een keer, maar meerdere keren per jaar naar Londen gegaan. Ik voelde werkelijk dat daar het Mekka van de knipkunst lag en, ja, hoe meer ik ervan proefde, hoe meer honger ik kreeg naar hoe die gasten daar met haar bezig zijn. Bovendien is de connectie met mode daar heel concreet.
Ik heb de indruk dat de manier waarop kappersopleidingen hier worden aangepakt vaak een vergaarbak is voor mensen die nog niet weten wat ze willen doen en dat het niet productief is voor de betere kappers, voor creatieve kappers.
Dat is ook juist. De kappersopleidingen hier hebben een negatieve bijklank. Men doet het soms gewoon om het beroepsleven te kunnen instappen als men niet goed weet wat anders te doen. 'Kapper worden lijkt me wel wat, dat is niet zo moeilijk,' wordt er vaak geredeneerd. Ik denk dat we door middel van de juiste educatie ons beroep naar een hoger niveau moeten kunnen tillen om op die manier jonge mensen enthousiast te maken, zodat ze eraan beginnen als echte doelstelling in plaats van te redeneren: 'Ik weet eigenlijk niet zozeer wat te doen, dus zal ik dat maar kiezen.' Er is op dat vlak echter nog veel werk aan de winkel, denk ik.
En hoe doe je dat dan? Kan je mensen zin doen krijgen in zo'n idee?
Ik denk dat mensen heel goed moeten begrijpen hoe het vak evolueert en dat de jonge mensen bewust moeten gemaakt worden van wat het inhoudt. Het gaat hem niet enkel over rolletjes indraaien en een wekelijkse brushing, het gaat hem om een nieuwe richting die we willen aannemen. We willen dat kappers haren gaan knippen op een manier die van hen eerder kunstenaars maakt. Je kunt je binnen het vak op alle vlakken echt gaan profileren op een totaal andere, creatievere manier dan wat er in het verleden is gebeurd.
De traditionele kapsalons van vroeger bestaan nog en zullen altijd blijven bestaan, maar zijn toch een weg aan het banen voor het nieuwe soort kapper dat zich gaat verdiepen in de kunst van het technische knippen om zich op die manier te gaan profileren als een soort modeontwerper. Of een kapsel geslaagd is, hangt af van de totale look en image. Haar is een prothese die aan het lichaam vasthangt. Het wordt het ultieme accessoire genoemd omdat je het niet zomaar kunt veranderen of wisselen afhankelijk van jouw humeur of wat je gaat doen. Of het nu uitgaan is of sporten of werken, jouw kapsel moet manipuleerbaar of plooibaar zijn.
Hoe kan je die bewustwording bewerkstelligen?
Wat ik hoop te bereiken met enerzijds ons salon, maar anderzijds ons kleine privéacademie, is jonge kappers bewustmaken van ons profiel en onze status. Door hen met de juiste producten - zoals goede fotografie - in aanraking te laten komen en door ons te profileren in gepaste magazines willen we hen motiveren en hen laten zien dat het kappersvak een heel hip gebeuren is, waarbij je een heel deskundige, grondige vakkennis nodig hebt als je het goed wilt doen. Die verwerf je niet door zomaar een paar jaar op school te gaan slijten. Een grote ommezwaai in ons beroep is volgens mij de manier waarop met fotografie naar buiten komen. Ik denk dat heel veel jongeren daar toch door worden gestimuleerd; mooie beelden die niet alleen passen bij het modebeeld, maar ook met dezelfde klasse naar buiten worden gebracht als een mooi mode- of designerbeeld. Ik denk dat je zo de eerste stap neemt om iemand visueel te prikkelen, waarna je kunt zeggen: 'Als je visueel zoiets wilt bereiken, is daar de juiste technische kennis voor nodig, en die kan je niet in een paar jaartjes tijd op school ontwikkelen.' Daarvoor is er nog een serieuze aanpassing nodig.
Is het heel anders om les te geven dan om zelf haar te knippen? Heb je een voorkeur?
Ik ben nu op het punt gekomen dat ik de juiste balans heb gevonden omdat ik eerst fulltime aan salonkappen heb gedaan, daarna fulltime les heb gegeven in de vorm van privécursussen, waarna ik terug salonkapper ben geworden met als bijkomstige taak lesgeven. Ik verzorg zowel basiscursussen als vooruitstrevende, modegerichte cursussen. Nu kan ik mijn verhaal echter heel netjes vertellen vanuit mijn eigen ervaringen, dus denk ik dat het lesgeven naar de kappers toe nu meer ter zake doet dan toen ik nog fulltime les gaf en van het ene vliegtuig het andere moest opspringen. Zo durft iemand wel eens afdwalen van de realiteit.
Voor mij is vier dagen in het salon staan en een dag lesgeven de perfecte balans. Op die manier kunnen we ervoor zorgen dat de cursussen die we geven voldoende creatief zijn, maar toch in verband staan met wat er zoal commercieel gebeurt in het salon.
Hoe moet ik me zo'n cursus inbeelden? Wie kan er bijvoorbeeld meedoen? En hoe kunnen mensen zich aanmelden?
Wij hebben drie soorten cursussen. Een ervan draait rond make-up, maar de andere twee zijn knipcursussen. Daarvan hebben we onze eigen - zoals wij dat noemen - 'modern basics' gemaakt. Dat is een eigen verzameling van alle basistechnieken die nodig zijn om efficiënt, effectief en heel klassiek - maar niet oubollig - te werken. Die kan je in het salon heel goed gebruiken en bovendien kan je er dan creatief op verder bouwen. Voor die cursus vragen wij toch een minimum van drie jaar ervaring omdat anders de heel grafische technieken een klein beetje te slecht begrepen zullen worden om - als je nog op school zit - onmiddellijk mee te kunnen.
Verder hebben we nog een cursus waarvoor we toch vragen naar mensen met vijf jaar ervaring. Ik kan niet zeggen dat we daar strikte regels voor opleggen, maar het is toch belangrijk dat je een goede basis hebt vooraleer je aan die creatieve cursus begint. Er zijn eventueel ook toekomstplannen voor een soort beginnerscursus om mensen op te leiden van nul, maar dat is moeilijker omdat dat cursussen zijn die niet een paar dagen, maar x aantal weken in beslag nemen. In dat geval moet je een academie hebben die buiten het salon om functioneert, terwijl onze academie momenteel gewoon open is tijdens sluitingsdagen.
Stel je voor: ik wil in Antwerpen mijn haar laten doen, waarom kom ik dan naar hier?
Ik denk eerst en vooral dat het belangrijk is dat het plaatje klopt als je naar hier komt, dat je een gemotiveerd bent om binnen te stappen omdat het salon voor jou de juiste aantrekkingskracht heeft, wat die aantrekkingskracht ook is. Terwijl je voorbijkomt, zie je de mensen knippen en dat is misschien de reden waarom je hier een eerste afspraak wilt maken. Wij zijn een boetieksalon dat ongecompliceerde snitten op maat maakt, aangepast aan gezichtsvorm, haartype en levensstijl. Dat klinkt waarschijnlijk vrij logisch en eigenlijk zou iedereen dat moeten doen, maar dat gebeurt vaak niet. Wij vinden dat we dankzij onze technische achtergrond aangaande Angelsaksische snitten we de juiste combinatie kunnen leveren tussen alternatieve en modebewuste kapsels, waardoor we hippe klanten kunnen aantrekken en de juiste snit om de juiste reden kunnen afleveren!
Hair by Van Loenhout
Minderbroedersrui 51 B-2000 Antwerpen
info@vanloenhout.be
Dirk Vandereyken
Copyright Dirk Vandereyken 2010 Foto's Kim: copyright Johan Buelens 2010 Foto's salon: copyright Kim Van Houtte 2010 
Haarkapper onder de loep: Kreatos Antwerpen Essentials03/05/2010
Met alle aandacht voor onze huid en (al dan niet) slanke lijn vergeten we het wel eens, maar natuurlijk is ook onze haardos een belangrijk onderdeel van hoe we er (willen) uitzien. Geen enkele zaak binnen de wellnessindustrie die vaker bezocht wordt dan een kapsalon en misschien is het wel omdat er zo een groot aanbod aan haarkappers is dat we vaak vergeten hoe een deugddoende kapbeurt binnen het hele schoonheidsgebeuren past. Iedereen heeft wel zijn of haar favoriet adres, maar als de namen Fabien en Thomas tijdens een internetsessie meerdere malen op de bovenste plaats in de zoekmachines opduiken als beste kappers van Antwerpen, weet je dat je met een paar uitzonderlijke talenten te maken hebt. Wij bezochten de Kreatos op de Frankrijklei en gingen zelf een kijkje nemen. Een dubbele kapbeurt later begrijpen we nog beter waarom er zoveel lof wordt gesproken over deze locatie in onze belangrijkste havenstad.
Kreatos
Kreatos is een van de grootste kapsalonketen die ons land rijk is. Elke medewerker krijgt een specifieke adviestraining om op te kauwen, terwijl de Kreatosdocenten trainingen in heel Europa volgen om zo alle medewerkers up to date te kunnen houden. Dat de keten inmiddels 38 nominaties en 8 hoofdprijzen binnen de prestigieuze Belgium Hairdressers Award en de Consumer Award van 2005-2006 heeft kunnen binnenslepen, is dus niet echt verwonderlijk, dat Kreatos in Londen werd uitgeroepen tot beste kapper van Europa ook niet. Als drukbezette journalist annex hulpverlener zijn we overigens zelf al vaak blij geweest met het feit dat de Kreatosvestingen op sommige dagen vrij lang openblijven en enkel gesloten worden op zon- en feestdagen, zodat we bijna altijd nog een gaatje wisten te vinden in ons overvolle schema. Een blik op het internet leert ons ook dat ontevreden klanten hun haar gratis kunnen laten bijwerken en dat je ook een advieskaart kunt vragen - kleine details waarover je niet altijd te horen krijgt in het kapsalon zelf, maar die niet onbelangrijk zijn, zeker als je bijvoorbeeld een kleurspoeling laat doen die niet helemaal het gewenste resultaat biedt.
Frankrijklei
Kreatos heeft ongeveer honderd vestingen in België en binnenkort zouden daar nog eens vijftig moeten bijkomen, maar wij kiezen voor de plaats waar Fabien en Thomas, samen met bazin Vanessa en een specialiste in (haar)kleur(ing), hun stiel uitoefenen: Kreatos Antwerpen Essentials op de Antwerpse Frankrijklei. De foto die op de site van Kreatos prijkt, maakt het misschien niet duidelijk, maar het gaat om een erg gezellige zaal. Bij het binnenkomen kunnen vroege vogels even uitrusten in een grote lederen zithoek, waar allerlei magazines op een trendy wit tafeltje klaarliggen, terwijl de kleurencombinaties - met veel wit, zwart, rood en helderblauw - erg strak en modern ogen. De opstelling van de stoeltjes is klassiek, maar effectief: witte stoeltjes met spiegels aan de ene kant voor klanten wiens haar wordt geknipt, brede zwarte stoelen met een lichte, ingebouwde massagefunctie voor het wassen. De zwarte muur aan het uiteinde van de rechthoekige ruimte bevat een groot videoscherm en boven is de verlichting behoorlijk indrukwekkend. Alles spots aanzetten zou teveel elektriciteit verbruiken, maar de zaal is altijd uitstekend verlicht, waardoor het niet eens nodig is om dat te doen.
Bediening
Kapbeurten kunnen doorgaans redelijk wat tijd in beslag nemen, zeker als je ook nog het mogelijke wachten erbij telt. Een goed sociaal contact met de kapper is daarom altijd een pluspunt. Meer, zelfs: heel wat mensen verkiezen een redelijk goede, sociaal vaardige kapper boven een uitstekende kapper met weinig communicatieve vaardigheden. Wat dat laatste betreft, zit het bij de Kreatosvesting op de Frankrijklei wel snor: Fabien is een sympathieke kerel met veel inlevingsvermogen die er niet voor terugdeinst om ook iets over zijn persoonlijk leven te delen en die altijd goed onthoudt wat er een vorige keer gezegd werd, Thomas is een vlotte man die intensief bezig is met muziek en wanneer we ons haar door hun collega laten kleuren kunnen we altijd rekenen op eerlijke maar ook grappige commentaren, wijze beschouwingen en energieke conversaties.
Los van dat alles is er het feit dat de verschillende teamleden hun klanten bijna altijd zullen vragen of ze graag iets zouden drinken. Zo nu en dan is er een voorraad aanwezig van een of ander drankje dat gepromoot wordt - ijskoffie, bijvoorbeeld - maar ook wanneer er niks in de verf wordt gezet is er altijd voldoende keuze. Natuurlijk hoeft daar geen extra geld voor betaald worden, waardoor de drempel om iets te vragen behoorlijk laag wordt gehouden.
Een ander groot pluspunt is dat de teamleden altijd bereid zijn om heel eerlijk advies te geven. Wanneer iemand met een slecht idee komt aandraven - een stijl kapsel terwijl men daar niet mooi mee zal staan, bijvoorbeeld - wordt dat vriendelijk afgeraden. Fabien vertelt deze recensent ook dat hij enkel het huis mag verlaten met wax in het haar, omdat het kapsel er anders niet goed zal uitzien. "Als je toch naar buiten komt zonder wax in het haar, mag je niet zeggen dat wij jouw haar hebben geknipt, hè!" weet de charmante jongeman ons meerdere malen lachend maar tegelijkertijd bloedserieus te vertellen. We besluiten alvast om zijn raad zeker niet in de wind te slaan.
Kapbeurt
We besluiten allebei om het lot van onze kapsels volledig in de handen van het Kreatosteam te leggen. Toch worden er eerst verschillende mogelijkheden gepresenteerd, waarbij Kim ook te horen krijgt dat ze best niet kiest voor sluik, wit haar. Omdat er kleuringen aan te pas zullen komen, wordt de wasbeurt overgeslagen. Nat haar zorgt er immers voor dat de behandeling lichtjes pijnlijk kan worden. De procedure zal voor de meeste van onze lezers wellicht gekend zijn: bleken, een dikke pasta op het haar doen om het een nieuw kleurtje te geven en bijknippen.
Het resultaat is duidelijk: Kims haar heeft mooie 'meshes' gekregen, zonder dat het er onnatuurlijk uitziet. Er is dus geen kleur die meer overheerst. Ondergetekende mag dan weer beginnen rond te lopen met donkergrijs, metaalkleurig haar. Het chemisch proces heeft ook gezorgd voor een paar blauwe vlekken, maar die zijn gemakkelijk bij te werken met de juiste soort shampoo. Anderhalf uur nadat we zijn aangekomen kunnen we daardoor als erg tevreden klanten naar buiten stappen.
Kreatos Antwerpen Essentials
Frankrijklei 34 2000 Antwerpen België
Tel +32 (0)3 231 84 01
Dirk Vandereyken copyright 2009 Foto's: Kim Van Houtte en Dirk Vandereyken copyright 2009
Spierversterkende 'Nectar'03/05/2010
Zowat elke beoefenaar van fitness weet het: proteïnen zijn absoluut noodzakelijk om de spieren te versterken. Wie zware gewichten zit te heffen maar niet juist eet, riskeert zelfs roofbouw te plegen op het eigen lichaam. Jammer genoeg is het vaak moeilijk om voldoende eiwitten te halen uit de dagdagelijkse voeding. Sporters zweren dan ook al jarenlang bij proteïnepoeders. Pieter van specialisatiezaak Vigor te Leuven legde ons uit waarom hij een product als Nectar van Syntrax dagelijks aanraadt.
Bij leken hebben proteïnepoeders vaak een kwalijke reputatie. Heel wat diëtisten zweren bijvoorbeeld nog steeds bij een 'normale' voeding, ook al riskeert men dan dat sommige sporters gigantische hoeveelheden vlees of vis dreigen binnen te spelen om zo toch maar voldoende eiwitten te kunnen opnemen. Nochtans tonen studies aan dat proteïnepoeders - en dan vooral 'isolaten' - een breed gamma aan gezondheidsvoordelen bieden: men geneest sneller van wonden, de huid wordt gezonder en bovendien wordt het immuunsysteem versterkt. Zo zou wheyisolaat een goede bescherming vormen tegen prostaatkanker. Zolang men evenwichtig eet en niet alle voeding vervangt door proteïnepoeder, moet men er enkel op letten dat men niet overmatig veel eiwitten inneemt. Dat is namelijk vrij belastend voor de nieren.
Een goed voorbeeld van een proteïnepoeder is Nectar. Net zoals dat bij de meeste proteïnepoeders het geval is, bestaat Nectar vooral uit whey, een melkderivaat. Bovendien is het een proteïne-isolaat, wat betekent dat het voor 90 tot 98 procent uit pure proteïnen bestaat, terwijl dat voor proteïneconcentraat maar 70 tot 85 procent is. Het is dus puurder en bevat minder dan 1 procent lactose (tegenover 5 tot 6 procent voor standaard wheyproteïnepoeder). Een gevolg daarvan is wel dat isolaat duurder is dan concentraat. Of het, gecombineerd met de juiste oefeningen, ook de spiermassa meer doet toenemen, is onduidelijk, maar zeker is wel dat isolaat meer gezondheidsvoordelen biedt. Nectar is ook beschikbaar in heel wat verschillende smaken, zoals Apple Ecstacy, Fuzzy Navel, Lemon Tea, Strawberry Kiwi, Roadside Lemonade en Twisted Cherry, en kan zowel met water als met fruit of fruitsap worden gemengd.
Wij proefden de Fuzzy Navel en moesten vaststellen dat Nectar ook gewoon erg lekker is. Bij het testen van verschillende proteïnepoeders viel een ding echter heel sterk op: nadat we onze shaker leeggoten, bleef er in de meeste bekers vrij veel residu op de bodem plakken. Nectar liet echter nooit residu achter en wordt volgens ons dus ook gemakkelijker verteerd. Tenslotte hebben we nog een bedenking: dit soort proteïne-isolaten zou ook wel eens een goed voedingssupplement kunnen zijn voor mensen die proberen te diëten, terwijl patiënten die aan fibromyalgie of chronisch vermoeidheidssyndroom leiden wel eens baat zouden kunnen hebben aan dit soort producten. Benieuwd of de medische wereld daar ooit gedegen onderzoek zal voeren naar deze alternatieve toepassingsgebieden.
Dirk Vandereyken copyright 2010 Foto's Vigor: Kim Van Houtte copyright 2010 Dirk Vandereyken
Een 'nieuw tijdperk' voor onze gezondheid03/05/2010
Dat muziek goed is voor de gezondheid, is al eeuwenlang geen nieuws meer, maar de afgelopen jaren werd die stelling steeds beter onderbouwd met allerlei experimenten. Zo toonde een studie aan dat muzikanten meer grijze hersenmassa hebben in de auditieve cortex van de rechterhersenhelft, terwijl het luisteren naar muziek die je zelf goed vindt er ook voor zorgt dat je intelligenter wordt.
Wie dacht dat alles zo rustig mogelijk moet, heeft het overigens mis, want vorsers van Manchester University ontdekten recentelijk dat luide muziek onze hersenen stimuleert en hormonen loslaat die ons gelukkig en kalm doen voelen. Juist: een dagelijkse dosis Metallica, Iron Maiden of Dream Theater is dus nog beter voor het mentaal evenwicht dan Enya of Radiohead. Meer, zelfs: het stimulerende deel in ons oor dat hiervoor zorgt wordt pas geactiveerd wanneer we het volume zo'n 90 decibel overstijgt! Logisch, dus, dat zelfs de mensen achter Simply Relax New Age Music hun klanten aanraden om de geluidsknop voldoende open te draaien.
Wie volledig krankzinnig wordt van elektronische muziek waar steeds weer dezelfde beat in weerklinkt, hoeft zich overigens geen zorgen te maken: echte newagemuziek blijkt vaak gekenmerkt te worden door een steinwayvleugel, akoestische gitaren, fluiten en exotische instrumenten. Meer organisch dan een doorsnee synthesizer, dus, en kunstiger dan werken met een computerprogramma.
De titels binnen de eigen producties en de labels die bij Simply Relax zijn ondergebracht laten weinig aan de verbeelding over: Chakra Balancing, Mother & Baby, Pure Serenity, Sounds of Spa: Harmony of The Gold Collection Volume 4: Angels, bijvoorbeeld, maar ook Tantric Sexuality. Een erg brede waaier, die bovendien wordt aangevuld met een assortiment dvd's.
Net zo belangrijk als naar muziek luisteren die je zelf goed vindt, is dat alles wat bij het moment en de omgeving past. Zo kunnen we ons niet voorstellen dat we een hypnosesessie zouden geven met Megadeth op de achtergrond, of dat onze keuze voor de deuntjes van een newagemuzikant als Llewellyn veel gasten zou lokken naar ons hypothetisch café. Wie het vooral rustig wil houden, lijkt bij Simply Relax echter aan het goede adres te zijn. Verder is het leuk dat alle cd's en dvd's mooi gegroepeerd staan op de officiële website en dat het telkens mogelijk is om een song uit een geselecteerd werkje te beluisteren. Zo vermijd je dat alles wat tegenvalt. Leuk initiatief, dat Simply Relax...
|
ijn opleiding werd Dudu aangetrokken om een rolletje te spelen in Amsterdam Heavy, waar ook filmhoer annex superacteur Michael Madsen voor werd aangetrokken. Het was op de set van die film dat hij de eerste contacten legde voor zijn eigen project. Filmjournalist extraordinaire Steve De Roover, tevens pr-consultant en filmsetexpert, werd ingehuurd om de ploeg naar succes te leiden, terwijl ook deze auteur werd gevraagd om zijn steentje bij te dragen. Abbas 'Dr. HITCHed' Shirafkan en andere veelbelovende acteurs leiden de bezetting, terwijl professionals als cameraman Tielman Dewaele hun kunnen al hebben bewezen in andere projecten, zoals de fantastische videoclip Propaganda van Madsin (waar ook oudgediende Spok in te zien en horen is). De première in enkele Oostendse filmzalen ligt al vast en tot The Same Day in 2012 op de mensenmenigte wordt losgelaten zullen we jullie zeker geregeld op de hoogte houden van de vorderingen.
gen en workshops moge het duidelijk zijn dat de nadruk niet alleen ligt op wat er zoal gaande is in de hoofdzaal. Daar kan je alles vinden van bioproducten als aloë vera tot homepathische middeltjes, boeken, Chinese medicijnen, muziekinstrumenten, spirituele kunst, informatie over gezonde voeding of afslanken, enzovoort. Ook Wellness Insight, Care Insight en BeauSense Magazine zullen vertegenwoordigd zijn, therapeutische sessies, een voorstelling van relatiedokter Doctor HITCHed, en cursussen over hypnose, debattechnieken, emotie- en leugendetectie, acteren, NLP en communicatie. Om 13u geven we in Zaal V een lezing over leugendetectie en om 15u een lezing over hypnose, NLP en communicatie, maar kom zeker ook voor de andere exposanten eens langs, vanaf 10 tot 18u in de Festivalhallen Overmere-Donk!
